“ต้มยาแล้วดื่มทุก 5 วันนะ” หมอเฒ่ากำชับเป็นครั้งสุดท้าย
“ได้ค่ะ” กู้เฉาซีพยักหน้า เก็บยาไว้ให้เรียบร้อย
“คุณหมอ นี่เป็นยาอะไรเหรอคะ?” แม่เสิ่นรีบถาม
“ยาบำรุงร่างกาย ดื่มให้ตรงเวลาก็พอ” หมอเฒ่าครุ่นคิด กู้เฉาซียังอายุน้อยอยู่ รออีกสักสองสามปีค่อยมีลูกก็ดีกว่า แบบนี้ก็ถือเป็นการบำรุงร่างกายเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
“ได้ค่ะ” แม่เสิ่นกล่าวขอบคุณไม่หยุด
พอเสิ่นฉีอวิ๋นกลับมาในตอนค่ำ ก็เห็นห่อยาเพิ่มขึ้นมาหลายห่อในห้อง เขาดมดูแล้วพบว่าล้วนเป็นตัวยาที่มีฤทธิ์เย็น จึงขมวดคิ้ว
“คุณอยากดื่มยาพวกนี้เหรอ?” เขาถาม
“คุณรู้เหรอว่านี่คือยาอะไร?” กู้เฉาซีกลับถาม
“คุณดื่มยาแบบนี้แล้วจะเสียสุขภาพ” สีหน้าของเสิ่นฉีอวิ๋นเย็นชาลง เขายังไม่ถึงกับร้อนใจจนไม่สนใจสุขภาพของเธอขนาดนั้น
กู้เฉาซีตกใจ ลอบคาดเดาในใจ เขาแค่ดมก็รู้คร่าว ๆ แล้วว่ายาพวกนี้คืออะไร หรือว่าเมื่อก่อนเขาเคยเรียนแพทย์มาก่อน?
“หมอเฒ่าบอกว่าคุณก็ดื่มได้” กู้เฉาซีพูดจบก็รู้สึกว่าพลาดไปแล้ว รีบเสริมว่า “ผู้ชายดื่มยานี้แล้วไม่เป็นไร”
“อืม” เสิ่นฉีอวิ๋นรับคำ ไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้
“เดี๋ยวผมไปต้มยา ตอนกลางคืนก็ดื่มได้แล้ว” เขาเสนอตัวเอง ภรรยาให้เขาดื่มยา ที่จริงคงกำลังบอกเป็นนัยว่าเธอยอมรับเขาแล้ว
“ไม่ได้!” กู้เฉาซีเห็นเขาเปลี่ยนสีหน้าเร็วขนาดนี้ ถึงกับคิดจะต้มยาคืนนี้ ก็รีบห้ามทันที พรุ่งนี้เธอยังต้องนั่งรถไถไปอำเภอ จะเสียแรงมากเกินไปไม่ได้เด็ดขาด