“เอาละ ไม่พูดแล้ว เธอไปอ่านหนังสือเถอะ” แม่เสิ่นกลัวว่าหากพูดต่อ สะใภ้คนใหม่ที่ขี้อายจะอายจนทำตัวไม่ถูก จึงไม่พูดเรื่องนี้อีก
“แม่ ฉัน...” กู้เฉาซีอยากอธิบาย แต่พอนึกว่าเรื่องทางโรงเรียนยังไม่มีความคืบหน้า พูดตอนนี้ก็ดูจะเร็วเกินไป
“ชอบอ่านหนังสือเป็นเรื่องดี แม่สนับสนุนนะ” แม่เสิ่นส่งลูกทั้งหกคนเรียนหนังสือ แต่ไม่มีใครได้ดีสักคน นางชอบเด็กที่เรียนเก่งเป็นพิเศษ สะใภ้ชอบเรียนหนังสือก็ไม่ต่างกัน
“แม่ ขอบคุณนะคะ” กู้เฉาซีพูดอย่างจริงใจ
“เรื่องแค่นี้เอง แม่ไม่มีความรู้หนังสือ เขียนแม้แต่ชื่อตัวเองยังไม่คล่อง การเรียนเป็นเรื่องดี อ่านหนังสือก็ดี เธอชวนเจ้าสามอ่านด้วยสิ จะได้ไม่ใช่คนที่อ่านหนังสือไม่ออกสักกี่ตัว”
แม่เสิ่นพูดพลางใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดมือ สีหน้าเจือความเสียดายอย่างเรียบง่าย นางคิดมาตลอดว่าเจ้าสามทำได้แค่ขุดดินหาเลี้ยงชีพเพราะเรียนหนังสือไม่เก่ง หากมีความรู้ติดตัวสักหน่อย ก็คงไม่ต้องออกแรงหนักอยู่ในไร่นาทุกวัน
กู้เฉาซีประหลาดใจ “เขาไม่ได้จบมัธยมต้นเหรอคะ?”
แม่เสิ่นโบกมือ “โรงเรียนก็ไม่ได้สอนอะไร เขาแค่รู้จักตัวหนังสือไม่กี่ตัว นับเลขเป็น ส่วนอย่างอื่นเรียนไม่รู้เรื่องสักอย่าง”
กู้เฉาซียิ้มบาง ๆ ไม่ได้ตอบอะไร ตอนนี้เธอแทบจะแน่ใจแล้วว่าเสิ่นฉีอวิ๋นไม่ใช่ผู้ชายไม่ได้เรื่องคนเดิม
จะเป็นไปได้ยังไงที่คนซึ่งพื้นฐานการเรียนแย่ขนาดนั้น จะเขียนหนังสือได้สวย แถมยังทำโจทย์คณิตศาสตร์ระดับมัธยมปลายได้อีก?
แม่เสิ่นไม่ทันสังเกตสีหน้าของเธอ เพียงมองต้าป่าที่กำลังขุดดินอยู่ในลานบ้านแล้วถอนหายใจ
ต้องเรียนเก่งถึงจะมีหวังออกไปจากหมู่บ้านนี้ได้ ไม่อย่างนั้นตระกูลเสิ่นจะขุดดินหาเลี้ยงชีพไปทั้งชีวิตหรือไง?
มังกรให้กำเนิดมังกร หงส์ให้กำเนิดหงส์ พ่อขุดดิน ลูกชายก็ขุดดิน