กู้เฉาซีหันกลับไป เธอไม่น่าจะชนใครนี่นา
ชายวัยยี่สิบกว่า ๆ คนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลัง ผมแสกสามเจ็ด เส้นผมมันเงาวับ หน้าตาคล้ายคนทรยศชาติ
เขาดึงตะกร้าไม้ไผ่ที่อยู่ด้านหลังเธอ สีหน้าคิดว่าตัวเองเท่ แต่กลับดูมันเยิ้มชวนเอียน “เธอทำบุหรี่ฉันตกพื้น ไม่คิดจะรับผิดชอบเหรอ?”
“ข้าไม่ได้ชนท่าน” กู้เฉาซีมองก้นบุหรี่ที่เหลืออยู่ครึ่งมวนบนพื้น น้ำเสียงจริงจัง “ท่านอยู่ห่างจากข้าตั้งสองเมตร บุหรี่ตกได้อย่างไร ท่านรู้อยู่แก่ใจ”
แต่หลี่เฉาฝูกลับไม่ได้ฟังเธอเลย
ตอนกู้เฉาซีหันกลับมา เขาก็มองจนตาค้าง ใบหน้าขาวนวล ดวงตาฉ่ำวาว ริมฝีปากแดงระเรื่อกำลังพอดี ราวกับลูกพีชสุกงอมที่เห็นแล้วก็อยากยื่นมือไปบีบเล่นสักสองที
เขาตั้งใจปาบุหรี่ลงพื้นเอง ก่อนหน้านี้เขายืนอยู่ตรงปากตรอก เพราะเห็นสาวน้อยคนนี้รูปร่างดีจึงอยากหยอกเล่น ไม่คิดเลยว่าพอมองใกล้ ๆ จะสวยขนาดนี้
เขายื่นมือจะจับแก้มกู้เฉาซี เธอถอยหลังทันทีหนึ่งก้าว น้ำเสียงเย็นชาลง “ถ้าท่านเข้ามาอีก ข้าจะตะโกนเรียกคนมาจับตัวท่านในข้อหาลวนลามแล้วนะ”
“ฮ่า ๆ เธอยังไม่รู้สินะว่าฉันเป็นใคร?” หลี่เฉาฝูหัวเราะอย่างไม่ยี่หระ “ถนนเส้นนี้อยู่ในความดูแลของฉัน ลุงฉันคือหลี่เซี่ยงหนาน เคยได้ยินไหม?”