หลังอาหารส่งท้ายปีเก่าถูกจัดขึ้นโต๊ะ เจียงไป๋ชางก็มาถึง
ในวันสำคัญแบบนี้ เจียงไป๋ชางอยากอยู่กับภรรยาและลูก ๆ ต่อให้เพื่อนเชิญซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็ยังกลับมา
เขาแจกอั่งเปาให้ทุกคน เป็นธนบัตรใหม่เอี่ยมเลขเรียงชุดเดียวกันที่สั่งให้เลขาเตรียมไว้ตั้งแต่หลายวันก่อน แม้แต่เสี่ยวหลี่ก็ได้ด้วย
ทั้งครอบครัวพูดคุยถึงเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ตลอดปีที่ผ่านมา เสียงหัวเราะดังไม่ขาดสาย
เจียงหลีโม่กินเงียบ ๆ หวั่นใจเหลือเกินว่าครอบครัวเจียงที่ครึกครื้นอบอุ่นเช่นนี้จะเป็นเพียงภาพลวงตา
ไม่ทันรู้ตัว เวลาก็ผ่านไปนานแล้ว
หลังอาหาร เจียงหลีโม่กลับไปพักผ่อนในห้องนอน
ไม่นาน เจียงเฉินก็เดินเข้ามา “ยังไม่ได้บอกเลยว่าช่วงสองวันนี้ไปไหนมา?”
เจียงหลีโม่ไม่คิดว่าเขาจะยังคาดคั้นไม่เลิก เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบไม่ตรงคำถาม “พี่ ถ้าฉันหาหลักฐานความผิดของคนพวกนั้นในบริษัทได้ แล้วพ่อยังใจอ่อน พี่จะช่วยพ่อไล่พวกเขาออกไหม?”
คราวนี้เจียงเฉินตอบอย่างหนักแน่น “แค่ไล่ออกจะพอได้ยังไง? ถ้าพวกเขาทำผิดคดีเศรษฐกิจจริง ฉันจะส่งเข้าคุกเอง”
เจียงหลีโม่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธอกลัวจริง ๆ ว่าพ่อจะใจอ่อน แล้วพี่ชายก็พลอยใจอ่อนไปด้วย เพราะในนั้นมีหลายคนเป็นญาติกัน บางคนก็เป็นญาติที่ญาติแนะนำมาอีกที เต็มไปด้วยพวกอาศัยเส้นสาย
ชาติที่แล้วในฐานะภรรยาของจ้านเยี่ยนเซิน เธอรู้ดีว่าเขาเลือกคนจากความสามารถเสมอ ไม่มีใครในเครือจ้านได้เข้ามาทำงานเพราะเส้นสาย
“ยังไม่ได้บอกเลยว่าไปไหนมา?”
เจียงหลีโม่หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋า ปลดล็อกแล้วยื่นให้เจียงเฉิน “ดูอัลบั้มรูปเองสิ”
เจียงเฉินรับโทรศัพท์ไป บนหน้าจอเป็นภาพหลักฐานการโอนเงินก้อนใหญ่ที่เธอถ่ายไว้ ยิ่งดูก็ยิ่งใจเย็นวาบ