เจียงหลีโม่ลงมาชั้นล่างแล้วออกจากโรงแรม
เธอรีบขับรถไปบริษัททันที ฉินเยว่ยังอยู่ที่ฝ่ายบุคคลจริง ๆ ผู้จัดการฝ่ายบุคคลกำลังชวนเขาคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ พอเห็นเจียงหลีโม่เดินเข้ามาก็ถอนหายใจโล่งอกเสียที
“คุณหนู นี่เป็นประวัติส่วนตัวของคุณฉินค่ะ”
เจียงหลีโม่รับมา กวาดตามองอย่างลวก ๆ ก่อนหันไปยิ้มให้ฉินเยว่ “ดีมาก คุณคือบุคลากรที่เจียงเซิ่งต้องการพอดี”
ฉินเยว่ “……”
ถ้าไม่ใช่เพราะชื่อเสียงของบริษัทเจียงเซิ่ง เขาคงคิดว่าตัวเองมาบริษัทเถื่อนเข้าให้แล้ว คุณหนูคนนี้ดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย ยังไม่ได้ถามอะไรสักคำ เขาก็ยังไม่ได้แสดงอะไรในคอมพิวเตอร์ด้วยซ้ำ แต่เธอกลับบอกแล้วว่าเขาเป็นคนมีความสามารถ
“ของคุณมาครบหรือยัง เจียงเซิ่งจัดหาหอพักให้ได้นะ”
เจียงหลีโม่รู้ดีว่าฉินเยว่มีความสามารถแค่ไหน
เพราะอย่างนั้นจึงไม่จำเป็นต้องสัมภาษณ์งานแล้ว
สิ่งสำคัญที่สุดคือรั้งตัวเขาไว้ให้ได้
“ของผมให้เพื่อนส่งมาให้ได้ครับ ถ้าผมเข้าทำงาน ไม่ทราบว่าเรื่องเงินเดือน...” สิ่งที่ฉินเยว่สนใจที่สุดคือการคุยเรื่องเงินเดือน
เจียงหลีโม่หยิบสัญญาออกมา “เรื่องเงินเดือน ฉันรับรองว่าจะเสนอให้คุณพอใจ ลองดูสิ ถ้าไม่มีปัญหาเราก็เซ็นสัญญากันเลย”
ฉินเยว่เห็นตัวเลขเงินเดือนในสัญญาแล้วถึงกับตะลึง
“ทำไม ไม่พอใจเหรอ?”
เจียงหลีโม่เห็นเขาจ้องสัญญาอยู่นาน
“ไม่มีปัญหาครับ” ฉินเยว่ไล่อ่านสัญญา ก่อนรับปากกาด้วยสองมือแล้วเซ็นชื่อลงไป
เมื่อเขาเซ็นชื่อเรียบร้อย เจียงหลีโม่ถึงค่อยโล่งอก ความร้อนระอุที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่างกายค่อย ๆ สงบลง “ฉันเลี้ยงข้าวคุณนะ”
ฉินเยว่ชะงักไปนิด “ไม่ต้องหรอกครับ...”
เขายิ้มเขิน ๆ “ผมต้องไปจัดการข้าวของบางอย่าง อยากเริ่มงานให้เร็วที่สุดครับ”
“ได้เลย” เจียงหลีโม่รู้สึกซับซ้อนอยู่บ้าง
ฉินเยว่ในชาติก่อนไม่ได้พูดง่ายขนาดนี้ อาจเป็นเพราะอยู่กับจ้านเยี่ยนเซินมานาน แถมยังได้รับความไว้วางใจจากเขา จึงกลายเป็นคนหยิ่งยโส ไม่ฟังใครนอกจากคำพูดของจ้านเยี่ยนเซิน