หลังจากลู่ฉือรู้ว่าจ้านเยี่ยนเซินพาจี้เนี่ยนกลับมาอยู่ด้วยอย่างกะทันหันช่วงนี้ เจียงหลีโม่ก็เหินห่างจากพวกเขาไปแล้ว
แต่เขาไม่ได้มีอคติกับเจียงหลีโม่ ในใจกลับรู้สึกว่าเธอน่าสงสารอยู่ไม่น้อย เด็กสาวหน้าตาสะสวยไล่ตามพี่จ้านมานานขนาดนี้ ทำทุกอย่างแล้วก็ยังเอาชนะใจพี่จ้านไม่ได้ ระหว่างทางยังถูกเพื่อนสนิทชิงตัดหน้าอีก
พอเขาพูดแบบนี้ ทุกคนก็พากันเลื่อนดูข่าวของเจียงหลีโม่ในโทรศัพท์ ลู่จิ่งเห็นคอมเมนต์จากผู้ชายหื่นคนหนึ่งข้างล่างว่า “ขาคู่นี้ฉันเล่นได้ทั้งชีวิต” ก็ขมวดคิ้ว
จ้านเยี่ยนเซินถือแก้วเหล้าอยู่ ลู่ฉือยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าเขา “พี่จ้าน ดูสิ พวกชาวเน็ตชอบจับผิดทายาทเศรษฐีด้วยแว่นขยาย วันนี้หาได้ยากที่ไม่มีใครวิจารณ์”
จ้านเยี่ยนเซินเหลือบมองโทรศัพท์ที่ยื่นมาตรงหน้า
ในภาพ เด็กสาวหันหลังให้กล้อง กำลังคุยกับตำรวจจราจร เธอสวมเสื้อสั้นสไตล์ชาแนล ด้านล่างเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนราวหยก
จ้านเยี่ยนเซินปรายตามองเพียงแวบเดียว ก่อนจะละสายตากลับมาอย่างเรียบเฉย
ลู่ฉือเดาท่าทีของเขาไม่ออก จึงเอ่ยประจบว่า “พี่จ้าน หลีโม่ไม่ได้มานานแล้ว วันนี้ให้เธอมาร่วมวงด้วยได้ไหม?”
จ้านเยี่ยนเซินเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “ฉันห้ามเธอมาเหรอ?”
ทุกคนต่างชะงักงัน
เจียงหลีโม่กลับประเทศมานานแล้ว แต่ไม่เคยมาร่วมงานสังสรรค์ของพวกเขาเลยสักครั้ง คนอื่น ๆ จึงคิดไปเองว่าเป็นความประสงค์ของจ้านเยี่ยนเซิน เขาไม่ยอมให้เธอมา
เพราะจ้านเยี่ยนเซินไม่อยากให้เจียงหลีโม่กับจี้เนี่ยนต้องเผชิญหน้ากันตรง ๆ
ไม่เคยมีใครคิดเลยว่าเจียงหลีโม่เป็นฝ่ายไม่อยากมาเอง
ลู่จิ่งนั่งอยู่บนโซฟาอีกตัวที่เรียงขนานกัน พอได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปเช่นกัน