เจียงหลีโม่ขับรถกลับถึงบ้าน
ตอนลงจากรถ เธออารมณ์ดีจนสั่งพ่อบ้านให้เติมน้ำมันรถพี่ชายให้เต็มถังในวันพรุ่งนี้ โดยเธอจะเป็นคนจ่ายเอง
พ่อบ้านหลิวเห็นเธอร่าเริงสดใสก็ทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ลังเล “คุณหนู นายท่านกับคนอื่น ๆ รอคุณอยู่ที่บ้านแล้วครับ...”
เห็นสีหน้าของพ่อบ้าน เจียงหลีโม่ก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี “...”
พอเข้าบ้าน ทุกคนก็มากันครบแล้วจริง ๆ แม้แต่เสี่ยวหลี่จื่อ ลูกชายของแม่บ้านอู๋ที่กำลังเรียนมัธยมปลายก็ยังอยู่ด้วย
พอเห็นเธอกลับมา เด็กหนุ่มทำมือเป็นสัญญาณให้เธอเอาตัวรอดให้ดี ก่อนจะหดคอแล้วกลับเข้าไปในห้องพักคนใช้ด้านหลัง
เจียงไป๋ชางระเบิดอารมณ์ไปแล้วรอบหนึ่ง
เจียงเฉินกำลังเกลี้ยกล่อมเจียงไป๋ชาง “จ้านเยี่ยนเซินหยิ่งยโสเกินไป ไม่เห็นน้องสาวอยู่ในสายตา เสี่ยวหลีทำแบบนี้ก็เพราะถูกทำร้ายจิตใจมาหลายครั้งแล้ว...”
ระหว่างพูด เจียงเฉินเห็นเจียงหลีโม่กลับมา จึงขยิบตาให้น้องสาวเป็นสัญญาณให้พูดจาดี ๆ
“เจียงหลีโม่ ในที่สุดก็ยอมกลับมาแล้วหรือ? ดูสิว่าลูกก่อเรื่องอะไรไว้จนทำให้พ่อโมโห!” เจียงเฉินแกล้งดุ
เจียงไป๋ชางนั่งอยู่บนโซฟา บุหรี่ที่คีบไว้ระหว่างนิ้วไหม้ไปครึ่งมวน บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าเขามีกล่องกำมะหยี่ใส่แหวนแต่งงานวางอยู่
หัวใจเจียงหลีโม่พลันเย็นวาบ
แหวนวงนี้ถูกส่งกลับมาอีกแล้ว
เจียงไป๋ชางเห็นเธอแล้วถอนหายใจแรง น้ำเสียงเคร่งขรึม “เสี่ยวหลี ลูกไม่รู้จักโตเกินไปแล้ว การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ คู่สามีภรรยาที่ไหนไม่ทะเลาะกันบ้าง? ลูกแค่ทะเลาะกันเรื่องเล็กน้อย ก็ไปบ้านตระกูลจ้านคืนแหวนแต่งงาน แถมยังไม่บอกพวกเราอีก พ่อได้รับโทรศัพท์จากคุณป้าจ้านแล้วงงไปหมด ลูกจะให้พ่อเงยหน้าสู้ญาติมิตรได้ยังไง?”
“ลูกยังจำได้ไหมว่าตอนรับแหวนวงนี้มา ลูกดีใจแค่ไหน ดีใจจนถือมันไว้แล้วนอนไม่หลับ ผ่านไปไม่กี่ปี ลูกกลับบอกว่าไม่ชอบแล้ว แอบเอาแหวนไปคืนโดยไม่บอกพวกเรา? อย่าทำอะไรเหลวไหลแบบนี้”