เจียงหลีโม่กับเมิ่งอี๋หลานนัดกันที่ห้องส่วนตัวชั้นสองของร้านอาหาร
เธอฝากเมิ่งอี๋หลานหาคนมารับซื้อกระเป๋า คราวนี้คนที่มารับซื้อแวะมาดูของพอดี เห็นว่าเป็นช่วงมื้ออาหาร อีกฝ่ายก็เป็นเพื่อนของเมิ่งอี๋หลาน เจียงหลีโม่จึงตัดสินใจเลี้ยงข้าว
ระหว่างที่ใกล้จะกินเสร็จ เพื่อนของเมิ่งอี๋หลานก็ไปห้องน้ำ
เมิ่งอี๋หลานถามว่า “ทำไมจู่ ๆ ถึงจะขายกระเป๋าล่ะ? ฉันนึกว่าคราวก่อนเธอแค่พูดเล่นเสียอีก”
“ฉันต้องใช้เงินด่วน”
“เธอกำลังลำบากเรื่องเงินหรือเปล่า? เพราะเรื่องเธอกับจ้านเยี่ยนเซิน พ่อแม่เลยทำให้เธอลำบากใจหรือ?” เมิ่งอี๋หลานนึกได้เพียงว่าเจียงไป๋ชางกับภรรยาอาจตัดเงินสนับสนุน เพราะจ้านเยี่ยนเซินเปลี่ยนใจไปรักคนอื่น “ถ้าเธอขัดสน ฉันให้ยืมได้นะ ไม่เห็นต้องขายกระเป๋าเลย... เก็บไว้เป็นของแต่งบ้านก็ยังได้”
เจียงหลีโม่ยิ้มบาง ๆ เธอรู้ว่าอีกฝ่ายหวังดีกับเธอจากใจจริง “เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
กระเป๋าจะไม่มีประโยชน์ได้ยังไง!
เมิ่งอี๋หลานคิดว่าเพื่อนคงถูกกระทบกระเทือนจิตใจจนพูดจาไม่รู้เรื่อง!
“เธอได้ยินข่าวลืออะไรมาใช่ไหม?” เมิ่งอี๋หลานถอนหายใจ “ก็จริง! ตลอดครึ่งปีที่เธอไม่อยู่ จี้เนี่ยนสนิทกับลู่จิ่งและกู้ฉวนโจวมาก พวกเขากลายเป็นเพื่อนสนิทกันไปแล้ว”
“โดยเฉพาะจ้านเยี่ยนเซิน เขาตามใจจี้เนี่ยนมาก ทั้งที่แพ้เกสรดอกไม้ แต่ก็ยังสวมหน้ากากเอาดอกไม้ไปให้เธอ”
“ตอนประมูล เขาไม่เพียงประมูลเครื่องประดับให้จี้เนี่ยน แต่ยังประมูลของสะสมราคามหาศาลให้พ่อแม่ ย่า แล้วก็น้องชายของเธอด้วย”
เจียงหลีโม่ชะงักไป เขาก็รู้จักโรแมนติกเหมือนกันนี่นา
ชาติที่แล้วหลังจากเธอแต่งงานกับเขา เขาเอาแต่ทำตัวคร่ำครึและเย็นชา ไม่รู้จักความโรแมนติกเลยสักนิด
“แต่หลีโม่...” เมิ่งอี๋หลานพูดอย่างขุ่นเคือง ทว่าลึก ๆ กลับอดอิจฉาไม่ได้ “ทำไมเธอถึงหายไปตั้งครึ่งปีล่ะ? พอกลับมา พวกเขาก็รักกันลึกซึ้งแล้ว แบบนี้เธอก็เสียเปรียบสิ ถ้าเธอไม่ไป ทุกอย่างอาจเป็นของเธอก็ได้ ไม่ต้องขายกระเป๋าด้วย...”