วันรุ่งขึ้นเป็นวันเสาร์
เจียงหลีโม่จะพบจ้านฉุนอวี่สัปดาห์ละครั้ง
หลังเดตเสร็จ ตามปกติเธอไปส่งเขาถึงบ้านแล้วจึงคิดจะกลับ ตอนนั้นเองคุณนายจ้านเดินออกมาเห็นรถของเจียงหลีโม่ จึงเอ่ยว่า “เสี่ยวหลี ไม่ได้มานานแล้วนะ เข้ามานั่งเล่นสักครู่สิ...”
เจียงหลีโม่สบตากับจ้านฉุนอวี่
เธอรู้สึกว่าคุณนายจ้านดูเหมือนมีเรื่องอยากพูด จึงพยักหน้าเบา ๆ
เป็นอย่างที่คิด พอพวกเขาเข้าไปในบ้าน
คุณนายจ้านก็ให้จ้านฉุนอวี่ขึ้นไปชั้นบนก่อน “เสี่ยวอวี่ขึ้นไปก่อนเถอะ แม่จะคุยกับหลีโม่สักหน่อย”
หลังจ้านฉุนอวี่ขึ้นไปแล้ว
คุณนายจ้านให้บรรดาคนรับใช้ออกไป ก่อนจะรินน้ำให้เจียงหลีโม่ด้วยตัวเอง แล้วถามอย่างเป็นกันเองว่า “เสี่ยวหลี เธอกับฉุนอวี่ไปเที่ยวที่ไหนกันมาบ้าง?”
“สนามแข่งรถกับโรงหนังค่ะ” เจียงหลีโม่นั่งอยู่บนโซฟาและตอบตามตรง
“ลำบากเธอแล้ว จริง ๆ เธอคงไม่ชอบสถานที่แบบนั้นใช่ไหม?”
“ไม่ค่ะ ฉันชอบมากเลย”
เจียงหลีโม่ยกถ้วยชาขึ้นจิบเงียบ ๆ
คุณนายจ้านมองเธอที่ตอบคำถามทีละข้อ ท่าทีสนิทสนมเหมือนเมื่อก่อนซึ่งเคยดึงเธอไปเรียกคุณป้าเสียงหวานนั้นหายไปหมดแล้ว จึงถอนหายใจ “เสี่ยวหลี เธอเปลี่ยนไปมากจริง ๆ ฉันรู้ว่าทั้งหมดเป็นความผิดของเยี่ยนเซิน เพียงแต่...เธอรู้จักฉุนอวี่ดีหรือยัง?”
เจียงหลีโม่ชะงักไป
วันนี้อีกฝ่ายจะคุยเรื่องฉุนอวี่กับเธอหรือ?
“ที่จริงเมื่อก่อนฉุนอวี่เคยชอบผู้หญิงคนหนึ่ง จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ก้าวข้ามความรักครั้งนั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ มุมปากของเจียงหลีโม่ก็ยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เป็นไปไม่ได้
ชาติก่อนจนกระทั่งเธอจากโลกนี้ไป ก็ไม่เคยได้ยินว่าน้องชายสามีมีคนรัก หรือเคยชอบใครมาก่อน
เพราะอย่างนั้นชาตินี้เจียงหลีโม่ถึงกล้าสวมบทเป็นคนรักกับจ้านฉุนอวี่ได้อย่างสบายใจ