หลังเจียงหลีโม่กลับถึงบ้าน เฉียวชิงอวี๋กับเจียงเฉินยังมาไม่ถึง เจียงไป๋ชางเปลี่ยนเป็นชุดลำลองอยู่บ้านแล้วเดินออกมา
คนรับใช้กำลังจัดโต๊ะอาหาร เจียงหลีโม่ถามว่า “แม่คะ พี่ชิงอวี๋ยังไม่มาเหรอ?”
เจียงไป๋ชางยิ้ม “หนูดูเองไม่เป็นหรือไง?”
“หนูถามแม่ต่างหากค่ะ” เจียงหลีโม่มองไปทางประตูอีกครั้งด้วยแววตาคาดหวัง
คุณนายเจียงยิ้มพลางกล่าว “ตั้งแต่ลูกกลับมาก็ถามประโยคนี้สามรอบแล้วนะ”
สิ้นเสียงของเธอ ก็มีเสียงเครื่องยนต์รถดังมาจากนอกลานบ้าน เจียงเฉินพาเฉียวชิงอวี๋กลับมาแล้ว
เจียงหลีโม่รีบวิ่งออกไปทันที
เดิมทีสองสามีภรรยาเจียงไป๋ชางนั่งอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงต่างก็ลุกขึ้น สีหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพ
เฉียวชิงอวี๋เดินตามหลังเจียงเฉินเข้ามา เธอทักทายคุณพ่อคุณแม่เจียงอย่างนอบน้อม ก่อนหันมายิ้มให้เจียงหลีโม่ “น้องเล็ก...”
เจียงหลีโม่ข่มความขมขื่นในใจไว้ แล้วยื่นมือไปหาอีกฝ่าย เรียกอย่างสนิทสนมว่า “พี่ชิงอวี๋”
ทั้งสองจับมือกัน
เป็นอย่างที่คิด เฉียวชิงอวี๋มอบของขวัญพบหน้าครั้งแรกให้คุณพ่อคุณแม่เจียง แล้วยังมอบของขวัญให้เจียงหลีโม่ด้วย เจียงหลีโม่เองก็มอบของขวัญรุ่นเดียวกันกลับไป เฉียวชิงอวี๋ประหลาดใจมาก แต่ดูเหมือนจะคิดจริง ๆ ว่าทั้งคู่ใจตรงกัน จึงดีใจไม่น้อย
“มา ๆ กินไปคุยไป...” เจียงไป๋ชางพูดพลางนั่งลงที่หัวโต๊ะ
ระหว่างมื้ออาหาร คุณนายเจียงดูแลเฉียวชิงอวี๋เป็นอย่างดี ทั้งยังบอกให้เจียงเฉินคีบอาหารให้เธอ
เฉียวชิงอวี๋มาบ้านนี้เป็นครั้งแรก จึงค่อนข้างเกร็ง
โชคดีที่คุณพ่อคุณแม่เจียงเป็นเจ้าบ้านที่มีอัธยาศัยดี ท่านประธานเจียงแม้ปกติจะดูเคร่งขรึม แต่พอได้อยู่ด้วยจริง ๆ กลับพูดคุยด้วยง่ายมาก
เฉียวชิงอวี๋ขอบคุณเจียงหลีโม่สำหรับของขวัญวันนี้ แล้วยังขอบคุณเรื่องสร้อยข้อมือที่ครั้งก่อนฝากเจียงเฉินเอาไปให้ เห็นได้ชัดว่าเจียงเฉินไม่ได้อ้างความดีความชอบเป็นของตัวเอง แต่บอกความจริงไปตามตรง เจียงหลีโม่เอ่ยว่าไม่เป็นไรพลางถลึงตามองเจียงเฉิน ก่อนจะหัวเราะไปพร้อมกับเฉียวชิงอวี๋