สองวันต่อมา เจียงหลีโม่ถือผลไม้ไปที่ตระกูลจ้าน
ปกติเวลาไปบ้านตระกูลจ้าน เธอไม่เคยซื้อของพวกนี้ไปด้วย มันดูธรรมดาและห่างเหินเกินไป แต่ตอนนี้เธอกับจ้านเยี่ยนเซินไม่มีความเกี่ยวข้องกันแล้ว สถานะของเธอเปลี่ยนเป็นแขก การมีมารยาทสักหน่อยก็เป็นเรื่องสมควร
เมื่อถึงบ้านตระกูลจ้าน เธอยื่นผลไม้ให้คนรับใช้ อีกฝ่ายรู้สึกแปลกใจ เพราะคุณหนูเจียงในเมื่อก่อนสุภาพกับพวกเขาขนาดนี้เสียที่ไหน
แต่พอลองคิดดู คุณหนูเจียงไม่ได้มาที่นี่ครึ่งปีแล้ว การอยากสร้างความประทับใจที่ดีให้เจ้าของบ้านด้วยการทำตัวสุภาพสักหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
คุณนายจ้านสง่างามและวางตัวเหมาะสม เดินลงมาจากชั้นบนพร้อมรอยยิ้ม “เสี่ยวหลี ในที่สุดก็กลับมาแล้วนะ”
“คุณป้า...”
คุณนายจ้านเดินเข้ามาหาอย่างเอ็นดู จูงเธอไปนั่งบนโซฟา “เสี่ยวหลี ไม่ได้เจอกันพักหนึ่ง ผอมลงไปเยอะเลย ทำงานที่บริษัทของตัวเองปรับตัวได้ไหม?”
“ปรับตัวได้ดีค่ะ” เจียงหลีโม่ตอบ “คุณป้าคะ วันนี้ฉันมาเพื่อถอนหมั้นค่ะ”
สีหน้าคุณนายจ้านเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยิน
แม้แต่คนรับใช้ของตระกูลจ้านก็ยังตกใจ
ที่จริงคุณนายจ้านพอจะรู้ว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร เธอถอนหายใจแล้วพูดว่า “เสี่ยวหลี ที่เธอไปต่างประเทศก็เพราะโกรธเยี่ยนเซินใช่ไหม? แต่ไม่เป็นไรนะ ลุงจ้านกับป้าสั่งสอนเขาไปแล้ว”
“เยี่ยนเซินแค่รู้สึกซาบซึ้งผู้หญิงคนนั้น เพราะผู้หญิงคนนั้นเคยช่วยชีวิตเขาไว้ ทั้งสองคนถึงได้สนิทกันขึ้นมาหน่อย อย่าคิดมากเลยนะ...”
เรื่องของจ้านเยี่ยนเซินกับจี้เนี่ยนลอยไปถึงหูคนในตระกูลจ้านอยู่บ่อยครั้ง คุณนายจ้านเองก็รู้สึกขุ่นเคืองไม่น้อย
ตระกูลจี้เป็นเพียงครอบครัวเล็ก ๆ ทั้งรัฐมนตรีจ้านและคุณนายจ้านต่างก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา