เมื่อพวกเขารู้ว่าน้องสาวถูกบังคับให้ไปชนบท และคุณปู่จากไป ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว พวกเขาไปตามหาน้องสาวที่ชนบท แต่กลับหาไม่พบ
จากนั้นพวกเขาก็เริ่มสืบหาความจริง และเบาะแสทั้งหมดชี้ไปที่ฟู่ชิงเหยา ทว่าพวกเขาไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน อีกทั้งฟู่ชิงเหยายังมีสถานะเช่นในตอนนี้ พวกเขาจึงทำอะไรเธอไม่ได้
น้ำตาแห่งความเสียใจไหลเอ่อคลอในดวงตาของทั้งคู่ ขณะนั้นเอง ทหารองครักษ์ที่ได้ยินเสียงร้องตะโกนก็พุ่งเข้ามา เมื่อเห็นภาพอันน่าสลดตรงหน้า เขาก็ตกใจจนตัวสั่น มือสั่นเทาขณะชักปืนออกมา “ห้ามขยับ! ยกมือขึ้น!”
เมื่อฟู่ชิงเฉินกับฟู่ชิงเช่อเห็นทหารองครักษ์ ทั้งคู่ก็ยิ้มให้กัน จากนั้นหยิบมีดสั้นขึ้นมาปาดคอ “น้องสาว พวกพี่จะไปอยู่เป็นเพื่อนเธอแล้ว”
ฟู่ชิงหลีเห็นภาพนี้ก็ร้องลั่น “อย่า!”
จากนั้นฟู่ชิงหลีก็สะดุ้งตื่น หอบหายใจถี่ ๆ แล้วน้ำตาก็ค่อย ๆ ไหลลงมาเงียบ ๆ
เธอไม่รู้ว่านี่เป็นความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมหรือเป็นความรู้สึกของตัวเองกันแน่ ตอนเห็นฟู่ชิงเฉินกับฟู่ชิงเช่อฆ่าตัวตาย หัวใจของเธอปวดร้าวจนแทบหายใจไม่ออก
จากนั้นเธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงหยกอุ่น เดินไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองตัวเองในกระจก “นั่นคือชาติก่อนหรือ? หลังฟู่ชิงชิงตาย พี่ชายทั้งสองของเธอถึงกับแก้แค้นให้น้องด้วยวิธีที่น่าสลดเช่นนั้น ฟู่ชิงชิงยกร่างกายให้ฉัน แล้วเธอจะเสียใจหรือเปล่า?”
ทันใดนั้น เธอก็เห็นภาพในกระจกไหววูบ และเจ้าของร่างเดิมก็ปรากฏขึ้นในนั้น เจ้าของร่างเดิมมองฟู่ชิงหลี “อย่าคิดมากเลย เพราะคุณก็คือฉัน และฉันก็คือคุณ”
ฟู่ชิงหลีสะท้านไปทั้งร่าง “คุณหมายความว่ายังไง?”