แค่เพราะเธอเสี่ยงชีวิตช่วยหนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านไว้มากกว่า 20 คน! แค่เพราะเธอลงมือสังหารหมูป่าสองตัวด้วยตัวคนเดียว แล้วยังแบ่งเนื้อให้คนทั้งหมู่บ้านกิน!
ถ้าพวกคุณไม่พอใจ ก็แน่จริงลองเข้าป่าไปล่าหมูป่าสองตัวกลับมาดูสิ!”
สิ้นเสียง ชายหนุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่ฟู่ชิงหลีเคยช่วยชีวิตไว้ก็พากันก้าวออกมา พวกเขาเอ่ยปากช่วยแก้ต่างให้เธอ ลูกชายคนเล็กของผู้ใหญ่บ้านอย่างหลิ่วเจิ้นปังก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
เขาก้าวออกมาสองก้าว น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นอยู่หลายส่วน “พวกคุณไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นในป่าอันตรายแค่ไหน ถ้าไม่มีคนรุ่นใหม่ลงชนบทอย่างฟู่ชิงหลีช่วยพวกเราไว้ คนกลุ่มนี้คงได้ตายในป่ากันหมด!
พวกเราสนับสนุนให้เธอเป็นคนทำบัญชีของกองทุนหมู่บ้านเต็มที่!”
เมื่อเขาพูดจบ ชายหนุ่มอีกหลายคนก็รีบส่งเสียงสนับสนุนตาม “ใช่! พวกเราสนับสนุน!”
สมาชิกในครอบครัวของพวกเขาต่างทยอยออกปากแสดงจุดยืน “ถูกต้อง คนรุ่นใหม่ลงชนบทอย่างฟู่ชิงหลีไว้ใจได้ ให้เธอดูแลบัญชี พวกเราก็วางใจ!”
เวลานั้นผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็ก้าวออกมา สายตากวาดมองชาวบ้านและคนรุ่นใหม่ลงชนบทที่กำลังส่งเสียงวุ่นวายอย่างเชื่องช้า
“เรื่องนี้ไม่ได้มีแค่บุญคุณช่วยชีวิต คราวก่อนที่แบ่งเนื้อหมูป่า ทุกคนยังจำได้ใช่ไหม?
คนรุ่นใหม่ลงชนบทอย่างฟู่ชิงหลียกเนื้อชั้นดีทั้งหมดให้ชาวบ้าน ส่วนตัวเองเลือกแต่เนื้อชั้นแย่ที่สุด
ผู้หญิงที่เห็นแก่ส่วนรวมและไม่คิดถึงประโยชน์ของตัวเองแบบนี้ ให้เธอดูแลบัญชีของกองทุนหมู่บ้าน พวกคุณยังมีอะไรให้กังวลอีก?
หรือพวกคุณอยากเลือกคนที่คิดแต่จะกอบโกยผลประโยชน์ให้ตัวเองมาดูแลบัญชี? กว่าจะรู้ตัวว่าถูกคนอื่นหลอกใช้แล้วค่อยมาเสียใจ ก็ไม่ทันการณ์แล้ว!”
เมื่อได้ฟังคำพูดของผู้ใหญ่บ้าน ทุกคนก็อดนึกถึงภาพตอนแบ่งเนื้อครั้งก่อนไม่ได้