เธอมองทุ่งยาข้าง ๆ อีกครั้ง ก่อนจะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเข้าไปในตึกไม้ไผ่โดยตรง จากนั้นขึ้นไปยังชั้นสาม
เธอหยิบตำราแพทย์ขึ้นมาเล่มหนึ่ง แล้วเริ่มเทียบสมุนไพรในมิติพื้นที่เพื่อจำแนกชนิด
ขณะนั้น ไฉ่เอ๋อร์บินผ่านมา «นายท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ?»
ฟู่ชิงหลีตอบ «กำลังจำแนกสมุนไพรน่ะ»
ไฉ่เอ๋อร์ว่า «ถ้านายท่านมีตรงไหนไม่เข้าใจ ก็ถามฉันได้เลย สมุนไพรที่นี่ฉันรู้จักหมด แถมยังรู้สรรพคุณของพวกมันด้วย»
ดวงตาฟู่ชิงหลีเป็นประกาย «ไม่คิดเลยว่าไฉ่เอ๋อร์จะเก่งขนาดนี้»
ไฉ่เอ๋อร์ยืดอกเล็ก ๆ ของตัวเอง «แน่นอนอยู่แล้ว! นายท่านคนก่อนชอบศึกษาสมุนไพรกับปรุงยาเป็นที่สุด พอเวลาผ่านไปนานเข้า ฉันก็เรียนรู้ได้ทีละนิด ต่อมาเหล่านายท่านรุ่นหลัง ๆ ก็ชอบศึกษาสมุนไพรเหมือนกัน พอทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ฉันก็เลยรู้ไปด้วย ฉันเก่งมากเลยนะ»
ฟู่ชิงหลีลูบหัวเล็ก ๆ ของไฉ่เอ๋อร์ «ได้เลย ไฉ่เอ๋อร์เก่งจริง ๆ ต่อไปถ้าฉันไม่เข้าใจตรงไหน จะมาถามเธอนะ»
ไฉ่เอ๋อร์ว่า «นายท่านถามได้ตามสบายเลย»
ฟู่ชิงหลีตอบ «ได้»
แต่ตอนนี้ดึกมากแล้ว เธอควรพักผ่อนเสียที
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ขึ้นไปยังชั้นสาม แล้วเอนกายลงบนเตียงหยกอุ่น
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอนอนบนเตียงหยกอุ่น ไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไร
เพิ่งเอนตัวลงได้ไม่นาน เธอก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งร่าง สบายจนไม่นานก็ผล็อยหลับไป
แต่ไม่นานเธอก็ตกอยู่ในฝันร้าย เธอเห็นภาพอันน่าเวทนาของครอบครัวฟู่ชิงเหยา เห็นความสิ้นหวังขณะถูกไฟโหมกลืนกิน และได้ยินคำสาปแช่งของคนตระกูลซ่งก่อนสิ้นใจ ทั้งยังเห็นฟู่ชิงเฉินกับฟู่ชิงเช่อยืนมองทุกอย่างอย่างเย็นชา