ท่านผู้เฒ่าฟู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แววตาวูบไหวเล็กน้อย เขารู้ดีว่าโลกใบนี้มีเรื่องลับมากมายที่คนทั่วไปไม่รู้ และมีวิธีการที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์อยู่ไม่น้อย
หลายปีก่อน ตอนอยู่ในสนามรบ เขาเคยเห็นกับตาว่ามีคนโบกมือแล้วเปลวเพลิงลุกโชนเป็นทะเลเพลิง อีกทั้งยังมีคนที่สามารถชักนำสายฟ้าได้
ประเทศยังมีกองปฏิบัติการพิเศษอยู่แห่งหนึ่ง คนที่รู้เบื้องลึกมีน้อยเสียจนใช้นิ้วนับมือเดียวก็พอ และเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น
กองงานนี้ขึ้นตรงต่อผู้บังคับบัญชาระดับสูง หนุ่มตระกูลลูคนนั้นเป็นผู้รับผิดชอบกองงานนี้ ส่วนตัวตนที่เปิดเผยต่อคนนอกคือผู้บังคับกองร้อย ก่อนหน้านี้เขาหมดสติไปเพราะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากสิ่งชั่วร้ายระหว่างปฏิบัติภารกิจ
ฟู่ชิงหลีแอบสังเกตสีหน้าของคุณปู่กับลุงใหญ่ เมื่อเห็นทั้งคู่กำลังครุ่นคิด ใจเธอก็อดหวั่นวิตกไม่ได้ กลัวว่าพวกเขาจะไม่เชื่อคำอธิบายนี้
ตอนนั้นเอง เธอเห็นฟู่เว่ยกั๋วเงยหน้าขึ้นมองเธอทันที “ไม่สิ ต่อให้หญิงชราคนนั้นช่วยชีวิตฉัน แล้วเธอล่ะ ทำไมถึงไปอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ?”
ฟู่ชิงหลีตกใจแทบแย่ นึกว่าลุงใหญ่จับพิรุธอะไรได้เสียแล้ว จึงตอบว่า “จะเพราะอะไรได้ล่ะคะ ก็หนูไปชนบทน่ะสิ”
ฟู่เว่ยกั๋วมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ “ไปชนบท? เป็นไปได้ยังไง ที่บ้านจะปล่อยให้เธอไปชนบทได้ยังไงกัน เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
เมื่อเห็นฟู่เว่ยกั๋วตื่นเต้นขนาดนั้น ท่านผู้เฒ่าฟู่ก็ถอนหายใจ ก่อนเล่าเรื่องที่เจียงเหมยฮวากับฟู่อ้ายกั๋วแอบทำลับหลังให้ฟังทั้งหมด
ฟู่เว่ยกั๋วฟังจบก็เดือดดาล “ฟู่อ้ายกั๋วโดนลาถีบหัวมาหรือไง ถึงกล้าแอบส่งหลานซีไปชนบท!”