เจียงเหมยฮวาได้ยินเสียง “เพียะ” ดังลั่น สติที่เลือนรางก็กลับคืนมาเล็กน้อย ใครจะรู้ว่าตลอดสองวันที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตอย่างไร? ทุกครั้งที่หลับตา ภาพเหยาเหยาที่เนื้อตัวโชกเลือดร้องขอความช่วยเหลือก็จะผุดขึ้นมา กว่าจะรอให้รถไฟถึงสถานีได้ เธอก็รีบพาซ่งหยางมาที่ซอยทันที
เจียงเหมยฮวามองสีหน้าขรึมหม่นของคุณปู่ สูดหายใจลึก ก่อนรีบพูดว่า “ขอโทษค่ะพ่อ เมื่อกี้ฉันร้อนใจเกินไป เพราะเหยาเหยาไปชนบทเพื่อไปหาชิงหลี แต่คนที่กลับมามีแค่ชิงหลี ส่วนเหยาเหยาหายตัวไป ฉันเลยพูดจาร้อนรนไปหน่อย ไม่ได้ตั้งใจจะพุ่งเป้าไปที่ชิงหลีค่ะ”
ซ่งหยางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบกล่าวเสริมว่า “ใช่ครับ คุณปู่ฟู่ วันที่สามหลังจากเหยาเหยาแต่งงานกับผม เธอก็ไปชนบทเพื่อไปหาชิง…” เขากำลังจะเรียก “ชิงชิง” แต่เมื่อนึกได้ว่าตอนนี้เธอแต่งงานกับฟู่ชิงเหยาแล้ว การเรียกฟู่ชิงหลีว่า “ชิงชิง” คงไม่เหมาะ จึงรีบเปลี่ยนเป็น “คุณฟู่” แล้วพูดต่อ “พอผมกับแม่ยายทราบข่าวก็รีบไปชนบท กลัวว่าเหยาเหยาจะสร้างภาระให้คุณฟู่
แต่พอไปถึงที่นั่นกลับไม่พบเหยาเหยา ทั้งยังได้ยินจากหัวหน้ากองผลิตว่าคุณฟู่กลับเมืองหลวงแล้ว พวกเราคิดว่าเหยาเหยาคงกลับมาพร้อมชิงชิง ผมกับแม่ยายจึงรีบซื้อตั๋วรถไฟกลับมาโดยไม่รอช้า เพราะเป็นห่วงเหยาเหยา ถึงบ้านก็ยังไม่ได้แวะ แต่ตรงมาที่ซอยเลยครับ”
“เมื่อกี้แม่ยายก็เป็นห่วงเหยาเหยามาก เลยพูดจาร้อนรนไปหน่อย คุณปู่ฟู่อย่าถือโทษเลยนะครับ”
คุณผู้เฒ่าฟู่ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว มองฟู่ชิงหลี “หลานซี ฟู่ชิงเหยาไปชนบทเพื่อไปหาเธอเหรอ?”