เห็นแสงสีเงินวูบวาบไม่ขาดสายอยู่ในโพรงน้ำแข็งแห่งนั้น ฝูงปลาตัวใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนว่ายทวนกระแสน้ำพุ่งเข้าหาปากโพรง บางครั้งปลาหลีและปลาจี้ตัวอวบอ้วนก็กระโดดพรวดขึ้นมา เสียงดังแปะ ก่อนจะเด้งขึ้นไปบนพื้นน้ำแข็งสีขาวเย็นเยียบ หางของพวกมันฟาดพื้นน้ำแข็งอย่างแรง สาดกระเซ็นเป็นละอองน้ำแข็งเล็ก ๆ
ดวงตาของผู้ใหญ่บ้านเบิกกว้างจนแทบถลน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
หัวหน้ากองสูดลมหายใจเฮือก สีหน้าตื่นเต้นยินดีขณะหันไปมองฟู่ชิงหลี น้ำเสียงพลอยตื่นเต้นไปด้วย “สหายฟู่ เธอเก่งเกินไปแล้ว! นี่คงเจาะโดนแหล่งรวมปลาเข้าให้พอดี!”
ฟู่ชิงหลีถาม “แหล่งรวมปลาอะไรคะ?”
หัวหน้ากองเห็นท่าทางของเธอก็คิดว่าฟู่ชิงหลีคงไม่เข้าใจ จึงลองคิดดูอีกที ก็จริง เด็กในเมืองจะไปรู้เรื่องแหล่งรวมปลาได้อย่างไร เขารีบอธิบายอย่างกระตือรือร้น “ก็คือเจาะโดนฝูงปลาเข้าแล้ว แหล่งที่ปลามารวมตัวกันน่ะ”
ฟู่ชิงหลีได้ยินคำอธิบายของหัวหน้ากองแล้วก็คิดว่าเขาช่วยอธิบายได้พอดี เธอจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงอธิบายเอง จากนั้นจึงแสร้งทำสีหน้าราวกับเพิ่งเข้าใจ “อ๋อ ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง ฉันแค่ทุบน้ำแข็งให้เป็นโพรง อยากดูว่ามีปลาไหม ไม่คิดว่าจะมีปลาเยอะขนาดนี้ นึกว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นเสียอีกค่ะ”
หัวหน้ากองว่า “เรื่องไม่ดีอะไรกัน! นี่เป็นเรื่องดีใหญ่หลวงต่างหาก สหายฟู่ เธอเก่งจริง ๆ เป็นดาวนำโชคของหมู่บ้านเราเลย!”
ผู้ใหญ่บ้านฟังหัวหน้ากองพูดอย่างตื่นเต้นก็ไอกระแอม ส่งสัญญาณให้เขาระวังคำพูด อย่าเปิดช่องให้ใครจับผิดได้