“ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนนะ คุณต้องรีบตามหาเหยาเหยาให้เจอ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่สบายใจ”
เฟิงเทาตอบว่า “วางใจเถอะ”
จากนั้นเจียงเหมยฮวาก็แอบออกจากลานบ้านไป
เฟิงเทามองตามเจียงเหมยฮวาที่เดินลับไป ก่อนขมวดคิ้วแล้วหันกลับไปทางห้องหนังสือ เมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง เขาก็มองซ้ายมองขวา จากนั้นจึงหมุนแจกันใบหนึ่ง
ทันทีที่แจกันหมุน พื้นดินก็ปรากฏทางลับขึ้นมา เฟิงเทาถือตะเกียงน้ำมันแล้วเดินเข้าไป
หลังเดินอยู่ในทางลับราว 10 นาที เฟิงเทาก็มาถึงลานบ้านอีกแห่ง เขาปีนขึ้นมาจากบ่อน้ำ มองซ้ายมองขวา จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเคาะประตู
เวลานั้นเอง เสียงแหบพร่าเย็นเยียบซึ่งฟังไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงก็ดังขึ้นอย่างเชื่องช้า “เข้ามา”
เฟิงเทาได้ยินเสียงนั้นแล้วอดสั่นสะท้านไม่ได้
เขารีบผลักประตูเข้าไปในห้อง ก็เห็นคนคนหนึ่งนั่งอยู่ เสื้อคลุมดำตัวใหญ่ปกคลุมร่างเอาไว้ ศีรษะสวมหมวกงอบ ปีกหมวกกดต่ำจนมองรูปร่างไม่ชัด แยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง
เฟิงเทาโค้งคำนับคนชุดดำ “ท่าน”
คนชุดดำเหลือบมองเฟิงเทา “ถ้าไม่มีธุระคงไม่มาหาถึงที่ ครั้งก่อนที่เราเจอกันก็เมื่อ 10 ปีก่อนแล้ว คราวนี้มีเรื่องอะไรอีกล่ะ?”
เฟิงเทาเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก “ท่าน เหยาเอ๋อร์หายตัวไปครับ”
คนชุดดำขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน “แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ ถึงกับมาหาฉันเลยหรือ?”
เฟิงเทาตอบว่า “เธอไปภาคตะวันออกเฉียงเหนือครับ”
คนชุดดำชะงักไปเมื่อได้ยิน “คุณว่าอะไรนะ?”
ได้ยินเสียงตวาดลั่น เฟิงเทาก็สะดุ้งไปทั้งตัว ก่อนพูดเสียงสั่น “เธอ... เธอไปมณฑลเฮยทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือครับ”