ลู่อี้ชวนมองคนตรงหน้าที่กำลังตื่นเต้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะข่มความตื่นเต้นในใจแล้วนั่งลงตรงข้ามฟู่ชิงหลี
ฟู่ชิงหลีมองลู่อี้ชวนที่อยู่ตรงหน้า นี่เป็นอย่างที่เธอคิดจริง ๆ หรือ? หรือว่าเขาก็มายังโลกนี้ด้วย?
ตอนนั้นเอง ลู่อี้ชวนก็เอ่ยขึ้นว่า “อะไร? จำฉันไม่ได้แล้วหรือ?”
ฟู่ชิงหลีได้ยินน้ำเสียงตอนพูดก็ถามว่า “คุณ...มาที่นี่ได้ยังไง?”
ลู่อี้ชวนรู้ว่าเธอหมายถึงอะไร ดูท่าเธอจะยังจำเขาในชาตินี้ไม่ได้สินะ ก็จริง ตอนนั้นในชาติก่อนเขายังหมดสติอยู่ อีกทั้งตอนที่เขาเข้ากองทัพเมื่อหลายปีก่อนก็เพิ่งอายุ 16 ปี หลีเอ๋อร์ยังเด็ก จะลืมเขาก็เป็นเรื่องปกติ แต่ไม่เป็นไร เขาจะค่อย ๆ ทำให้เธอนึกออก จะได้ไม่ทำให้สาวน้อยตกใจหนีไปเสียก่อน
ลู่อี้ชวนจึงลดเสียงลง พูดเพียงให้ทั้งคู่ได้ยินว่า “ถ้าฉันบอกว่าฉันตายพร้อมกับสิ่งนั้น เพื่อแก้แค้นให้คุณล่ะ? คุณจะเชื่อไหม?”
ฟู่ชิงหลีพึมพำว่า “เพื่อฉัน? ตายไปพร้อมกัน...”
ลู่อี้ชวนตอบว่า “ใช่ เพื่อคุณ ฉันต่อสู้กับปีศาจทะเลกลางทะเลถึงสามวันสามคืน สุดท้ายก็ตายไปพร้อมกับมัน เดิมทีคิดว่าคงไม่รอดแล้ว ใครจะคิดว่าพอลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่ โชคดีที่ได้เจอคุณที่นี่ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่รู้จะทำยังไง เพราะไม่คุ้นกับที่นี่เลย เพราะงั้นคุณต้องคอยดูแลฉันนะ”
ฟู่ชิงหลีถามว่า “คุณจะให้ฉันคอยดูแลคุณ?”
ลู่อี้ชวนตอบว่า “แน่นอน”
ฟู่ชิงหลีมองท่าทางของลู่อี้ชวนที่ทำราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว แล้วกลอกตาใส่ “เมื่อก่อนฉันไม่เห็นรู้เลยว่าคุณหน้าหนาแบบนี้ อย่าคิดว่าพูดว่าแก้แค้นให้ฉันแล้วจะมาเกาะติดฉันได้ แล้วใครจะรู้ว่าที่คุณพูดเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก!”