พูดจบ ฟู่อ้ายกั๋วก็ลุกขึ้นจากพื้น แล้วดึงเจียงเหมยฮวาขึ้นมา “เข้าไปเก็บข้าวของในห้อง พวกเราจะย้ายออกไป”
เจียงเหมยฮวาได้ยินว่าจะต้องย้ายออกจากเขตบ้านพัก ก็รีบพูดขึ้นทันที “ไม่เอา!”
ฟู่อ้ายกั๋วมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “จะย้าย หรือจะหย่า เลือกเอาเอง”
เจียงเหมยฮวากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาพลันไหลพราก “ฉันย้าย”
พูดจบ เธอก็ดึงฟู่ชิงเหยาขึ้นมา “เข้าไปเก็บของด้วยกัน”
ท่านผู้เฒ่าฟู่มองพวกเธอเก็บสัมภาระ โดยไม่ได้เข้าไปขัดขวาง
จากนั้นก็หันไปมองฟู่ชิงหลี “หลานซี ง่วงแล้วใช่ไหม รีบกลับไปนอนเถอะ”
ฟู่ชิงหลีพยักหน้า “ค่ะ คุณปู่ คุณปู่ก็รีบพักผ่อนนะคะ”
ท่านผู้เฒ่าพยักหน้าเบา ๆ
จากนั้นฟู่ชิงหลีก็กลับเข้าห้องของตัวเองโดยตรง และหลับฝันดีตลอดคืน
เช้าวันถัดมา ตอนฟู่ชิงหลีตื่นขึ้น ในบ้านก็ไม่เห็นเงาของเจียงเหมยฮวากับพวกเธอแล้ว
ท่านผู้เฒ่ากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่หน้าโต๊ะอาหาร พอเห็นฟู่ชิงหลีออกมา ก็รีบกวักมือเรียกเธอ
“หลานซี รีบมานี่เร็ว ซาลาเปาเพิ่งยกลงจากเตา ยังร้อนอยู่เลย”
“ค่ะ คุณปู่”
ไม่นานนัก คุณปู่กับหลานสาวก็กินอาหารเช้าเสร็จ
ฟู่ชิงหลีออกไปเดินเล่นข้างนอกหนึ่งรอบ ระหว่างฟังเสียงผู้คนในเขตบ้านพักพูดคุยซุบซิบ ทั้งยังเห็นสายตาเห็นใจที่มองมาทางเธอ มุมปากของเธอก็ยกขึ้นเล็กน้อย
ฟู่ชิงเหยา ชาตินี้ฉันจะคอยดูว่าเธอจะยังเป็นแบบอย่างในสายตาของทุกคน เป็นที่รักของทุกคนได้อย่างไร
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนถึงวันที่ฟู่ชิงหลีต้องไปชนบท