สิ้นเสียงพูด เขาก็พาฟู่ชิงหลีหันกลับไปทางที่พัก พอเดินไปได้ระยะหนึ่งจึงลดเสียงลงถามอย่างหยั่งเชิง
“หลานซี เรื่องนี้คงไม่ใช่แผนที่เธอวางไว้เองหรอกใช่ไหม?”
ฟู่ชิงหลีหันมองเขา “ทำไมคะ คุณปู่สงสารพวกเขาหรือ?”
ท่านผู้เฒ่าฟู่ถลึงตามองเธอ “ฉันจะไปสงสารอะไร ฉันอยากจัดการพวกเขาให้สิ้นเรื่องเสียตรงนี้ด้วยซ้ำ”
“แล้วคุณปู่ไม่กลัวหรือคะว่าเรื่องนี้จะทำให้ชื่อเสียงของตระกูลฟู่เสียหาย?”
“ฮึ ฉันอายุมากขนาดนี้แล้ว ร่างกายก็ฝังลงดินไปครึ่งหนึ่ง ยังจะสนใจชื่อเสียงจอมปลอมหรือหน้าตาอะไรอีก ใครกล้าทำให้หลานซีของฉันต้องเจ็บช้ำ ฉันก็จะไม่ปล่อยให้คนนั้นได้อยู่อย่างเป็นสุข”
“เธอทำอะไรได้ก็ทำไปอย่างเต็มที่ ใครทำให้เธอไม่พอใจ เธอก็ไม่ต้องอดทนหรือยอมให้ มีคุณปู่คอยหนุนหลังและรับผิดชอบทุกอย่าง เธอยังจะกลัวอะไรอีก?”
ฟู่ชิงหลีมองชายชราที่แสร้งทำเป็นเคร่งขรึมอยู่ข้างกาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “หนูรู้อยู่แล้วว่าคุณปู่ต้องเข้าข้างหนู เมื่อครู่เห็นคุณปู่โกรธจนหน้าเขียว หนูนึกว่าคุณปู่โมโหจริงเสียอีก”
ท่านผู้เฒ่าฟู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าภาคภูมิใจอยู่หน่อย ๆ “เป็นยังไงบ้าง ฝีมือการแสดงของคุณปู่ใช้ได้ไหม?”
ฟู่ชิงหลียกนิ้วโป้งให้เขา “เก่งมากค่ะ”
พอได้ยินคำชม ชายชราก็ส่งเสียงฮึอย่างกระหยิ่มใจ
“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ดูเสียก่อนว่าคุณปู่ของเธอเป็นใคร”
ไม่นานทั้งสองก็กลับถึงที่พัก ฟู่ชิงหลีเห็นชายชรานั่งลงบนเก้าอี้ประธานแล้วสีหน้าพลันเคร่งขรึมลง ก็อดแอบยกนิ้วโป้งให้อีกครั้งไม่ได้ ท่านผู้เฒ่าฟู่ถลึงตามองเธอ เป็นเชิงบอกว่าอย่ามาก่อกวน