“ไม่อยากได้ปลาที่แบ่งให้แล้วหรือ? ถ้าไม่เอาก็เอามาคืน!”
หลิวเจ่าตี้เบ้ปาก ทำไมล่ะ เธอก็เป็นชาวบ้านในหมู่บ้านนี้เหมือนกัน ปลาที่แบ่งให้เธอก็เป็นของเธอ แล้วจะเอามาคืนทำไม? จากนั้นก็รีบคว้าปลาแล้ววิ่งหนีไป
หัวหน้ากองผลิตเห็นหลิวเจ่าตี้วิ่งหนีไปก็ไม่ได้สนใจ หากหันไปมองปลาที่เหลืออยู่ในตะกร้า ประเมินคร่าว ๆ แล้วน่าจะมีอย่างน้อยห้าหกร้อยชั่ง
เมื่อเห็นว่ายังมีปลาเหลืออีกมากและยังไม่ได้จัดการ ไม่มีใครกลับบ้าน ทุกคนต่างอยากรู้ว่าจะทำอย่างไรกับปลาที่เหลือ
หัวหน้ากองผลิตครุ่นคิดพลางมองปลา ก่อนเรียกผู้ใหญ่บ้านกับคณะกรรมการกองผลิตมาประชุมฉุกเฉินทันที “ปลาที่เหลือพวกนี้ ผมจะไปขอหนังสือรับรองจากคอมมูน แล้วขายทั้งหมดให้สถานีรับซื้อสัตว์น้ำ เอาเงินเข้ากองทุนส่วนรวมของกองผลิตเรา พอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิจะได้นำไปซื้อเครื่องมือเกษตรใหม่กับเมล็ดพันธุ์”
ผู้ใหญ่บ้านกับกรรมการคนอื่น ๆ ฟังจบก็เห็นด้วยกับแผนนี้ทั้งหมด
จากนั้นหัวหน้ากองผลิตกับผู้ใหญ่บ้านก็ออกจากบ้านไปแจ้งผลการหารือให้ชาวบ้านทุกคนทราบ พอรู้ว่าเงินจากการขายปลาจะนำไปซื้อของใช้สำหรับการผลิตส่วนรวม ทุกคนก็พากันดีใจ ต่างหิ้วปลาที่แบ่งได้กลับบ้านอย่างเบิกบาน
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หัวหน้ากองผลิตก็พาผู้ใหญ่บ้านฝ่ายพรรคขึ้นเกวียนเทียมวัว มุ่งหน้าไปยังคอมมูน
ฟ้าเริ่มมืด หัวหน้ากองผลิตก็นั่งรถแทรกเตอร์ของสถานีสัตว์น้ำกลับมาถึงหมู่บ้าน พนักงานจากสถานีรับซื้อหลายคนลงจากรถตามมา พวกเขาพลิกดูและตรวจสอบปลาสดในตะกร้า พอใจแล้วก็เริ่มชั่งน้ำหนักและขนปลาขึ้นรถแทรกเตอร์