จี้เซียงตงมองเด็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ก่อนจะอดยิ้มบาง ๆ ออกมาไม่ได้
ลู่หลินกล่าวต่อว่า “จากรอยเท้าบนฝั่งกับรอยดินที่ถูกขูดเป็นแนวตรงขอบแม่น้ำ พอสรุปได้ว่า ตอนเกิดเหตุมีคนคิดจะผลักคนที่อยู่ข้างหน้า จากทางด้านหลัง คนข้างหน้าหลบทันเวลา ส่วนคนที่ลงมือจากด้านหลังเสียหลักเพราะหยุดน้ำหนักตัวไม่ทัน จึงพลัดตกลงไปในแม่น้ำ”
คนรุ่นใหม่ลงชนบทต่างพากันหันไปมองไป๋ถิงถิงด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ มีเพียงซวี่ฮุ่ยที่ก้มหน้าลง จิตใจสับสนว้าวุ่น
ไป๋ถิงถิงรู้สึกตาพร่า หัวใจปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ เป็นไปได้ยังไง พวกเขาสืบหาร่องรอยเจอจริง ๆ ด้วย!
ฟู่ชิงหลีกวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยเสียงชัดถ้อยชัดคำ “ได้ยินผลการตรวจสอบกันชัดแล้วใช่ไหม? ต่อไปถ้าคิดจะมาหาเรื่องฉัน ก็หัดใช้สมองกันบ้าง อย่าปล่อยให้คนอื่นหลอกใช้เป็นหมากได้ง่าย ๆ อีก แล้วก็อย่าให้ฉันได้ยินใครพูดอีกว่า ‘ฉันเป็นคนผลักไป๋ถิงถิงตกน้ำ’ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
จากนั้นหัวหน้ากองผลิตก็หันไปบอกทุกคนว่า “เอาละ แยกย้ายกันได้แล้ว”
ต่อมาเขาหันไปทางลู่หลินกับจี้เซียงตง “รบกวนสหายทั้งสองแล้ว ไปนั่งพักที่กองทุนหมู่บ้านกันสักหน่อยไหม”
ลู่หลินกับจี้เซียงตงตอบว่า “ไม่เป็นไร พวกเรายังมีธุระ”
จากนั้นทั้งคู่พยักหน้าให้ฟู่ชิงหลีเป็นการทักทาย ก่อนจะขี่จักรยานจากไป
เหมิงหงปิงหรี่ตามองไปทางที่ลู่หลินกับพวกจากไป อย่าคิดว่าเมื่อครู่เขาไม่เห็นสหายทั้งสองทักทายฟู่ชิงหลี ถึงจะเพียงพยักหน้าเบา ๆ แต่ก็ยังไม่พ้นสายตาเขา
จากนั้นเขาก็ก้มตาลง ฟู่ชิงหลีคนนี้มีภูมิหลังอะไรกันแน่?