บทที่ 49 ฟู่ชิงเหยา: “เลิกพูดไร้สาระ ส่งแผ่นหยกมา!” หัวหน้ากองผลิต ห้องพักคนรุ่นใหม่ลงชนบทที่ลานด้านหน้ามีเตียงว่าง ถ้าคุณไม่รังเกียจ ก็ไปพักที่นั่นได้
ฟู่ชิงเหยาขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน เธอไม่มีทางไปอยู่ร่วมกับพวกบ้านนอกพวกนั้น
จึงถามว่า “ไม่มีที่อื่นให้พักแล้วหรือคะ?”
หัวหน้ากองผลิตมองเธอแล้วตอบว่า “มี ก็ห้องแยกตรงหน้าเหล่านี้ ค่าเช่าเดือนละ 5 หยวน ถ้าอยู่ไม่ครบเดือนก็คิดเป็นหนึ่งเดือน”
ฟู่ชิงเหยาขมวดคิ้ว “แพงขนาดนี้เชียว”
หัวหน้ากองผลิตกลอกตา “ไม่แพงหรอก คนรุ่นใหม่ลงชนบทจ่ายเดือนละ 1.5 หยวน แต่คุณไม่ใช่คนรุ่นใหม่ที่นี่ จะคิดราคาแบบคนรุ่นใหม่ลงชนบทได้ยังไง”
“เพราะงั้นจะอยู่หรือไม่ก็แล้วแต่คุณ” พูดจบหัวหน้ากองผลิตก็หันหลังเตรียมเดินจากไป
เห็นหัวหน้ากองผลิตกำลังจะไป ฟู่ชิงเหยากัดฟันพูดว่า “ฉันอยู่ค่ะ”
หัวหน้ากองผลิตหัวเราะหึ ๆ “ดี งั้นตามฉันไปที่กองผลิตเอากุญแจ แล้วก็อีกอย่าง กองผลิตไม่จัดอาหารให้ เรื่องกินคุณต้องหาทางเอง”
แววอำมหิตวูบผ่านดวงตาฟู่ชิงเหยาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะสะกดมันลงไปในพริบตา เธอสูดหายใจลึกแล้วฝืนยิ้ม “ฉันทราบแล้วค่ะ” พูดจบก็เดินตามหัวหน้ากองผลิตไปเอากุญแจที่กองผลิต
เมื่อได้กุญแจกลับมา ฟู่ชิงเหยาจงใจเลือกห้องที่อยู่ใกล้บ้านพักของฟู่ชิงหลีที่สุด
พอเปิดประตูและเห็นสภาพภายใน แววตาเธอก็หม่นลงเล็กน้อย ที่นี่ช่างว่างเปล่าเสียเหลือเกิน ไม่มีอะไรอยู่เลย
เมื่อนึกได้ว่าตัวเองพักแค่ไม่กี่วัน เธอจึงอดทนไว้ก่อน แต่พอมองความสกปรกรกรุงรังทั่วห้อง กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มทำความสะอาดจากตรงไหน