ผู้อำนวยการเฮ่อรีบตอบกลับ “ท่านผู้นำเกรงใจเกินไปแล้วครับ การได้แบ่งเบาภาระให้ท่านเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว อีกอย่างเด็กคนนั้นก็มีความสามารถ ไปชนบทได้แค่ 3 วันก็ได้เป็นนักบัญชีแล้ว ท่านไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ผมยังจัดให้เจ้าหน้าที่คอมมูนลงชนบทไปเยี่ยมอยู่เสมอ รับรองว่าเธอจะไม่ถูกกลั่นแกล้งแม้แต่น้อย”
ท่านผู้เฒ่าฟู่เอ่ยคำว่า “ดี” ติดต่อกันสามครั้ง หลังวางสายก็รู้สึกเบิกบานเป็นพิเศษ เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินทอดน่องในลานบ้านของตัวเอง พลางฮัมเพลงเก่า ๆ ไปด้วย...
อีกด้านหนึ่ง ฟู่อ้ายกั๋ว พ่อของฟู่ชิงหลี ก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการจางแห่งคณะปฏิวัติมณฑล
เมื่อรู้ว่าลูกสาวไปชนบทเพียง 3 วันก็หางานมีหน้ามีตาอย่างการเป็นนักบัญชีประจำกองผลิตได้ ความภาคภูมิใจก็เอ่อล้นขึ้นมาอย่างยากจะปิดบัง สมกับเป็นลูกสาวของเขาจริง ๆ
ตอนนั้นเอง เจียงเหมยฮวาถือหม้อต้มซุปออกมาจากครัว พอดีกับที่เห็นรอยยิ้มซึ่งฟู่อ้ายกั๋วเก็บซ่อนไม่อยู่ มุมปากของเธอกระตุกแข็ง ๆ ก่อนเอ่ยถามหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “พี่อ้ายกั๋ว มีเรื่องดีอะไรหรือคะ ถึงได้ดูมีความสุขขนาดนี้?”
ฟู่อ้ายกั๋วกลั้นความยินดีไว้ไม่อยู่ “หลานซีไปชนบทได้ 3 วันก็ได้เป็นนักบัญชีประจำกองผลิตแล้ว สมกับเป็นลูกสาวของพี่จริง ๆ”
ถ้อยคำนั้นทิ่มแทงใจเจียงเหมยฮวาอย่างจัง ความเคียดแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก: ทำไมยัยตัวดีนั่นเพิ่งไปชนบท ก็ได้งานสบายและมีหน้ามีตาแล้ว? ขณะที่ลูกสาวของเธอต้องเสียลูกในท้อง ทนทุกข์ทรมานสารพัด ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!
เธอจึงกลอกตาไปมา แต่ใบหน้ายังคงแสร้งทำเป็นห่วงใย กุเรื่องถามเหมือนไม่ได้ตั้งใจ “พูดไปก็น่าแปลกนะคะ ตำแหน่งนักบัญชีต้องผ่านการคัดเลือกหลายขั้นกว่าจะได้เข้าทำงาน แล้วหลานซีเพิ่งไปถึงชนบท ทำไมถึงได้เป็นนักบัญชีเสียแล้วล่ะคะ?”