ท่านผู้เฒ่าฟู่หยิบไม้เท้าขึ้น ก้าวย่างสั่นเทาไปยังห้องหนังสือ เขาจะโทรหาสหายเก่า เพื่อถามว่าเวลานี้ผู้ที่กุมอำนาจอยู่ที่มณฑลเฮยคือใคร ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้เขาช่วยดูแลหลานสาวให้ดี
ฟู่อ้ายกั๋วมองแผ่นหลังที่โค้งงอของท่านผู้เฒ่า รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่ หลังที่เคยตรงสง่าของท่านพ่อ ถึงได้โค้งงอเป็นเช่นนี้ได้?
ตอนที่พี่ชายใหญ่เสียชีวิต หรือตอนที่เสิ่นเนี่ยนฆ่าตัวตาย หรือตอนที่ลูกชายสองคนไม่ยอมกลับบ้านเป็นเวลาหลายปี ทำให้ท่านโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง?
คิดไปคิดมา ดวงตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาฉับพลัน นึกถึงคำพูดที่ท่านผู้เฒ่าเพิ่งพูดเมื่อครู่ เขาหลับตาลงอย่างแรง หัวใจเต็มไปด้วยความสับสน — นี่คือชีวิตที่เขาต้องการจริงๆ หรือ?
เจียงเหมยฮวาที่อยู่ด้านข้างเห็นสีหน้าของฟู่อ้ายกั๋วผิดปกติ หัวใจของนางพลันหนักอึ้ง อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยปาก
ผ่านไปเนิ่นนาน ฟู่อ้ายกั๋วมองเจียงเหมยฮวาอย่างลึกซึ้ง
สายตานั้น ทำให้เจียงเหมยฮวาตัวสั่นไปทั้งร่าง
นางเห็นความเกลียดชังและความเสียใจอย่างชัดเจนในดวงตาของฟู่อ้ายกั๋ว
เขากำลังเสียใจที่แต่งงานกับตัวเองหรือ?
จากนั้น ฟู่อ้ายกั๋วก็หันไปมองฟู่ชิงหลี เสียงแหบพร่า: "ชิงชิง พ่อขอโทษเธอ"
พูดจบ เขาก็จัดชายเสื้อให้เรียบร้อย แล้วเดินตรงออกจากลานบ้านไป
เจียงเหมยฮวาเห็นดังนั้นก็รีบตามไป:"พี่อ้ายกั๋ว จะไปไหน?"
ฟู่อ้ายกั๋วไม่หันหลังกลับ ไม่แม้แต่จะสนใจ
อีกสามวัน เขาต้องรีบหาทาง การเคลื่อนไหวให้เร็วที่สุด ห้ามปล่อยให้ฟู่ชิงหลีต้องไปลำบากทนทุกข์ในชนบทเด็ดขาด
ส่วนเจียงเหมยฮวา... ตอนนี้เขาไม่รู้จะเผชิญหน้ากับนางอย่างไรจริงๆ
เจียงเหมยฮวาหมดหวังหันกลับมา กลับเห็นฟู่ชิงหลีนั่งอยู่บนโซฟา มองนางด้วยรอยยิ้มกึ่งเจ้าเล่ห์
ความโกรธพลุ่งขึ้นถึงขีดสุด นางสาวตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าฟู่ชิงหลีในไม่กี่ก้าว ลดเสียงลงพูดอย่างเหี้ยมเกรียม:"ไอ้เด็กเลว เธอสะใจนักใช่ไหม?"
ฟู่ชิงหลีเหลือบตามองนางอย่างไม่แยแส:"ยังไง? ไม่เสแสร้งต่อแล้วหรือ?"
เจียงเหมยฮวาหน้าตาเย็นชา:"ไม่แสร้งแล้ว แกจะทำอะไรฉันได้? ไอ้เด็กเลว ฉันส่งแกไปมณฑลเฮยได้ ก็มีวิธีทำให้แกตายได้ แกเชื่อไหมล่ะ?"
ฟู่ชิงหลีตบมือเบาๆ ลุกขึ้นยืน ก้มตัวลงกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงเย็นชา:"แกกล้าก็ลองดู แล้วก็ ปากดีเหลือเกิน หัดพูดจาให้สะอาดหน่อย ไม่งั้นฉันไม่รังเกียจที่จะช่วยชำระล้างให้แก"
เจียงเหมยฮวากำลังจะโต้กลับ แต่กลับสบเข้ากับแววตาฆ่าหนาวเหน็บที่วาบผ่านในดวงตาของฟู่ชิงหลี หัวใจของนางพลันเต้นแรง
เป็นไปได้ยังไง? คุณหนูใหญ่ที่เคยเอาแต่ใจและขี้ขลาดคนนี้ มีสายตาเช่นนี้ได้ยังไง?
นางถูกสายตานั้นทำให้ต้องกลืนน้ำลาย ถอยหลังสองก้าว:"เราคอยดูกันต่อไปเถอะ!" พูดจบก็รีบวิ่งหนีกลับเข้าบ้านอย่างอลหม่าน
ฟู่ชิงหลีมองแผ่นหลังที่รีบเร่งปนสับสนของนาง มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา:"แค่นี้ก็กลัวแล้วหรือ?"
จากนั้นนางก็เดินไปที่ห้องหนังสือของท่านผู้เฒ่า เคาะประตูเบาๆ:"คุณปู่ หนูเข้าไปได้ไหมคะ?"
"เข้ามาเถอะ"
ฟู่ชิงหลีเดินไปหาท่านผู้เฒ่า:"คุณปู่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ หนูจะดูแลตัวเองได้"
ท่านผู้เฒ่ายิ้มแล้วกวักมือเรียกให้นางมานั่งข้างกาย ยื่นมือลูบหัวนางเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิด:"หนูน้อย ปู่ขอโทษหนูด้วย"
ฟู่ชิงหลีจับมือที่หยาบกร้านแต่อบอุ่นของท่านผู้เฒ่าไว้:"คุณปู่ ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ อ้อ หนูมีเรื่องอยากจะบอกคุณปู่"
ท่านผู้เฒ่าฟู่จัดสีหน้าทันที:"เรื่องอะไร พูดมาได้เลย"
"คุณปู่ หนูอยากเปลี่ยนชื่อ"
ท่านผู้เฒ่าตะลึง:"เปลี่ยนชื่อ? 'ชิงชิง' ไม่ดีหรือ?"
ฟู่ชิงหลีพูดเสียงเบา:"หนูฝันว่า ชื่อนี้ไม่ค่อยเป็นมงคล หนูอยากเปลี่ยนเป็น ฟู่ชิงหลี หลีของคำว่าแก้วใส"
ท่านผู้เฒ่าฟู่ท่องในใจสองรอบ:"ฟู่ชิงหลี..."
"ดี! ถ้าหนูชอบ ปู่จะโทรศัพท์จัดการเรื่องเปลี่ยนชื่อให้ทันที!"
"ขอบคุณคุณปู่ค่ะ"
"เด็กโง่ กับปู่ยังจะเกรงใจอะไรกันอีก"
ไม่นาน ท่านผู้เฒ่าฟู่ก็โทรศัพท์เสร็จ และเรียกทหารองครักษ์ให้ไปจัดการเรื่องที่สำนักงานทะเบียนราษฎร ผ่านไปไม่นาน ทะเบียนบ้านเล่มใหม่ก็จัดการเรียบร้อย
ฟู่ชิงหลีถือหน้าทะเบียนบ้านที่เพิ่งจัดการเสร็จ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ดีเกินไปแล้ว ในที่สุดชื่อก็เปลี่ยนได้สำเร็จ
ท่านผู้เฒ่าฟู่เห็นนางดีใจขนาดนี้ ก็ยิ้มตามไปด้วย ช่างเป็นเด็กโง่ที่พอใจง่ายจริงๆ
ฟู่ชิงหลีมองท่านผู้เฒ่า แล้วพูดเตือนเสียงเบา:"คุณปู่ คืนนี้อาจมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น คุณปู่ต้องใจเย็นๆ นะคะ อย่าโกรธจนเสียสุขภาพ"
ท่านผู้เฒ่าถลึงตานาง:"จะมีเรื่องใหญ่เรื่องอะไร ได้ใหญ่ไปกว่าพ่อโง่ๆ ของแกที่ส่งแกไปชนบทอีกหรือ?"
"คุณปู่พูดเองนะคะ คุณปู่ หนูไม่มีธุระแล้ว หนูกลับก่อนนะคะ"
"ไปเถอะไปเถอะ" ท่านผู้เฒ่าฟู่โบกมือ
ฟู่ชิงหลีกลับมาที่ห้องของตัวเอง แล้ววูบเข้าไปในพื้นที่ลับทันที
เพิ่งเข้ามานางก็ต้องตะลึง — ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ภายในพื้นที่ลับกลับมีตึกไม้ไผ่สามชั้นโผล่ขึ้นมา
นางรู้สึกแปลกใจ เมื่อวานเข้ามา ทำไมไม่เห็นเลย?
ผลักประตูเข้าไป ชั้นล่างมีชั้นวางของเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เต็มไปด้วยของตกแต่งนานาชนิด ดูแล้วรู้เลยว่าราคาไม่ธรรมดา บนพื้นยังมีกล่องไม้เรียงรายเป็นแถว นางเปิดกล่องหนึ่งอย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
ในกล่องเต็มไปด้วยแท่งทองคำสีทองอร่ามทั้งกล่อง
เปิดอีกกล่อง ก็ยังเป็นทองคำ
ฟู่ชิงหลีกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง กล่องไม้ทั้งหมดนี้ ข้างในล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าเงินทองหรือเปล่านะ?
นางเปิดอีกกล่อง ข้างในกลับเป็นเครื่องประดับหยกอิมพีเรียลนานาชนิด แวววาวระยิบระยับ สวยงามจนไม่อยากละสายตา
จากนั้นนางก็เดินขึ้นไปชั้นสอง ชั้นสองเต็มไปด้วยหยก ภาพเขียน หมึกโบราณ และอื่นๆ ล้วนประณีตบรรจง
ขึ้นไปชั้นสาม พื้นที่ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน
ด้านหนึ่งติดผนังมีตำราแพทย์เรียงรายเต็ม และยังมีโต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว บนผนังยังแขวนภาพวาดสตรีหนึ่งภาพ สตรีในภาพคล้ายกับนางถึงแปดเก้าส่วน
ฟู่ชิงหลีใจเต้นรัว คิดในใจ นี่คือเจ้าของพื้นที่ลับคนแรกหรือเปล่านะ?
อีกด้านหนึ่งใช้หยกแกะสลักเป็นฉากกั้นขนาดใหญ่ กั้นเป็นห้องนอนไว้ด้านใน มีเตียงหยกขนาดหนึ่งเมตรห้าเตียงหนึ่ง ฟู่ชิงหลีมองเตียงใหญ่ที่แกะสลักจากหยกทั้งก้อน กลืนน้ำลาย ไหนๆ นี่ไม่ใช่เตียงหยกเย็นในตำนานใช่ไหม?
แต่ปลายนิ้วสัมผัสกลับไม่เย็นเลย กลับอุ่นมือเมื่อสัมผัส หรือว่าแกะสลักจากหยกอุ่น? ฟู่ชิงหลีแทบไม่กล้าจินตนาการว่าเตียงนี้จะแพงขนาดไหน คนแบบไหนกัน ที่จะใช้หยกอุ่นก้อนโตขนาดนี้มาแกะสลักเป็นเตียง?
ข้างๆ ยังมีตู้เสื้อผ้าเรียงเป็นแถว โต๊ะเครื่องแป้งหนึ่งตัว นางเปิดตู้เสื้อผ้าดู ข้างในแขวนเสื้อผ้านานาชนิด
นางไม่ได้รื้อค้นอะไร เดินลงมาช้าๆ จิตใจยังคงว้าวุ่น
ขณะนั้น นกเทพสีสันสดใสบินมา เกาะบนไหล่นางเบาๆ
"เจ้าของ พี่กำลังดูสิ่งเหล่านี้อยู่หรือ?"
ฟู่ชิงหลีกลั้นความตื่นเต้นในใจไว้ แล้วมองนก:"สิ่งเหล่านี้มาจากไหน? เมื่อวานฉันเข้ามาทำไมไม่เห็นตึกไม้ไผ่?"
นกเทพสีสันสดใสใช้ปีกเล็กๆ ขยี้หัวตัวเอง:"สิ่งเหล่านี้อยู่ที่นี่มาตั้งนานแล้ว เจ้าของไม่เคยเห็นมาก่อนหรือ?"
ฟู่ชิงหลีเงียบไป คิดว่า เมื่อวานคงตื่นเต้นเกินไป มัวแต่สนใจน้ำพุวิญญาณ จนมองข้ามตึกไม้ไผ่ใหญ่ขนาดนี้
ฟู่ชิงหลีชี้ไปที่กล่องไม้กว่าร้อยใบ:"ในนี้ล้วนใส่ของแบบนี้หรือ?" พูดพร้อมกับชี้ไปที่กล่องที่เพิ่งเปิดเมื่อครู่