นกเทพสีสันสดใสพูดว่า “ใช่แล้ว ของพวกนี้เจ้าของมิติพื้นที่รุ่นก่อน ๆ สะสมเอาไว้ ไม่รู้ทำไมพวกนางถึงชอบขนของไร้ประโยชน์พวกนี้เข้ามานัก”
นกเทพสีสันสดใสพยักพเยิดไปทางอีกด้าน “อ้อ ยังมีอีกฝั่งหนึ่งด้วย ไม่รู้ใครเอาขยะกองหนึ่งมาทิ้งไว้”
ฟู่ชิงหลีมองตามสายตาของมัน หางตาพลันกระตุก
ตรงนั้นมีข้าว แป้ง น้ำมัน เนื้อ ไข่ ของแห้ง และข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันกองอยู่สารพัด แทบจะเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดย่อมเลยทีเดียว
เธอมองนกเทพสีสันสดใสอย่างพูดไม่ออก “คุณเรียกของพวกนี้ว่าขยะหรือ?”
นกเทพสีสันสดใสเอียงคอ “ใช่น่ะสิ ไม่รู้ใครเอามาทิ้งไว้ ฉันไม่เคยเห็นคนนั้นเลย แต่ยังดีที่ของพวกนี้อยู่ข้างนอกเป็นอย่างไร พอเข้ามาในมิติพื้นที่ก็ยังคงสภาพเดิม ไม่อย่างนั้นคงเน่าเหม็นไปนานแล้ว”
“ฮึ่ม! อย่าให้ฉันจับได้ว่าใครทิ้งขยะเรี่ยราด ไม่อย่างนั้นนกเทพอย่างฉันจะตีให้แบนเลย!”
ฟู่ชิงหลีมองกองเสบียงเหล่านั้นแล้วอดครุ่นคิดไม่ได้ ของพวกนี้คงไม่ใช่สิ่งที่ฟู่ชิงเหยาในชาติก่อนสะสมเอาไว้หรอกนะ?
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เธอก็ได้ประโยชน์ไปเต็ม ๆ แม้ตอนนี้จะเป็นปี 1970 แล้ว แต่ก็ยังมีคนอีกมากที่กินไม่อิ่ม
พอนึกได้ว่าอีกสามวันก็ต้องไปชนบท เธอจึงต้องทำความเข้าใจสภาพสินค้าและข้าวของเครื่องใช้ในยุคนี้เสียก่อน
อย่างไรเสีย เธอเพิ่งมาอยู่ในโลกนี้ได้แค่สามวัน เหตุผลที่ไม่ได้ขัดขวางตอนฟู่อ้ายกั๋วกับคนอื่น ๆ ลงชื่อให้เธอไปชนบท ก็เพราะกลัวว่าหากอยู่ด้วยกันนานเข้า ท่านผู้เฒ่าจะจับได้ว่าเธอไม่ใช่หลานสาวคนเดิม