ฟู่ชิงหลีมองเจียงเหมยฮวาที่หน้าซีดเผือดอยู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
นอกเมืองหลวงห้าสิบลี้อย่างนั้นหรือ เธอจะจำผิดไปได้อย่างไร เจียงเหมยฮวาใช้ตำแหน่งของฟู่อ้ายกั๋ว ย้ายที่ไปชนบทของเธอไปที่ฮาร์ปิน มณฑลเฮยหลงเจียงทางตะวันออกเฉียงเหนือได้ยังไง
ถ้าเจียงเหมยฮวาไม่กลัวคนนินทา และไม่กลัวท่านผู้เฒ่าลงมือ เธอคงย้ายที่ไปชนบทของตัวเองไปที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือไปแล้ว
ฟู่ชิงเหยาได้ยินคำนี้รีบลุกขึ้น เธอกลัวไฟจะลามมาถึงตัว รีบพูดขึ้นว่า “พ่อ แม่ คุณปู่ พี่สาว ฉันมีธุระต้องไปก่อนนะ”
พูดจบ ก็ไม่รอให้ท่านผู้เฒ่าและฟู่อ้ายกั๋วได้พูดอะไร รีบร้อนออกจากบ้านไป
ท่านผู้เฒ่าฟู่มองท่าทางลุกลี้ลุกลนของนางแล้วเม้มปาก ก่อนหันไปถลึงตาใส่ฟู่อ้ายกั๋วหนึ่งที “ตาแฉะ ไม่รักลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง กลับไปรักคนนอก ไม่รู้นึกว่าฟู่ชิงเหยาเป็นลูกแท้ๆ ของแกหรือไง”
พอดีจังหวะนั้น ทหารองครักษ์เคาะประตูขึ้น “ผู้บัญชาการใหญ่ ฝ่ายจัดส่งเยาวชนมาถึงแล้ว”
ท่านผู้เฒ่าฟู่ได้ยินว่าคนจากฝ่ายจัดส่งเยาวชนมาแล้ว ก็โบกมือ “ให้พวกเขาเข้ามา”
เจียงเหมยฮวาได้ยินคำพูดนี้ มือเริ่มสั่นเทาโดยควบคุมไม่อยู่
ฟู่อ้ายกั๋วเห็นท่าเจียงเหมยฮวาเป็นแบบนี้ คิดว่าเกิดอะไรขึ้นขึ้นมา รีบถาม “เธอเป็นอะไรไป?”
เจียงเหมยฮวาตัวสั่นพูดว่า “ไม่…ไม่มีอะไร ฉัน…ฉันแค่ไม่สบาย ฉัน…ฉันจะกลับห้องก่อน”
ฟู่อ้ายกั๋วรีบลุกขึ้น “ฉันประคองเธอ”
แล้วฟู่อ้ายกั๋วก็ประคองเจียงเหมยฮวาขึ้นไปชั้นบน
คนจากฝ่ายจัดส่งเยาวชนเห็นท่านผู้เฒ่าฟู่ ก็รีบเดินเข้ามาพูดด้วยความนอบน้อม “ผู้บัญชาการใหญ่ นี่คือรายชื่อเยาวชนที่จะไปชนบทในสามวันนี้ ท่านลองดูได้เลย”
ท่านผู้เฒ่ารับรายชื่อมาดู พอเห็นว่าที่ไปชนบทของฟู่ชิงหลีเป็นฮาร์ปิน มณฑลเฮยหลงเจียงทางตะวันออกเฉียงเหนือ ถึงกับตาดำมืด “เป็นไปได้ยังไง?”
จากนั้นรีบหยิบแว่นตาบนโต๊ะข้างๆ มาสวมอย่างมือสั่น แล้วอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกหลายรอบ พอแน่ใจว่าไม่ผิด ก็โบกมือให้คนฝ่ายจัดส่งเยาวชนทั้งหลาย “รู้แล้ว พวกกลับไปได้”
คนฝ่ายจัดส่งเยาวชนเห็นสีหน้าผู้บัญชาการใหญ่ไม่ดีนัก ก็รีบเดินจากไป กลัวว่าช้าไปนาทีเดียวจะโดนลูกหลง
เมื่อคนฝ่ายจัดส่งเยาวชนก้าวออกจากประตูใหญ่ ก็ได้ยินเสียงตะคอกดังลั่น “ฟู่อ้ายกั๋ว ไอ้สารเลว กลับมาก่อน!”
คนฝ่ายจัดส่งเยาวชนได้ยินเสียงตะคอกนี้ ตกใจรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ท่านผู้เฒ่าฟู่เหมือนคนบ้า คว้าประกับไม้เท้าวิ่งเข้าใส่ฟู่อ้ายกั๋ว
ฟู่อ้ายกั๋วเห็นท่านผู้เฒ่าฟู่บ้าคลั่งจะตีตัวเอง ก็ตกใจรีบพูด “พ่อ พ่อเป็นอะไรไป ตีผมทำไม ผมอายุขนาดนี้แล้ว พ่อยังจะตีผมอีกหรือ?”
ท่านผู้เฒ่าเหมือนไม่ได้ยินที่ฟู่อ้ายกั๋วพูด ถือไม้เท้าโบกไปมาอย่างบ้าคลั่ง ตีเอาฟู่อ้ายกั๋วร้องโวยวายจนน่าสงสาร
ส่วนเจียงเหมยฮวาตกใจจนทรุดลงนั่งกับบันได
คนฝ่ายจัดส่งเยาวชนออกมาจากลานบ้าน ต่างคนต่างเอามือกุมอกด้วยความตกใจ “พระเจ้า เมื่อกี้สายตาผู้บัญชาการใหญ่น่ากลัวมาก”
หนึ่งในนั้นหันไปมองคนที่พูด “รีบไปเถอะ”
แล้วหลายคนก็รีบออกไปจากที่ที่เกิดเรื่องนี้โดยเร็ว
เวลานี้ ในห้อง ท่านผู้เฒ่าฟู่ตีจนเหนื่อยแล้ว ปาไม้เท้าทิ้ง ให้ทหารองครักษ์ประคองไปนั่งที่โซฟา
ท่านผู้เฒ่าฟู่หอบหายใจแรง มองฟู่อ้ายกั๋วด้วยสายตาเจ็บปวด “ไอ้ลูกทรพี ตอนนั้นตอนแกเกิด เราควรบีบคอแกให้ตายตั้งแต่ตอนนั้น จะได้ไม่ต้องมาทำลายหลานสาวของเรา”
ฟู่อ้ายกั๋วเอามือกุมตัวที่ถูกตีจนเจ็บไปหมด แล้วลูบหน้าตัวเอง โชคดีที่เมื่อกี้ป้องกันหน้าไว้ทัน ไม่งั้นจะออกไปเจอผู้คนยังไง?
ฟู่อ้ายกั๋วยิ่งคิดยิ่งโกรธ เริ่มมีอารมณ์ “พ่อเป็นบ้าหรือไง ยังไงผมก็เป็นเสนาธิการกองพล ไหนเลยพ่อจะตีผมแบบไม่มีเหตุผล”
ท่านผู้เฒ่าฟู่หัวเราะด้วยความโกรธ “ไม่มีเหตุผล?”
จากนั้นหยิบรายชื่อเยาวชนในมือโยนใส่ฟู่อ้ายกั๋ว
ฟู่อ้ายกั๋วคว้ารายชื่อด้วยความโกรธ พอเห็นเข้า ก็ตะลึงไปทั้งตัว “เป็นไปได้ยังไง? รายชื่อไปชนบทของชิงชิง ทำไมเป็นฮาร์ปิน มณฑลเฮยหลงเจียงได้?”
เขาขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วดูอีกครั้ง “เกิดอะไรขึ้น? ผมกรอกให้ชิงชิงให้ชิงชิงเป็นหมู่บ้านนอกเมืองหลวงห้าสิบลี้ แล้วทำไมกลายเป็นฮาร์ปิน มณฑลเฮยหลงเจียงได้?”
ตอนนี้ท่านผู้เฒ่าฟู่เหลือบมองคนที่นั่งทรุดอยู่กับบันได “ก็ต้องถามภรรยาดีๆ ของแกเอง”
ฟู่อ้ายกั๋วได้ยินคำนี้ มองเจียงเหมยฮวาอย่างไม่อยากเชื่อ “ไม่ใช่เธอใช่ไหม?”
เจียงเหมยฮวาหดตัวลง กลืนน้ำลาย เธอรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ให้เธอเถียงได้ เพราะถ้าท่านผู้เฒ่าสืบก็รู้ทันทีว่าเป็นเธอทำ
จึงพูดด้วยเสียงสั่น “ขอ…โทษที ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ สมองร้อนชั่ววูบก็…ก็เลยแก้ไขสถานที่สมัครซะ”
ฟู่อ้ายกั๋วได้ยินคำนี้ ปิดตาลงด้วยความสิ้นหวัง: ตอนนี้ใบแจ้งส่งออกไปแล้ว ต่อให้อยากแก้ก็แก้ไม่ได้แล้ว
“ทำไม? เธอทำแบบนี้ทำไม? ปีนั้นเธอบังคับให้ฉันแต่งงานกับเธอ ฉันก็ตอบตกลง เพื่อเรื่องนี้ ทำให้เสิ่นเนี่ยนต้องตาย เธอยังอยากได้อะไรอีก?”
เจียงเหมยฮวาได้ยินคำนี้ ถึงรู้สึกกลัว คลานจากบันไดลงมา กอดขาฟู่อ้ายกั๋วไว้แน่น “ขอโทษค่ะพี่อ้ายกั๋ว ฉันไม่ได้ตั้งใจ
ฉันแค่เห็นชิงชิงยิ่งโตยิ่งเหมือนพี่เนี่ยนเนี่ยน ฉันเห็นหน้าเธอแล้วกลัว ฉันทนไม่ไหว เลยเปลี่ยนที่สมัคร ขอโทษนะคะ ขอโทษ
ฉันกลัว ฉันกลัวเหลือเกิน กลัวว่าพี่เห็นหน้าชิงชิงแล้วจะนึกถึงพี่เนี่ยนเนี่ยน แล้วจะไม่เอาฉันอีกต่อไป
พี่อ้ายกั๋วฉันมีแค่พี่คนเดียว ปีนั้นฉันเพื่อช่วยพี่ ทำให้เสียความสามารถในการมีลูก ฉันกลัว กลัวพี่จะรังเกียจ กลัวพี่จะทิ้งฉัน ขอโทษนะคะพี่อ้ายกั๋ว ยกโทษให้ฉันเถอะ”
ฟู่อ้ายกั๋วที่กำลังเดือดดาล พอได้ยินประโยคที่ว่า “เพื่อช่วยเขาเสียความสามารถในการมีลูก” ก็หลับตาลง เป็นเขาที่ทำผิดต่อเจียงเหมยฮวา
จากนั้นค่อยๆ ลืมตา มองฟู่ชิงหลีที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตลอดเวลา อ้าปากอยากจะพูดอะไร แต่กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรติดอยู่ที่ลำคอ พูดไม่ออก
ฟู่ชิงหลีเห็นเขาเป็นแบบนี้ มุมปากยกขึ้น “นี่รู้สึกผิดขึ้นมาแล้ว regretmemory แล้วหรือ? เสียใจก็สายเกินไปแล้ว ฟู่ชิงชิงตัวจริงตายไปแล้ว”
แต่ฟู่อ้ายกั๋วยังมีประโยชน์อยู่ ยังไม่ถึงเวลาต้องแตกหักกับเขา เธอต้องการให้สองคนนี้มีรอยร้าวในความสัมพันธ์ แล้วทรมานกันไป นอกจากนี้ยังมีเงินเดือนประจำเดือนอยู่อีก ไม่ให้มันตกไปอยู่ในมือเจียงเหมยฮวากับฟู่ชิงเหยาได้
จึงพูดกับท่านผู้เฒ่าฟู่ว่า “คุณปู่ ไปชนบททางตะวันออกเฉียงเหนือก็ดีเหมือนกันนะ ที่นั่นถึงแม้จะหนาว แต่ปีหนึ่งปลูกข้าวได้แค่ครั้งเดียว เวลาที่เหลือก็ไม่มีอะไรมาก ฉันว่า ที่นี่ดีมาก”
ท่านผู้เฒ่าฟู่ได้ยินคำพูดนี้ ก็ถอนหายใจยาว “เฮ้อ”
จากนั้นท่านผู้เฒ่าฟู่หันมองฟู่อ้ายกั๋ว “เพื่อบุญคุณที่เรียกว่าช่วยชีวิต บีบบังคับจนเนี่ยนเนี่ยนตาย ทำให้ลูกชายสองคนห่างเหิน
ตอนนี้แม้แต่ชิงชิงก็ยังถูกบังคับให้ไปชนบททางตะวันออกเฉียงเหนือ แกรู้ไหมว่าอากาศที่นั่นเลวร้ายแค่ไหน? นี่คือสิ่งที่แกต้องการจริงๆ หรือ?”,