ขณะนั้น ฟู่ชิงหลีกำลังอยู่ในมิติพื้นที่ มองฝูงปลาที่ว่ายทวนกระแสขึ้นไปในลำธารเป็นกลุ่มใหญ่แน่นขนัด จนแทบทำให้อาการกลัวสิ่งของที่อยู่รวมกันเป็นกลุ่มของเธอกำเริบ
เกิดอะไรขึ้นกันนะ?
เมื่อครู่ตอนจับขึ้นมา ปลาพวกนี้ยังไม่ได้ตัวใหญ่ขนาดนี้เลย ทำไมเพียงครู่เดียวถึงดูเหมือนโตขึ้นรอบหนึ่งแล้วล่ะ?
จังหวะนั้นเอง ไฉ่เอ๋อร์กระพือปีกบินเข้ามา ในปากยังคาบปลาตัวเล็กที่กำลังดิ้นพล่านมาด้วย
“เจ้าของคะ เนื้อปลาอร่อยสดหวานมากเลยค่ะ”
ฟู่ชิงหลีเห็นแล้วอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “ถ้าอร่อยก็กินให้เยอะ ๆ เลย”
ดวงตาของไฉ่เอ๋อร์เป็นประกาย “จริงเหรอคะ? เจ้าของ ถ้าอย่างนั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ!”
ฟู่ชิงหลีบอก “กินได้ตามสบาย อยากกินเท่าไรก็กินเลย”
“เยี่ยมไปเลยค่ะ เจ้าของ!”
สิ้นเสียง ไฉ่เอ๋อร์ก็บินตรงไปยังริมลำธาร
ร่างของมันไหววูบ ก่อนเงาร่างมหึมาของนกหลวนจะปรากฏขึ้นทันที ปีกแผ่กว้าง สีสันพร่างพราย แสงระยิบระยับไหลแผ่ซ่านออกมาเป็นชั้น ๆ งดงามจนแทบสะกดลมหายใจ ฟู่ชิงหลีมองอยู่ข้าง ๆ อดทอดถอนใจในใจไม่ได้ว่า ช่างงดงาม งดงามเหลือเกิน!
ทว่าขณะที่ฟู่ชิงหลีกำลังเพลิดเพลินกับภาพตรงหน้า พอเห็นภาพที่ปรากฏขึ้นในวินาทีถัดมา เธอก็แทบอยากยกมือปิดตาทันที
จะเห็นได้ว่าจงอยปากของนกหลวนตัวมหึมาที่ไฉ่เอ๋อร์จำแลงร่างขึ้นมานั้นอ้ากว้าง ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าในพริบตา ปลาตัวเล็กนับไม่ถ้วนแตกตื่นว่ายหนีกันอลหม่าน พากันมุดเข้าไปในปากของนกยักษ์
เพียงครู่เดียว ฝูงปลาที่แน่นขนัดในลำธารก็หายไปกว่าครึ่ง ฟู่ชิงหลีตกใจจนแทบคางค้าง