ตอนที่ 3 พลังพิเศษตามมา

มิน่าล่ะอดีตชาติตอนอ่านนิยาย ฟู่ชิงเหยาปกป้องคนได้วันละคนเดียว ที่แท้ก็ต้องพึ่งน้ำพุวิญญาณวันละหยดนี่เอง

แค่ไม่คิดว่า ตระกูลเสิ่นจะมีคนทะลวงเซียนขึ้นไปจริง ๆ หรือว่าเป็นเซียนจริง ๆ น่ะ? นางคิดในใจ แต่ก็ไม่กล้าถามออกไป กลัวนกน้อยตัวนี้จะรู้ตัว ว่าตนเองไม่ใช่ฟู่ชิงชิงตัวจริง

พอคิดได้ ฟู่ชิงหลีก็ถามขึ้นว่า "หากสายเลือดตระกูลโดยตรงของแผ่นหยกตายหมด แผ่นหยกจะเป็นอย่างไร?"

นกเทพสีสันสดใสเอียงคอคิดครู่หนึ่ง "หากพลังในแผ่นหยกยังเต็มเปี่ยม แผ่นหยกก็จะกลับมาหาเจ้าของเอง หากพลังหมดก็จะจางหายไป กลายเป็นแผ่นหยกธรรมดา"

ฟู่ชิงหลีฟังแล้วก็ค่อย ๆ พยักหน้า

นางมองนกน้อยตรงหน้าแล้วถามเบา ๆ "เจ้ามีชื่อไหม?"

นกเทพสีสันสดใสตอบอย่างรวดเร็ว "นายหญิง ข้ามีชื่อ! ข้าตั้งให้ตัวเองว่าเทพสีสันสดใส ชื่อนี้เท่พอแล้วใช่ไหม?"

ฟู่ชิงหลีมองท่าทางองอาจของนกน้อยแล้วยิ้มบาง ๆ "ชื่อนี้เท่จริง ๆ"

นกเทพสีสันสดใสได้ยินก็ยิ่งภูมิใจ ยกหัวขึ้น "ข้าว่ามันเท่แล้วไง ต่างกับชื่อที่เจ้านายเก่าตั้งให้ที่บ้าน ๆ"

ฟู่ชิงหลีฟังขำเหลือเกิน มองนกเทพสีสันสดใสแล้วถาม "เจ้านายเก่าของเจ้าตั้งชื่อให้เจ้าอะไร เจ้าถึงได้ไม่ชอบขนาดนี้?"

นกเทพสีสันสดใสอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา "ที่จริงเจ้านายเก่าไม่ได้ตั้งชื่อจริงจังให้ข้า เขามักจะเรียกข้าว่า...นกโง่"

ฟู่ชิงหลีฟังแล้วก็มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย โง่จริง ๆ ด้วย ไม่อย่างนั้นคงไม่เห็นว่า นางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม แต่ที่ดีคือไม่เห็น ยิ่งดี

จากนั้น ฟู่ชิงหลีเดินไปที่ทุ่งยา มองทุ่งยาที่กว้างสุดลูกหูลูกตา ถอนหายใจแผ่ว ๆ สมุนไพรหายากมากมายขนาดนี้ น่าเสียดายที่นางไม่ค่อยเข้าใจวิชาแพทย์

แล้วมองไปที่บ่อน้ำข้างทุ่งยา นึกขึ้นได้ นี่มันคงไม่ใช่น้ำพุวิญญาณในตำนานใช่ไหม?

กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินนกเทพสีสันสดใสพูดตื่นเต้น "นายหญิง ข้าบอกนายหญิงนะ นี่คือน้ำพุวิญญาณในตำนานเลยนะ! ดื่มเป็นประจำอายุยืน!"

ฟู่ชิงหลีไม่คิดว่านี่จะเป็นน้ำพุวิญญาณจริง ๆ ถึงกับดีใจสุดขีด

จากนั้นฟู่ชิงหลียกมือลูบขอบบ่อเบา ๆ ความเย็นเยียบแผ่ผ่านร่างแทรกด้วยพลังวิญญาณละมุน เพียงแค่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกสดชื่นกาย สบายตัวทั่วร่าง

ทันใดนั้นฟู่ชิงหลีรู้สึกมีกระแสลมแปลก ๆ ในร่าง รีบสงบใจตรวจดู

พอตรวจดู ฟู่ชิงหลีก็หัวเราะออกมาทันที พลังพิเศษ! พลังพิเศษของนางตามมาด้วยจริง ๆ

คิดถึงพลังพิเศษสองสายไฟและไม้ของตัวเอง ฟู่ชิงหลีก็อดไม่ได้ที่จะมุมปากยกขึ้น ไม่คิดว่าตัวเองจะได้เกิดใหม่ พลังพิเศษก็ยังตามมาด้วย

จากนั้นนางก็แววตาเย็นเยียบแวบหนึ่ง อดีตชาติ ฟู่ชิงเหยาใช้การหยดน้ำพุวิญญาณวันละหยดนี้ ช่วยชีวิตคน เอาชนะใจคน ก้าวขึ้นไปทีละขั้นสู่ตำแหน่งที่ทุกคนเคารพ เหยียบเจ้าของร่างเดิมลงในโคลนแล้วขย่ำซ้ำ ๆ

ชาตินี้ นางอยากจะดูเหลือเกิน ไร้น้ำพุวิญญาณ ไร้พรหมลิขิตอันยิ่งใหญ่นี้ วงแสงนางเอกที่เรียกว่าฟู่ชิงเหยาจะเหลืออีกสักกี่ส่วน

และในขณะเดียวกัน ฟู่ชิงเหยาที่เพิ่งก้าวเข้าลานบ้านตระกูลฟู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกอึดอัดที่หน้าอก เหมือนมีบางอย่างถูกดึงออกไปจากชีวิต นาง ความรู้สึกนี้แย่มากและทำให้หงุดหงิดมาก

ทันใดนั้นฟู่ชิงเหยานึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบวิ่งเข้าบ้าน อยากหาเจียงเหมยฮวา

พอดีตอนนั้นเจียงเหมยฮวาออกมาจากห้อง มองลูกสาวที่วิ่งเข้ามาอย่างลนลาน ก็แววตาไม่พอใจถลึงตาใส่ "ทำไมวุ่นวายไปได้"

ฟู่ชิงเหยาไม่ทันอธิบาย พูดเพียง "แม่ แม่จำแผ่นหยกของเสิ่นเนี่ยนได้ไหม?"

เจียงเหมยฮวาเหลือบตา "จำได้ จะลืมได้ยังไง"

ฟู่ชิงเหยาได้ยินก็รีบพูด "แม่ แล้วรีบเอาแผ่นหยกมาให้ฉันหน่อย"

เจียงเหมยฮวาได้ยินก็จนใจ "แผ่นหยกน่ะ พ่อแกยกให้ไอ้เด็กเลวคนนั้นไปแล้ว"

ฟู่ชิงเหยาได้ยินก็รู้สึกโลกหมุน "แม่พูดว่าอะไรนะ? ยกแผ่นหยกให้ไอ้เด็กเลวคนั้น?"

เจียงเหมยฮวาได้ยินก็รีบเอามือปิดปากฟู่ชิงเหยา "แกทำอะไร เดี๋ยวเบา ๆ หน่อย! ถ้าพ่อแกได้ยินแกด่าไอ้เด็กเลวคนนั้น ระวังแกจะแย่"

ฟู่ชิงเหยาได้ยินก็โมโหจนดึงมือเจียงเหมยฮวาที่ปิดปากตัวเองออก "แม่ เล่าให้ฉันฟังหน่อย แผ่นหยกว่าทำไมพ่อถึงยกให้ไอ้เด็กเลว...ฟู่ชิงชิง?"

เจียงเหมยฮวาได้ยินก็เหลือบมองฟู่ชิงเหยา "จะเพื่ออะไรได้อีก ก็ไอ้แก่ไม่รู้ตัวนั่นแหละ รู้ว่าพ่อแกสมัครให้ไอ้เด็กเลวคนนั้นไปชนบท

ไอ้เด็กเลวคนนั้นเอ่ยปากขอพ่อแก พ่อแกเลยรู้สึกผิด ยกแผ่นหยกกับเครื่องประดับของแม่เลวเสิ่นเนี่ยนให้มันไปหมด"

ฟู่ชิงเหยาได้ยินก็ตัวสั่นไปทั้งร่าง "ปู่? ปู่รู้แล้ว? แล้วปู่พูดอะไรไหม?"

ฟู่ชิงเหยากลัวท่านผู้เฒ่าฟู่ที่สุด เพราะสายตาท่านผู้เฒ่าฟู่แหลมคมเกินไป คำปลอมแปลงทั้งหมดของนางจะถูกมองทะลุต่อหน้าท่าน

เจียงเหมยฮวาได้ยินก็หัวเราะเย็น "จะพูดอะไรได้? เรื่องนี้ใคร ๆ ก็รู้กันหมดแล้ว ต่อให้ท่านทิ้งหน้ามาลุยเองก็คงแก้ไม่ได้"

ฟู่ชิงเหยาได้ยินก็โล่งใจ แต่คิดถึงแผ่นหยกว่าทำไมก็ยังรู้สึกอึดอัด มันควรเป็นของนาง

เลยไม่กินข้าวเย็น นั่งเซียวกลับห้อง นอนพลิกไปพลิกมา เผลอหลับไป แล้วก็ฝันว่ามีแผ่นหยกอยู่ในมือ

และแผ่นหยกนั้นยังมีความสามารถมหัศจรรย์ ทุกวันจากแผ่นหยกจะมีน้ำหยดหนึ่ง หยดน้ำนี้ไม่เพียงรักษาโรค ทำให้หายป่วย ยังทำให้อายุยืนด้วย นางเลยตั้งชื่อหยดน้ำนี้ว่าหยดน้ำสวรรค์

นางใช้แผ่นหยกนี้กลายเป็นคนเหนือคน ใช้ชีวิตแบบสามีภรรยาที่หวานชื่นกับพี่ซ่งหยาง จนเป็นคู่รักที่โลกลิษยา

ฟู่ชิงหยาที่หลับฝันอยู่มุมปากยกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข จนกระทั่งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูตอนเช้า

นางถึงได้ลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย มองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างราง ๆ

ทุกอย่างเป็นแค่ฝัน แต่ทำไมมันช่างจริงขนาดนั้น?

ฟู่ชิงเหยาที่งง ๆ ลุกจากเตียง ล้างหน้าล้างตาไม่กี่อึดใจ ก็ไปที่ห้องอาหารกินข้าว

มองเห็นท่านผู้เฒ่าฟู่กับฟู่ชิงชิงนั่งอยู่ที่โต๊ะ

ฟู่ชิงเหยาทักทายอย่างว่านอนสอนง่าย "ปู่ พี่ชิงชิง พ่อแม่เช้า"

จากนั้นก็เดินมานั่งลง เริ่มกินข้าว ตอนกินข้าวไม่มีเสียงบนโต๊ะเลย สักพักก็กินข้าวเช้ากันเสร็จ

ท่านผู้เฒ่ามองฟู่อ้ายกั๋ว "อีกสองวันชิงชิงจะไปชนบท แกสมัครให้มันที่ไหน? เอามาให้ข้าดูหน่อย ดูว่ามีเพื่อนเก่าที่นั่นจะช่วยดูแลชิงชิงได้ไหม"

ฟู่อ้ายกั๋วได้ยินก็รีบพูด "พ่อ ผมสมัครให้ชิงชิงเป็นฟาร์มหนึ่งไม่ไกลจากเมืองหลวง 50 ลี้ ใกล้บ้านเรามาก ถ้าคิดถึงชิงชิงก็ขึ้นรถไปเยี่ยมได้"

ท่านผู้เฒ่าฟู่ได้ยินก็เหลือบมองเขา "ยังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง แต่ก็แค่นิดเดียว"

ส่วนเจียงเหมยฮวาได้ยินแล้วมือสั่น แทบทำชาหกใส่มือตัวเอง