ฟู่อ้ายกั๋วพูดว่า “พ่อ พ่อพูดอะไรแบบนั้น ผมเป็นลูกชายของพ่อนะ วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า ผมกับเหมยฮวาตั้งใจมาอยู่เป็นเพื่อนพ่อฉลองวันส่งท้ายปีเก่าโดยเฉพาะ”
ท่านผู้เฒ่าฟู่กวาดตามองฟู่อ้ายกั๋วกับเจียงเหมยฮวาตั้งแต่หัวจรดเท้า “มาอยู่ฉลองปีใหม่เป็นเพื่อนฉันงั้นหรือ ฉันว่าพวกแกคงเหมือนวีเซิลมาไหว้ปีใหม่ไก่ ไม่มีเจตนาดีหรอก”
ฟู่อ้ายกั๋วได้ยินเช่นนั้นก็ทำหน้าเหมือนถูกใส่ร้ายทันที “พ่อ ทำไมพูดกับผมกับเหมยฮวาแบบนี้ล่ะ วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า เป็นวันที่ครอบครัวจะได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากัน
ผมกับเหมยฮวาตั้งใจมาอวยพรปีใหม่ให้พ่อแท้ ๆ ทำไมพ่อถึงพูดกับพวกเราแบบนี้ล่ะ
ผมรู้ว่าพ่อโกรธผมเพราะเรื่องเหยาเหยากับซ่งหยาง”
“แต่ตอนนี้เหยาเหยาก็ไม่อยู่แล้ว พ่อจะปล่อยวางเรื่องนั้นไม่ได้หรือครับ?”
อีกอย่าง เรื่องความรักใช่ว่าใครจะห้ามกันได้ ซ่งหยางไม่ชอบหลานซี ผมจะทำอะไรได้ล่ะ?
ท่านผู้เฒ่าฟู่ปรายตามองเขา “ไสหัวไป”
ฟู่อ้ายกั๋วกล่าว “พ่อ ผมรู้ว่าตัวเองทำผิดไว้ไม่ใช่แค่เรื่องเดียว แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผิด พ่อจะไม่ให้โอกาสผมกลับตัวกลับใจเลยหรือครับ?
อย่าลืมสิครับว่าผมเป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อ พ่อลืมแล้วหรือว่าตอนแม่จากไป พ่อรับปากแม่ไว้อย่างไร?”
พอท่านผู้เฒ่าฟู่ได้ยินฟู่อ้ายกั๋วพูดถึงมู่ยวี่ ภรรยาของตน ก็เงียบงันไปทันที เมื่อนึกถึงช่วงครึ่งชีวิตที่ภรรยาร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขา กว่าจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายกลับต้องจากไปเสียก่อนเวลาอันควร