ฟู่ชิงหลีเห็นท่านผู้เฒ่าฟู่ออกไปแล้ว ก็เก็บอาหารไปวางไว้ในครัว ก่อนขึ้นห้องไปพักผ่อน แต่เพิ่งนอนได้ไม่นาน เธอก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากชั้นล่าง
พอลงไปดูก็พบว่าเป็นเจียงเหมยฮวากับฟู่อ้ายกั๋ว ฟู่ชิงหลีมองทั้งคู่แวบหนึ่งแล้วถามว่า “พวกคุณมาทำอะไร?”
ฟู่อ้ายกั๋วว่า “พูดอะไรของเธอ? ที่ถามว่าพวกเรามาทำอะไรหมายความว่ายังไง?”
“วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า เธอไม่รู้หรือไง? พวกเรามาอยู่ฉลองปีใหม่กับคุณปู่ของเธอ”
ฟู่ชิงหลีมองมือเปล่าของทั้งสองคน “มาอยู่ฉลองวันส่งท้ายปีเก่ากับคุณปู่แบบนี้เองหรือ ไม่เห็นเอาอะไรมาสักอย่าง ฉันว่าพวกคุณมาเพื่อกินฟรีอยู่ฟรีมากกว่า”
ฟู่อ้ายกั๋วได้ยินดังนั้นก็พูดอย่างโมโหว่า “ลูกอกตัญญูอย่างแก วัน ๆ ถ้าไม่ทำให้ฉันโมโหจะตายหรือไง?”
ฟู่ชิงหลีกลอกตา “คุณปู่ไม่อยู่บ้าน พวกคุณกลับไปเถอะ”
ฟู่อ้ายกั๋วว่า “เธอพูดว่าอะไรนะ? คุณปู่ไม่อยู่บ้าน แล้วออกไปไหน? เพิ่งออกจากโรงพยาบาลแท้ ๆ ไม่ยอมพักผ่อนอยู่บ้านดี ๆ วัน ๆ คิดแต่จะออกไปข้างนอก ถ้าร่างกายมีปัญหาขึ้นมาจะทำยังไง? เธอก็ไม่รู้จักห้ามคุณปู่บ้างเลย”
ฟู่ชิงหลีว่า “คุณปู่มีมือมีเท้า อยากไปไหนก็ไป เมื่อไรถึงตาฉันต้องคอยควบคุมเขากัน?”
ฟู่อ้ายกั๋วว่า “เลิกพูดไร้สาระ ที่บ้านมีผักอะไรไหม? ฉันหิวแล้ว”
ฟู่ชิงหลีว่า “ไม่มี”
ฟู่อ้ายกั๋วไม่เชื่อ เขาเดินเข้าครัวไปยกอาหารที่ทำไว้ตอนเที่ยงออกมา
จากนั้นก็เรียกเจียงเหมยฮวา “เหมยฮวา รีบมากินข้าวเร็ว อาหารยังร้อนอยู่เลย”