หญิงสาวมองฟู่ชิงหลี «เนี่ยนเนี่ยน เป็นอะไรไป? จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ ฉันเวยเวยไง»
ฟู่ชิงหลีถาม «เธอบอกมาสิว่าเธอชื่ออะไร»
หญิงสาวได้ยินก็ส่งเสียงฮึออกมา «เธอซนอีกแล้วใช่ไหม? ฉันเวยเวยไง เฮ่อจือเวย เธอจำฉันไม่ได้แล้วเหรอ»
ฟู่ชิงหลีได้ยินเช่นนั้นก็มีสีหน้าไม่อยากเชื่อ «เฮ่อจือเวย...»
«ถ้าเธอคือเฮ่อจือเวย แล้วคนที่คุณลุงใหญ่พากลับมาคนนั้นเป็นใครกันล่ะ?»
เฮ่อจือเวยได้ยินคำพูดนั้นก็ลงจากเตียง เดินมาหาฟู่ชิงหลีแล้วแตะหน้าผากเธอ «ไม่ได้ตัวร้อนนี่นา ยัยเด็กบ้า พูดอะไรเหลวไหล»
ฟู่ชิงหลีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ «ลองมองฉันดี ๆ สิว่าฉันเป็นใครกันแน่»
เฮ่อจือเวยมองเธออย่างละเอียด จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติ «เธอ... เธอไม่ใช่เนี่ยนเนี่ยน แล้วเธอเป็นใคร?»
ฟู่ชิงหลีตอบ «ฉันเป็นลูกสาวของเสินเนี่ยน ฟู่ชิงหลี จะพูดให้ถูกคือ เมื่อก่อนฉันชื่อฟู่ชิงชิง»
เฮ่อจือเวยถาม «เป็นไปได้ยังไง เธอโตขนาดนี้ได้ยังไง?»
ทันใดนั้น เฮ่อจือเวยก็ยกมือกุมศีรษะ «ปวดจัง หัวฉันปวดเหลือเกิน»
ฟู่ชิงหลีเห็นดังนั้นก็รีบใช้พลังพิเศษธาตุไม้ช่วยปรับสมดุลศีรษะให้เธอ ผ่านไปพักใหญ่เฮ่อจือเวยจึงค่อยทุเลา เธอมองฟู่ชิงหลี «เธอไม่ใช่เนี่ยนเนี่ยนจริง ๆ»
ฟู่ชิงหลีตอบ «ฉันไม่ใช่»
เฮ่อจือเวยสังเกตฟู่ชิงหลีอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง ก่อนจะเซถอยหลังไปหลายก้าว
ฟู่ชิงหลีเห็นท่าทางของเธอก็รีบเข้าไปประคอง
เฮ่อจือเวยมองฟู่ชิงหลีตรงหน้า มือจับมือเธอไว้แน่นพลางพินิจอยู่นาน «เธอไม่ใช่เนี่ยนเนี่ยนจริง ๆ ถึงพวกเธอจะหน้าตาคล้ายกันมาก แต่เนี่ยนเนี่ยนไม่สวยเท่าเธอ ดวงตาก็ไม่โตเท่าเธอด้วย»