ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่ หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขา ก่อนจะหยิบจดหมายแนะนำตัวกับหนังสือแจ้งการไปชนบทออกมา
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อฟู่ชิงหลี เป็นคนรุ่นใหม่ลงชนบทที่ถูกจัดสรรมาประจำกองผลิตการเคาซานค่ะ”
หัวหน้ากองผลิตการเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้า ในใจก็อดถอนหายใจอีกครั้งไม่ได้ ดูสิ เธอผิวขาวหน้าตาสวยขนาดนี้ แวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสาวเมืองที่ไม่เคยลำบาก เกรงว่าจะทำงานหนักในไร่นาไม่ไหว
แต่ดูจากเสื้อผ้าที่สวมใส่แล้ว ฐานะทางบ้านน่าจะไม่เลว บางทีครอบครัวอาจส่งของมาช่วยเหลืออยู่บ่อย ๆ หากต้องพึ่งคะแนนแรงงานจากการลงแปลงนาเลี้ยงชีพเพียงอย่างเดียว เธอคงลำบากไม่น้อย
เขาจึงเอ่ยว่า “ฉันชื่อหลิวเหอ เป็นหัวหน้ากองผลิตการเคาซาน เรียกฉันว่าหัวหน้ากองก็ได้”
“ท่านนี้คือเหมิงหงปิง ผู้รับผิดชอบที่พักคนรุ่นใหม่ลงชนบท เขามารับคนรุ่นใหม่ลงชนบทรุ่นใหม่อย่างพวกคุณโดยเฉพาะ”
ฟู่ชิงหลีพยักหน้าเล็กน้อย “สวัสดีค่ะหัวหน้ากอง สวัสดีค่ะสหายเหมิง”
เหมิงหงปิงยิ้มตอบ “สวัสดีครับ”
ในตอนนั้นเอง ชายหญิงอีกสองคู่ก็ทยอยเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่าทุกคนมาครบแล้ว หัวหน้ากองก็ขานชื่อทีละคนเพื่อตรวจสอบตัวตน
เมื่อตรวจสอบเรียบร้อย เขาก็พาทุกคนไปยังข้างรถโดยสาร “เอาละ ขึ้นรถกันเถอะ กองผลิตการของเราอยู่ห่างจากอำเภอฮายี่สิบกิโลเมตร นั่งรถโดยสารประมาณสี่สิบนาทีก็ถึง”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็หิ้วสัมภาระของตัวเองทยอยขึ้นรถโดยสาร ภายในรถเงียบสนิท ทุกคนต่างมองทิวทัศน์ชนบทที่ไม่คุ้นตานอกหน้าต่างโดยไม่มีใครพูดอะไร