จากนั้นนางออกแรงที่ข้อมืออย่างฉับพลัน พลิกมือกลับอย่างเด็ดขาด บิดแขนของหญิงวัยกลางคนไปไว้ด้านหลัง
“อ๊าก! เจ็บ! ปล่อยนะ! แกบ้าไปแล้วหรือ!” หญิงวัยกลางคนเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว กรีดร้องอย่างเจ็บปวด
คนข้าง ๆ หลายคนพลันร้อนใจ ชี้หน้านางแล้วตวาดเสียงดัง “แกกล้าดียังไง! กล้าทำกับแม่แท้ ๆ ของตัวเองแบบนี้หรือ!”
“รีบปล่อยเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นพวกเราไม่ไว้หน้าแกแน่!”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งมีแววเหี้ยมเกรียมวูบผ่านดวงตา แอบหยิบไม้ท่อนหนึ่งออกมาจากด้านหลังอย่างเงียบเชียบ อาศัยจังหวะที่ผู้คนกำลังชุลมุน ฟาดลงบนศีรษะของฟู่ชิงหลีอย่างแรง พลางแสร้งทำเป็นเดือดดาลแล้วตวาดว่า “นังลูกอกตัญญู! วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนพ่อแม่เอง!”
ฟู่ชิงหลีไม่เปลี่ยนสีหน้า เอี้ยวตัวหลบไม้ที่ฟาดเข้ามาได้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็เตะสวนออกไปอย่างแรง ส่งชายวัยกลางคนคนนั้นกระเด็นไปทันที ชายคนนั้นร่วงกระแทกพื้นอย่างหนัก ก่อนจะอ้าปากกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
ผู้คนที่ยืนมุงดูเห็นฟู่ชิงหลีลงมือรุนแรงเช่นนี้ ต่างพากันขมวดคิ้ว
จังหวะนั้นเอง ตำรวจรถไฟก็รีบเดินเข้ามา เอ่ยถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องอะไรกัน?”
ฟู่ชิงหลีหันไปมองตำรวจรถไฟ น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง “พวกเขาเป็นพ่อค้าคน รบกวนคุณจับพวกเขาด้วยค่ะ”
ชายวัยกลางคนที่ถูกเตะจนกระอักเลือดเต็มไปด้วยความแค้น ตะโกนโต้กลับเสียงดัง “แกพูดเหลวไหลอะไร! ฉันเป็นน้าชายแท้ ๆ ของแก แกกล้าใส่ร้ายว่าฉันเป็นพ่อค้าคนได้ยังไง!”
พอหญิงวัยกลางคนได้ยินก็ร้องไห้โฮขึ้นมาอีกครั้ง “เอ๋อร์หยา! แกพูดอะไรเหลวไหล! ฉันเป็นแม่แท้ ๆ ของแกนะ แกจะใส่ร้ายว่าฉันเป็นพ่อค้าคนได้ยังไง!”