ฟู่ชิงหลีมองเจียงเหมยฮวาที่เจ็บปวดแสนสาหัสและมีสีหน้าไม่อยากเชื่อแล้วก็รู้สึกสะใจ เธอกระซิบข้างหูเจียงเหมยฮวาว่า “นี่คือผลกรรมที่เธอทำให้แม่ฉันต้องตาย” จากนั้นจึงค่อย ๆ หันหลังกลับไปยังที่ของตัวเอง
เมื่อท่านผู้เฒ่าฟู่เห็นภาพนี้ ดวงตาก็ไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ต่อมา ทุกคนก็ได้ยินเสียงคำรามที่ไม่เหมือนเสียงมนุษย์ดังขึ้น “ไม่—” เจียงเหมยฮวากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหมดสติไป ก่อนสลบ ภายในหัวของเธอมีแต่คำถามว่านังเด็กสารเลวนี่รู้ได้อย่างไรว่าเธอเป็นคนทำให้แม่ของมันตาย รวมถึงภาพลูกสาวถูกสัตว์ป่ากลืนกินทีละคำ
เมื่อฟู่ชิงหลีเห็นภาพนั้น มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย ที่แท้สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ความตาย แต่คือการทำให้ศัตรูมีชีวิตอยู่ก็เหมือนตายทั้งเป็น ต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส
ฟู่เว่ยกั๋วได้ยินเสียงคำรามนั้นจึงหยุดมือในที่สุด เขามองฟู่อ้ายกั๋วที่ร่อแร่ใกล้ตาย แล้วหันไปมองเจียงเหมยฮวาที่หมดสติไป “ใจเสาะขนาดนี้ ฉันยังไม่ได้ลงมือกับเธอเลยก็เป็นลมไปแล้ว” แต่เธอไม่ตีผู้หญิงหรอก!
จากนั้นฟู่เว่ยกั๋วก็หยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ข้าง ๆ มาเช็ดเลือดบนมือ ท่านผู้เฒ่าฟู่มองฟู่อ้ายกั๋วที่หน้าบวมปูดจนแทบจำไม่ได้ แล้วมุมปากก็กระตุก
ฟู่ชิงหลีมองฟู่อ้ายกั๋วที่หน้าบวมปูด คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย ลุงใหญ่ดูเหมือนลงมือหนัก แต่ที่จริงบาดเจ็บแค่ภายนอกเท่านั้น เพียงแต่ดูน่าเวทนาไปหน่อย
จากนั้นก็ได้ยินท่านผู้เฒ่าฟู่สั่งทหารองครักษ์ที่อยู่ด้านนอกว่า “พาพวกเขาไปโรงพยาบาล ให้หมอตรวจดูหน่อย”