จากนั้นเขาก็หันหลังเดินจากไปทันที เขาจะไปฟ้องที่ฝ่ายจัดส่งเยาวชนประจำอำเภอ ฟ้องลู่อี้ชวนว่าไม่ยอมรับการปรับเปลี่ยนแนวคิด แยกตัวออกจากชีวิตส่วนรวม ทำลายความสามัคคีของคนรุ่นใหม่ลงชนบท และมัวแต่แสวงหาความสุขส่วนตน เขาไม่เชื่อหรอกว่าเมื่อมีข้อกล่าวหาเหล่านี้แล้วจะจัดการอีกฝ่ายไม่ได้
หวังยู่กับกัวเฉียงเห็นเหมิงหงปิงเดินไปแล้ว ก็รีบตามไปทันที
เหยี่ยวเทากับหมีดำมองคนกลุ่มนั้นจากไปด้วยความโกรธ ก่อนเอ่ยว่า “หัวหน้า ทำไมไม่ให้พวกเราซัดพวกมันล่ะ?”
ลู่อี้ชวนตอบว่า “พวกมันยังไม่คู่ควรให้พวกนายต้องเปื้อนมือ”
ในเวลาเดียวกัน ฟู่ชิงหลีซึ่งอยู่ในมิติพื้นที่ภายในเมืองอำเภอเห็นว่ายังมีเวลาเหลืออยู่บ้าง จึงเก็บสมุนไพรในมิติพื้นที่มาส่วนหนึ่ง ตั้งใจจะลองดูว่าจะหลอมเป็นยาเม็ดได้หรือไม่
ไฉ่เอ๋อร์เห็นฟู่ชิงหลีเก็บสมุนไพรไม่หยุดอยู่ในมิติพื้นที่ จึงรีบบินเข้ามาหา “นายหญิง ทำอะไรอยู่หรือ?”
ฟู่ชิงหลีตอบว่า “หลอมยา”
พอได้ยินดังนั้น ดวงตาของไฉ่เอ๋อร์ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “นายหญิงจะหลอมยาให้ไฉ่เอ๋อร์กินหรือ?”
ฟู่ชิงหลีถามว่า “อย่าบอกนะว่าเจ้านายคนก่อนของเธอก็หลอมยาให้เธอกินเหมือนกัน”
ไฉ่เอ๋อร์ตอบว่า “ใช่แล้ว เจ้านายคนก่อนหลอมยาให้ข้ากินเป็นประจำ”
ฟู่ชิงหลีพูดว่า “เธอนี่ช่างอยู่ดีกินดีจริง ๆ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะหลอมยาได้หรือเปล่า ถ้าหลอมสำเร็จจะแบ่งให้เธอสักหน่อย”
ไฉ่เอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจยิ่งกว่าตอนที่มันได้ออกจากมิติพื้นที่เสียอีก
ต่อมา ไฉ่เอ๋อร์ก็เห็นฟู่ชิงหลีทยอยใส่สมุนไพรที่จัดเตรียมไว้ลงในเตาหลอมยา จากนั้นเปลวไฟก็ก่อตัวขึ้นกลางฝ่ามือ ก่อนลุกโชนขึ้นจุดเตาหลอมยาในพริบตา
ไฉ่เอ๋อร์เห็นเปลวไฟนั้น ก็ใช้ปีกเล็ก ๆ เกาหัว มันจำได้ว่าเหมือนจะมีแค่เจ้านายคนก่อนกับลูกสาวคนโปรดของเจ้านายคนก่อนเท่านั้นที่ใช้เปลวไฟแบบนี้หลอมยาได้ ส่วนเจ้านายคนอื่น ๆ ในแต่ละยุคต่างใช้เพียงเปลวไฟธรรมดา