พวกเขามองหน้ากันไปมา ไม่เข้าใจว่าหัวหน้าหมายความว่าอย่างไร หรือคิดจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จริง ๆ แล้ว?
หมีดำ ใครจะไปรู้ล่ะ?
ลู่อี้ชวนที่เดินอยู่ข้างหน้าสัมผัสได้อย่างเฉียบไวว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมา เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เร่งฝีเท้า แล้วหายลับไปตรงหัวมุม
หมีดำที่เดินตามหลังมาขยี้ตาตัวเอง เกิดอะไรขึ้น? หัวหน้าหายไปไหนแล้ว?
สิ้นเสียงนั้น ก็เห็นมีดสั้นของลู่อี้ชวนจ่ออยู่ที่ลำคอของเขาแล้ว
หมีดำตกใจจนรีบร้องขึ้นว่า “หัวหน้า ผมเอง!” ส่วนเหยี่ยวเทาที่อยู่ข้าง ๆ ก็พลอยตกใจจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ
นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมหัวหน้าถึงโผล่มาอย่างไร้ร่องรอย ฝีมือของเขาดูเก่งกว่าสมัยก่อนหลายเท่าตัวเลย
ลู่อี้ชวนได้ยินเสียงหมีดำก็ขมวดคิ้ว เก็บมีดสั้นในมือ แล้วถามว่า “พวกนายไม่อยู่เมืองหลวงดี ๆ วิ่งมาที่นี่ทำไม?”
หมีดำรีบตอบว่า “พวกเราก็เป็นห่วงหัวหน้าน่ะสิ แล้วอีกอย่าง หัวหน้าคิดจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?” พูดแล้วก็กวาดตามองสิ่งของบนพื้น
ลู่อี้ชวนถาม “ไม่ได้หรือไง? เอาละ รีบกลับไปได้แล้ว”
เหยี่ยวเทากับหมีดำมองหน้ากัน ส่ายหัวจนแทบเหมือนกลองป๋องแป๋ง “ไม่ พวกเราไม่กลับ พวกเราจะอยู่กับหัวหน้า”
ลู่อี้ชวนรู้สึกปวดหัว คนสองคนนี้ตามเขามาทำไมกัน ไม่เท่ากับขัดขวางเขาตามจีบภรรยาหรือไง?
เขาจึงพูดว่า “รีบไสหัวกลับไป พวกนายไม่มีอะไรอย่างอื่นทำหรือไง? ไม่กลับไปดูลูกเมียหน่อยหรือ?”
เหยี่ยวเทากับหมีดำมองหน้ากัน ก่อนตอบด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยว่า “หัวหน้า คุณสับสนแล้ว พวกเรายังไม่มีเมียสักหน่อย”