ไม่นานฟู่ชิงหลีก็กินข้าวเสร็จ จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เมื่อครู่เธอกำลังทำอะไรอยู่นะ?
ทำไมถึงกินอาหารที่ลู่อี้ชวนยื่นให้เสียได้? ความระแวดระวังของเธอลดลงตั้งแต่เมื่อไรกัน?
พอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นสายตาเอ็นดูของลู่อี้ชวน
หัวใจของฟู่ชิงหลีกระตุกวูบ สายตาแบบนี้มันอะไรกัน ดูแปลก ๆ นะ
เมื่อเห็นฟู่ชิงหลีเงยหน้ามอง ลู่อี้ชวนก็รีบเก็บสีหน้า เขาต้องค่อยเป็นค่อยไป จะทำให้หลีเอ๋อร์ตกใจหนีไปไม่ได้เด็ดขาด จากนั้นจึงเอ่ยอย่างจริงจังว่า “อาหลี กระหายน้ำไหม?”
เห็นเขาทำท่าแบบนี้ ฟู่ชิงหลีก็โล่งใจ แบบนี้สิถึงจะถูก เมื่อครู่สายตาแบบนั้นมันอะไรกัน
อีกอย่าง ที่เมื่อครู่เธอกินอาหารของเขาไป ก็ต้องเป็นเพราะชาติที่แล้วทั้งคู่เคยออกไปทำภารกิจด้วยกันเป็นครั้งคราว บางครั้งก็กินข้าวด้วยกัน เธอเลยเผลอลืมระวังตัวไปชั่วขณะ ต้องเป็นแบบนี้แน่
ฟู่ชิงหลีลุกจากเก้าอี้ บอกว่าไม่กระหายน้ำ แล้วก็เตรียมเก็บโต๊ะ
ลู่อี้ชวนเห็นดังนั้นก็รีบห้าม “อาหลี รีบเข้าไปพักในห้องเถอะ ที่เหลือฉันเก็บเอง”
ฟู่ชิงหลีมองเขาแวบหนึ่ง ในใจคิดว่าอยากเก็บก็เก็บไปสิ พอดีเธอก็ไม่อยากล้างจานอยู่แล้ว จากนั้นก็หันหลังเดินเข้าห้องไป
ลู่อี้ชวนมองฟู่ชิงหลีที่เดินเข้าห้อง แล้วตรงไปนั่งตรงที่ของเธอ หยิบตะเกียบขึ้นมา ก่อนจะกินอาหารในชามของเธอจนหมด
เหยี่ยวเทากับหมีดำเห็นภาพนั้นก็ยืนตะลึงอยู่กับที่ นี่คือหัวหน้าของพวกเขานะ ถึงกับกินอาหารที่คนอื่นกินเหลือไว้