เธออดรู้สึกโชคดีไม่ได้ ต้องขอบคุณสถานะของคุณปู่จริง ๆ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รู้ว่าจะเอาขวดกระเบื้องใบเล็กที่ใส่แมลงกู่นั่นไปทิ้งไว้ที่ไหน
ฟู่ชิงหลีเห็นเจียงเหมยฮวาจากไป จึงหมุนตัวเดินขึ้นตึก
ในมิติพื้นที่ ไฉ่เอ๋อร์มองชางอู๋แล้วถามว่า “ทำไมเธอถึงบอกว่าตัวเองแก้กู่ไม่ได้ล่ะ”
ชางอู๋ตอบว่า “ก็เขารังแกนายท่านนี่นา”
ไฉ่เอ๋อร์ถามว่า “แต่ถ้าเธอไม่แก้กู่ แล้วเกิดเขาทำร้ายนายท่านขึ้นมาจะทำยังไง”
ชางอู๋ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็ย่นยู่ไปทั้งหน้า
จังหวะนั้นเอง ฟู่ชิงหลีก้าวเข้ามาในมิติพื้นที่ เห็นชางอู๋ทำหน้ามุ่ยอยู่ข้าง ๆ จึงถามว่า “เป็นอะไรไป”
ชางอู๋เหลือบมองฟู่ชิงหลี “นายท่าน อยากช่วยแก้กู่ให้เขาไหม”
ฟู่ชิงหลีเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยิน “เธอแก้กู่ได้เหรอ”
ชางอู๋พยักหน้า แม้จะต้องใช้พลังวิญญาณของฉันไปมาก แต่ถ้านายท่านอยากช่วยเขา ฉันก็แก้กู่ให้เขาได้
ฟู่ชิงหลีลูบหัวมัน “แล้วเธออยากช่วยแก้ให้เขาไหม”
ชางอู๋ส่ายหน้า “ไม่อยาก ก็เขารังแกนายท่านนี่นา แต่ฉันก็กลัวว่าเขาจะทำร้ายนายท่านเหมือนกัน”
ฟู่ชิงหลีได้ยินเช่นนั้นก็เงียบไป ความรู้สึกที่เธอมีต่อฟู่อ้ายกั๋วซับซ้อนเหลือเกิน ก่อนที่เขาจะพบเจียงเหมยฮวา เขาดีกับเธอ แม่ และพี่ชายมาก แต่หลังจากนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ยิ่งเมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาทำในชาติก่อน รวมถึงภาพพี่ชายฆ่าตัวตายหลังช่วยเธอล้างแค้น เธอก็ไม่อยากให้อภัยฟู่อ้ายกั๋วอีก
เธอจึงลูบหัวชางอู๋ “ถ้าไม่อยากช่วยก็ไม่ต้องช่วย วางใจเถอะ เขาทำร้ายฉันไม่ได้หรอก ครั้งนี้เป็นอุบัติเหตุ ครั้งหน้าจะไม่เกิดขึ้นอีก”