ฟู่อ้ายกั๋วแค่นเสียงใส่ “ไอ้แก่หนังเหนียว สักวันฉันจะฆ่าแกให้ได้”
ท่านผู้เฒ่าฟู่ได้ยินดังนั้นก็ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว “แกจะฆ่าฉันหรือ?”
ฟู่อ้ายกั๋วพลันหัวเราะเสียงดัง “ฆ่าสิ! ฆ่าพวกแกให้หมดทั้งตระกูลฟู่!”
เจียงเหมยฮวาที่ได้ยินเสียงดังจึงเดินออกมาจากห้อง พอเห็นฟู่อ้ายกั๋วเป็นแบบนั้นก็ผงะถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?”
ฟู่ชิงหลีจัดการบาดแผลให้ลู่อี้ชวนเสร็จแล้ว พอเห็นฟู่อ้ายกั๋วในสภาพนั้นก็ขมวดคิ้ว ไม่ชอบมาพากล
ลู่อี้ชวนมองฟู่อ้ายกั๋วแล้วก็สังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกัน
ทันใดนั้น ฟู่ชิงหลีก็ได้ยินชางอู๋พูดขึ้นว่า “นายหญิง ฟู่อ้ายกั๋วถูกกู่ควบคุมจิตเข้าแล้ว”
ฟู่ชิงหลีถาม “ว่าไงนะ ถูกกู่ควบคุมจิตอย่างนั้นหรือ?”
ชางอู๋ตอบ “ใช่แล้ว นายหญิง คนที่ถูกวางกู่จะได้รับอิทธิพลจากผู้วางกู่ อีกฝ่ายสามารถควบคุมคนที่ถูกกู่จากระยะไกลได้ เพราะฉะนั้นสิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้จึงไม่ใช่สิ่งที่เขาควบคุมตัวเองได้”
ฟู่ชิงหลีหันไปมองฟู่อ้ายกั๋วโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นแววตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง แต่คำพูดที่เปล่งออกมากลับชั่วร้ายอย่างยิ่ง
ส่วนท่านผู้เฒ่าฟู่ได้ยินฟู่อ้ายกั๋วพร่ำบอกว่าจะฆ่าตน ก็เจ็บปวดจนยกมือกุมหน้าอก
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ฟู่ชิงหลีจึงประคองท่านผู้เฒ่าฟู่ให้นั่งลงบนโซฟา “คุณปู่คะ พ่อถูกกู่ควบคุมจิตค่ะ”
ท่านผู้เฒ่าฟู่กำลังเศร้าอยู่ พอได้ยินว่าถูกกู่ก็รีบถาม “ถูกวางกู่อย่างนั้นหรือ?”