นางโปรยเลือดของฟู่อ้ายกั๋วและคนอื่น ๆ ลงบนลวดลายค่ายกลจนทั่ว เมื่อเลือดไหลซึมเข้าไป ฟู่ชิงหลีก็เห็นลวดลายเหล่านั้นเริ่มขยับไปมาไม่หยุดราวกับมีชีวิต นางสัมผัสได้ว่ากำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น
ต่อมา นางก็เห็นลู่อี้ชวนชูมีดสั้นขึ้นจ่อหน้าอก ก่อนจะแทงลงไป
เมื่อเห็นภาพนั้น นางก็พุ่งเข้าไปห้ามราวกับเสียสติ “อย่านะ!”
เพราะในที่สุดนางก็รู้แล้วว่า ‘หัวใจของคนรัก’ ที่ว่าแท้จริงคืออะไร ที่แท้เขารักนาง แต่เหตุใดชาติที่แล้วเขาถึงไม่เคยแสดงความชอบให้นางเห็นแม้แต่น้อย?
ทว่าไม่ทันเสียแล้ว นางเห็นมีดสั้นปักลึกเข้าไปในอกของลู่อี้ชวน จากนั้นเขาก็กรีดมีดลงด้านล่าง ก่อนจะโยนมันทิ้ง แล้วยื่นมือเข้าไปในอกควักหัวใจออกมา
เมื่อเห็นภาพนั้น นางก็พุ่งเข้าไปหาอย่างบ้าคลั่ง “อย่านะ ไม่คุ้มกันเลย!”
แต่ในวินาทีถัดมา นางก็เห็นลู่อี้ชวนวางหัวใจที่ยังเต้นอยู่ลงกลางค่ายกล แล้วตะโกนเสียงกร้าว “วันนี้ขอใช้วิญญาณของศัตรู เลือดของญาติ และหัวใจของคนรักเป็นเครื่องสังเวย หวนคืนกาลเวลา—เริ่ม!” จากนั้นเขาก็อัดพลังพิเศษทั้งหมดลงไปยังใจกลางค่ายกลอย่างบ้าคลั่ง
ชั่วพริบตา เมฆดำพลันม้วนตัวบนท้องฟ้า ฟ้าแลบฟ้าร้อง ลมพายุโหมกระหน่ำ
ลู่อี้ชวนอาศัยร่างกายอันแข็งแกร่งของผู้มีพลังพิเศษ จึงยังไม่สิ้นใจในทันที เขาฝืนยิ้มอย่างอ่อนแรง
“หลีเอ๋อร์ รอผมนะ”
ทว่าเพียงครู่ต่อมา ลมก็ค่อย ๆ สงบลง ฟ้าร้องเงียบหาย
ลู่อี้ชวนยิ้มขื่น “ขอโทษนะ หลีเอ๋อร์ ผมทำไม่สำเร็จ”