เฉินฝูเปิดหน้าโปรไฟล์ส่วนตัว
ด้านบนสุดของแผงระบบปรากฏหมายเลขเริ่มต้นชุดหนึ่งอย่างเด่นชัด: ผู้เล่น 9527
ทางด้านขวามีปุ่มแก้ไขรูปดินสออยู่ปุ่มหนึ่ง
เขาจิ้มส่ง ๆ ไปทีหนึ่ง หน้าต่างกรอกชื่อใหม่ก็เด้งขึ้นมา
นิ้วเคาะอากาศสองสามครั้ง
【เปลี่ยนชื่อเล่นสำเร็จ: ผู้ชายผู้ล้มเหลว】
ในช่องสาธารณะ แต่ละคนมีโอกาสส่งข้อความฟรีวันละ 3 ครั้ง เมื่อใช้หมดแล้ว ทุกครั้งที่ส่งข้อความต้องเสียวัสดุพื้นฐานหนึ่งชิ้น
คนส่วนใหญ่ต่างประหยัดโอกาสไว้ ทุกตัวอักษรที่ส่งออกไปแทบอยากจะแบ่งครึ่ง ใช้ร้องขอน้ำ ยา หรือความช่วยเหลือให้รอดชีวิต
เฉินฝูบิดขี้เกียจ เปิดช่องส่งข้อความ แล้วพิมพ์ประโยคหนึ่งส่งออกไปทันที:
“เอ่อ ขอโทษที่รบกวน ขอถามหน่อยว่าในเขตนี้มีคนเลวไหม? ถ้ามีช่วยบอกที ผมจะไปกำจัดให้ฟรี ๆ”
ทันทีที่ข้อความปรากฏ กระแสข้อมูลที่เคยไหลเร็วฉิวพลันชะงักไปชั่วขณะ
เขตใหญ่ Z ส่วนย่อย S9 มีผู้เล่นออนไลน์มากกว่าหนึ่งล้านคน
หลังเงียบไปครึ่งวินาที ช่องแชตก็ระเบิดราวกับรังผึ้งถูกกวน:
“?????”
“โรคจิตจากไหนวะ? ยังไม่ตื่นหรือไงพี่ นี่มันเอาชีวิตรอดของจริง ไม่ใช่เกมฮีโร่ออฟเลเจนด์ที่บ้านแก!”
“ขำตาย ยังจะกำจัดคนเลวอีก แค่เพิงไม้สำหรับมือใหม่แกยังสร้างไม่เสร็จเลยมั้ง?”
“ตัวตลกชัด ๆ คงกลัวจนเสียสติแล้วล่ะ อย่าไปสนใจเลยทุกคน ฉันมีแครกเกอร์อัดแท่งครึ่งชิ้น แลกน้ำจืด 500 มิลลิลิตร ใครจริงจังทักส่วนตัวมา!”
ทันใดนั้น
ผู้ส่งมีชื่อเล่นว่า【พญายม-จ้าวไห่】
“ผู้ชายผู้ล้มเหลวใช่ไหม? สมองมีน้ำอยู่หรือไงถึงมาเล่นลิ้นกับฉันในช่องสาธารณะ? ฉันนี่แหละคนเลวของเขตนี้ แกจะทำอะไรฉันได้?”
“เมื่อกี้ฉันเพิ่งฆ่าไอ้เศษสวะที่ไม่รู้จักเจียมตัวไป แย่งแพไม้กับน้ำแร่สองขวดของมันมา พรสวรรค์ระดับ A ‘โจมตีคลั่ง’ หมัดเดียวออกแรงได้ถึง 5 ตัน!”
“ตอนนี้พิกัดฉันคือ【X:441208, Y:789211】พอดีขาดกระสอบทรายไว้รับหมัดกับคนคอยชงชารินน้ำ แกไม่ใช่จะมากำจัดฉันเหรอ? มาเลย วันนี้ถ้าแกไม่มา แกก็เป็นหลานฉัน!”
พอพิกัดถูกส่งออกมา เสียงสูดลมหายใจเฮือกในช่องสนทนาดังเสียจนแทบได้ยินผ่านหน้าจอ
“เชี่ย พญายมจ้าวไห่! คนที่ถูกแย่งแพไม้แล้วจมน้ำตายเมื่อกี้ ที่แท้ก็โดนมันฆ่านี่เอง!”
“ทุกคนรีบหนีพิกัดนั้น! ไอ้หมอนี่เป็นฆาตกรจริง ๆ อยู่ให้ห่างเข้าไว้!”
เฉินฝูมองพิกัดบนหน้าจอ ก่อนจะเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย
เขาเรียกแผนที่ทะเลแบบง่ายของระบบขึ้นมาระบุตำแหน่ง
พิกัดปัจจุบันของเขาคือ【X:112304, Y:321455】
ระบบคำนวณระยะทางเส้นตรงระหว่างสองจุดแล้ว ได้ประมาณ 2,400 กิโลเมตร
“2,400 กิโลเมตรงั้นเหรอ...”
เฉินฝูลุกขึ้นยืน สะบัดน้ำทะเลออกจากกางเกงขาสั้นชายหาด
เขาก้าวไปข้างหน้า โน้มตัวลง ใช้มือขวาคว้ากระดูกงูส่วนหัวของแพไม้หยาบ ๆ เอาไว้
จากนั้น ในสภาพที่ไม่มีจุดค้ำยัน เขาก็ใช้มือเดียวหนีบแพไม้เนื้อแข็งหนักหลายร้อยจินซึ่งอมน้ำทะเลจนชุ่มไว้แนบสีข้างขวาอย่างง่ายดาย ราวกับหนีบกระเป๋าเอกสาร
เมื่อไม่มีแพอยู่ใต้เท้า เฉินฝูก็ยืนเหยียบผิวน้ำทะเลโดยตรง
เขาลองย่ำผิวน้ำ ความรู้สึกใต้ฝ่าเท้าไม่ต่างจากลู่วิ่งยางในสนามกีฬาของมหาวิทยาลัย
“ทิศตะวันตกเฉียงใต้ค่อนไปทางใต้ ตำแหน่งสามนาฬิกา”
เฉินฝูระบุทิศจากเข็มทิศของระบบ ก่อนย่อขาขวาไปด้านหลังเล็กน้อย แล้วใช้รองเท้าแตะพลาสติกแตะผิวน้ำเบา ๆ
ร่างของเฉินฝูหายวับไปจากจุดเดิม
……
น่านน้ำพิกัด【X:441208, Y:789211】
ท้องฟ้าครึ้มหม่นเล็กน้อย
จ้าวไห่เปลือยท่อนบน นั่งอยู่บนแพไม้เสริมความแข็งแรงสองลำที่นำมาต่อกัน
ในมือกำมีดเหล็กขึ้นสนิม หั่นเนื้อปลาดิบอย่างเชื่องช้า
ตรงมุมแพไม้มีหญิงสาวหน้าซีดคนหนึ่งขดตัวอยู่ เสื้อผ้าบนร่างถูกฉีกขาดไปครึ่งหนึ่ง เธอสั่นสะท้านพลางร้องไห้
“ร้องอีกสิ ร้องอีกเดี๋ยวฉันตัดลิ้นแกโยนให้ปลากินซะ”
จ้าวไห่หัวเราะเยาะ ยัดปลาดิบชิ้นเปื้อนเลือดเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ แววตาดุดัน
“พรสวรรค์ระดับ A โจมตีคลั่ง เพิ่มพลังขึ้นห้าเท่าตรง ๆ เกมบัดซบนี่มันสวรรค์ที่สร้างมาเพื่อฉันชัด ๆ! ใครหมัดหนัก คนนั้นคือกฎ!”
เขากวาดตามองช่องสาธารณะ เห็นว่าคนที่ชื่อ ‘ผู้ชายผู้ล้มเหลว’ ไม่พูดอะไรอีก ก็ถ่มน้ำลายอย่างดูแคลน
“แม่งเอ๊ย ไอ้พวกเก่งแต่พิมพ์ ทำเป็นลึกลับ คิดจริง ๆ เหรอว่ามีสายเน็ตกั้นแล้วฉันจะทำอะไรแกไม่ได้? พอช่วงมือใหม่หมดลง ฉันต่อเรือใบลำใหญ่ได้เมื่อไร สักวันจะจัดการไอ้พวกปากหมาพวกนี้ให้เกลี้ยง...”
ยังพูดไม่ทันจบ
เนื้อแก้มเป็นมัดบนใบหน้าของจ้าวไห่ก็กระตุกแรงขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ไม่ใช่แค่เขา กระแสน้ำในน่านน้ำซึ่งเคยไหลเอื่อยทั่วบริเวณพลันหยุดนิ่งลงอย่างไร้สาเหตุ
อากาศรอบด้านราวกับถูกของหนักที่ไม่อาจเอ่ยนามกดทับไว้ แม้แต่เสียงลมก็สลายหายไปในพริบตา
วินาทีถัดมา
เส้นสีขาวเส้นหนึ่งฉีกทะลุเส้นขอบฟ้าอันมืดครึ้มตรงปลายฟ้า
ครืน ๆ ๆ—!
ผืนน้ำทะเลถูกแหวกออกเป็นสองฝั่งอย่างรุนแรง
ร่างหนึ่งสวมเสื้อยืดลายกะลาสี กางเกงขาสั้นลายดอกใหญ่ และรองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำเงิน หนีบแพไม้โทรม ๆ ไว้ข้างตัว แล้วเหยียบคลื่นตรงมาจากขอบฟ้า ก่อนจะหยุดลงเบา ๆ บนผิวน้ำ ห่างจากจ้าวไห่ไม่ถึง 5 เมตร
แปะ
เฉินฝูหยุดเท้า วงคลื่นแผ่ออกไป
สายลมทะเลกับคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำลงมาในวินาทีนั้น ทว่าพอเข้าใกล้รัศมี 3 เมตรรอบตัวเฉินฝู ก็พลันถูกพลังที่มองไม่เห็นสลายกลายเป็นเพียงลมฝนแผ่วเบา
หญิงสาวบนแพไม้ตะลึงงัน ถึงกับลืมร้องไห้
มีดเหล็กในมือจ้าวไห่หล่นแปะลงบนแผ่นไม้
สมองของเขาค้างสนิท
“แก... แก...”
จ้าวไห่พูดติดอ่าง ขนทั้งร่างลุกชัน “แกเป็นคนหรือผีกันแน่?!”
เฉินฝูเกาศีรษะ พลางเทียบกับแผนที่ระบบในหัว
“พิกัดไม่ผิด”
เฉินฝูมองจ้าวไห่ น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับถามทาง “นายคือจ้าวไห่ที่มีพรสวรรค์โจมตีคลั่งใช่ไหม?”
รูม่านตาของจ้าวไห่หดวูบ
ตั้งแต่เขาส่งพิกัดในช่องสาธารณะจนถึงตอนนี้ ผ่านไปนานแค่ไหนกัน? สองนาที? สามนาที?!
“เชี่ย! ตายซะ!”
จ้าวไห่คำรามก้อง กระตุ้นพรสวรรค์ระดับ A ‘โจมตีคลั่ง’ จนถึงขีดสุดในทันที!
กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาพองขึ้นหนึ่งรอบ เส้นเลือดปูดโปนดุจงูพิษ หมัดขวากรีดอากาศเกิดเสียงหวีดแหลมบาดหู แล้วเหวี่ยงใส่ใบหน้าเฉินฝูอย่างหนักหน่วง!
เฉินฝูยืนอยู่บนผิวน้ำ ยกมือซ้ายขึ้น ใช้นิ้วชี้ดีดหมัดของจ้าวไห่เบา ๆ ทีหนึ่ง
หมัดของจ้าวไห่ รวมถึงแขนทั้งข้าง แตกสลายเป็นชิ้น ๆ ทันทีที่สัมผัสปลายนิ้วเฉินฝู
จากนั้นพลังจลน์อันแผ่วเบาก็ไหลผ่านหัวไหล่เข้าสู่ลำตัว
ตูม
จ้าวไห่ยังไม่ทันได้ร้องโหยหวนสักเสียง ร่างตั้งแต่ทรวงอกลงไปก็กลายเป็นหมอกเลือดฟุ้งกระจายทันที ไม่เหลือแม้แต่โครงกระดูกที่สมบูรณ์ เศษเนื้อและเศษกระดูกหล่นกราวลงสู่ทะเล
【สังหาร “จ้าวไห่”】
【ได้รับของที่ริบมา: แพไม้หยาบ ×2, น้ำจืด (500 มิลลิลิตร) ×2, แครกเกอร์อัดแท่ง ×1, มีดเหล็กขึ้นสนิม ×1, ไม้พื้นฐาน ×20, เหล็ก ×10】
เสียงแจ้งเตือนเย็นชาของระบบดังผ่านหู
เฉินฝูโยนแพไม้เริ่มต้นที่หนีบไว้ใต้รักแร้กลับลงทะเลตามสบาย
แพไม้ตกลงบนผิวน้ำอย่างมั่นคง กระเซ็นเป็นละอองน้ำไม่กี่หยด
เขาก้าวขึ้นไปนั่งริมแผ่นไม้ แล้วล้วงหน้าจอเสมือนจากกระเป๋ากางเกง
ปรับมุม
เฉินฝูจัดให้ทั้งตัวเขา ผืนน้ำด้านหลังที่มีเศษไม้กับคราบเลือดสีเข้มลอยอยู่ และพิกัดแม่นยำตรงมุมขวาบน【X:441208, Y:789211】อยู่ในกรอบภาพเดียวกัน
แชะ
ถ่ายภาพเสร็จแล้ว
เฉินฝูเปิดช่องแชตสาธารณะ ใช้โอกาสส่งข้อความฟรีครั้งที่สองของวันนี้
อัปโหลดรูป พร้อมแนบข้อความหนึ่งบรรทัด:
“งานแรกเรียบร้อยแล้ว เมื่อกี้มีใครส่งพิกัดมาอีกนะ? รบกวนส่งซ้ำที ผมรีบ”
ข้อความถูกส่งออกไป
ช่องของเขตใหญ่ที่มีผู้เล่นมากกว่าหนึ่งล้านคนพลันเงียบกริบในทันที
กระแสข้อความที่เมื่อวินาทีก่อนยังไหลไม่หยุด ทั้งการแลกเปลี่ยนน้ำกับอาหาร เสียงร้องขอความช่วยเหลือ และคำข่มขู่รีดไถ ราวกับถูกมือยักษ์บีบคอจนขาดสะบั้น
ไม่กี่วินาทีต่อมา
ช่องสาธารณะทั้งช่องก็เดือดพล่าน
“?????”
“เชี่ย??? ของปลอมใช่ไหม? แต่งรูปหรือเปล่า?”
“แต่งบ้าบออะไร! ฟังก์ชันถ่ายภาพของระบบเอาชีวิตรอดมีลายน้ำทางการกับรหัสสภาพแวดล้อมแบบเรียลไทม์ ปลอมไม่ได้หรอก!”
“เดี๋ยวนะ พวกนายดู ‘พญายม-จ้าวไห่’ เร็ว ชื่อกลายเป็นสีเทาแล้วจริง ๆ!”
“ซี๊ด... 2,400 กิโลเมตรนะ! ตั้งแต่เขาพูดจนถึงตอนนี้เพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเองไม่ใช่เหรอ? บินไปเลยงั้นเหรอ?”
“ยอดฝีมือ! นี่มันเทพเซียนของจริง!”
“พวกที่เมื่อกี้ยังปากดีว่าจะปล้นมือใหม่ล่ะ? ทำไมเงียบกันหมด?”
ไอดีสองสามคนที่ก่อนหน้านี้คึกคักที่สุด ตอนนี้ไม่กล้าส่งแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอน