เฉินฝูปิดหน้าต่างแชต
ลมทะเลพัดโชย กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ยังลอยค้างอยู่ในอากาศ
ตรงมุมแพ หญิงสาวคนหนึ่งขดตัวเป็นก้อน
เธอกอดเข่าแน่น ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยน้ำทะเล ฟันกัดริมฝีปากล่างจนเป็นรอยซีดเป็นแถว รูม่านตาสะท้อนภาพเฉินฝูที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ตัวสั่นราวกับใบไม้ต้องลม
คนชั่วอย่างจ้าวไห่ที่มีพละกำลังมากกว่าคนทั่วไปถึงห้าเท่า กลับยืนหยัดต่อหน้าชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว
ในสายตาเธอ ชายหนุ่มที่สวมรองเท้าแตะและมีสีหน้าสงบนิ่งตรงหน้า น่ากลัวกว่าจ้าวไห่เมื่อครู่เป็นหมื่นเป็นพันเท่า
เฉินฝูก้มมองรองเท้าแตะพลาสติกของตัวเอง
หน้ารองเท้ายังสะอาด ไม่มีคราบสกปรกติดอยู่แม้แต่น้อย
เขาเงยหน้าขึ้น สบตาหญิงสาว
“ไม่ต้องกลัว ตอนนี้ฉันยังเป็นคนดีอยู่” เฉินฝูเกาหัว
หญิงสาวเกร็งไปทั้งตัว ไม่กล้าตอบ มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอ
เฉินฝูไม่ใส่ใจปฏิกิริยาของเธอ เขาเรียกถุงเสบียงที่ดรอปจากการสังหารจ้าวไห่เมื่อครู่ออกมาอย่างลวก ๆ
แสงวาบขึ้น
น้ำแร่สองขวด บิสกิตอัดก้อนหนึ่งห่อ และกองไม้กับเหล็กขั้นพื้นฐาน ถูกจัดวางเรียงเป็นระเบียบอยู่กลางแพ
“แพลำนี้เขาแย่งเธอมาใช่ไหม?” เฉินฝูเตะแผ่นไม้ที่นำมาต่อกันใต้เท้าเบา ๆ
หญิงสาวพยักหน้าอย่างเชื่องช้า น้ำตาหยดลงมา เสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ชัด “เขา... เขาฆ่าเพื่อนที่ลอยแพมาด้วยกัน แล้วก็แย่งของไป...”
“เข้าใจแล้ว ของก็คืนเจ้าของเดิม”
เฉินฝูแกะแพที่จ้าวไห่ต่อขึ้นออก แล้วดันครึ่งที่เป็นของหญิงสาวกลับไปตรงหน้าเธอ
จากนั้นเขาก็ดันน้ำสองขวด บิสกิตอัดก้อน รวมถึงไม้กับเหล็กทั้งหมดไปให้
“ของพวกนี้เขาแย่งเธอมา เอากลับไป”
หญิงสาวจ้องน้ำสะอาดและอาหารที่ถูกดันมาตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
ในโลกเอาชีวิตรอดตอนนี้ แค่น้ำครึ่งขวดก็ทำให้คนเข่นฆ่ากันจนตายได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงน้ำดื่มเต็มขวดที่ยังไม่เปิดสองขวด กับวัสดุก่อสร้างล้ำค่า
“คุณ... จะให้ฉันทั้งหมดเลยเหรอ?” เสียงหญิงสาวสั่นเครือ
“ฉันเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์” เฉินฝูตอบตามตรง
ร่างกายไร้ขีดจำกัดทำให้ระบบเผาผลาญของเขาคงที่อย่างสมบูรณ์ แทบไม่มีความรู้สึกหิวหรือกระหาย
ต่อให้กิน ก็แค่ตามใจปาก เขาไม่สนใจเสบียงแห้งหยาบ ๆ พวกนี้เลย
เฉินฝูชี้ไปที่ช่องผลิตของระบบ “บนตัวเธอน่าจะมีขวานเริ่มต้น เอาไม้กับเหล็กไปใช้ก่อน สร้างเพิงไม้ง่าย ๆ สักหลัง กลางคืนลมแรงจะได้กันน้ำได้ แพเริ่มพังเมื่อไรก็ใช้ไม้ซ่อม อย่ารอให้มันแตกก่อนแล้วค่อยร้องไห้”
หญิงสาวมองเฉินฝูอย่างเหม่อลอย
หลังจากนิ่งไปครู่ใหญ่ เธอก็คว้าน้ำสองขวดมากอดไว้แนบอก น้ำตาไหลพรั่งพรูไม่หยุด ก่อนก้มศีรษะให้เฉินฝูอย่างแรง “ขอบคุณ... ฉันชื่อหลินเสี่ยว ขอบคุณจริง ๆ...”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันแค่รำคาญเสียงเขา”
เฉินฝูโบกมือ แล้วกลับไปนั่งบนแพไม้เล็ก ๆ ของตัวเอง
เขาเปิดช่องสาธารณะ ตั้งใจดูว่ามีใครแจ้งพิกัดเพิ่มหลังจากเมื่อครู่อีกหรือเปล่า
กระแสพูดคุยในช่องยังคงร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นมีผู้เอาชีวิตรอดกลุ่มหนึ่งตั้งใจบันทึกเหตุร้ายโดยเฉพาะ
“แจ้งพิกัด! เขตทะเลฝั่งตะวันตก 【X:189022，Y:654311】 มีคนชื่อ ‘ฉลามดำ-ซุนขุย’ ปลุกพรสวรรค์ควบคุมน้ำระดับบีขึ้นมา ชอบปลอมเป็นคนตกทุกข์ได้ยาก รอให้คนใจดีพายเรือไปช่วย แล้วก็เจาะแพคนอื่นเพื่อแย่งหีบ!”
“ฉันก็เจอมัน! เพื่อนร่วมโต๊ะของฉันถูกมันทำให้จมน้ำตาย! มันแย่งหีบไม้ของเพื่อนฉันไป แล้วยังเอาศพไปให้ฉลามกินอีก!”
“เมื่อกี้ซุนขุยยังเยาะเย้ยในช่องเขตเลย บอกว่าทะเลกว้างขนาดนี้ ใครก็จับมันไม่ได้ ถ้าแน่จริงก็ไปหามันสิ!”
เฉินฝูกวาดตามองพิกัด
เขาเรียกแผนที่ทะเลขึ้นมา
เป้าหมายอยู่ทางตะวันตกตรง ๆ ห่างจากตำแหน่งปัจจุบันประมาณ 1,800 กิโลเมตร
“เจาะเรือปล้นของ แถมยังใช้เหยื่อล่อจับคนอีก”
เฉินฝูลุกขึ้นยืน หมุนไหล่คลายเมื่อย
ข้อต่อส่งเสียงลั่นเบา ๆ
“งานนี้เป็นงานสุดท้ายแล้ว”
เฉินฝูก้มลง ยกแพของตัวเองขึ้นด้วยมือเดียว แล้วหนีบไว้ใต้รักแร้อีกครั้ง
หลินเสี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ กำลังใช้ไม้ซ่อมดาดฟ้าที่พัง จู่ ๆ ก็เห็นเฉินฝูแบกแพขึ้นมาอีกครั้ง เธอถึงกับชะงักค้างไปทั้งตัว
“ลูกพี่... นี่คุณจะทำอะไร?”
“ไปส่งของ”
เฉินฝูเหยียบลงบนผิวน้ำ ฝ่าเท้ากดลงบนระลอกคลื่นเบา ๆ
พื้นทะเลแข็งราวกับพื้นดิน
“แล้วเจอกัน รีบทำเพิงให้เสร็จล่ะ ในทะเลไม่ค่อยสงบ”
……
บริเวณทะเลพิกัด 【X:189022，Y:654311】
ฟ้าเริ่มมืด ลมทะเลเย็นลง
แพไม้สองลำที่ต่อเชื่อมกันลอยขึ้นลงตามคลื่น
ชายหัวโล้นสวมชุดดำน้ำกำลังนั่งยองอยู่ข้างแพ มือถือหีบเสบียงที่เพิ่งงัดเปิด
ในหีบมีผักอบแห้งสามห่อ กับทวนเหล็กระดับยอดเยี่ยมหนึ่งเล่ม
“ชิ ไอ้โง่นั่นก่อนตายยังอ้อนวอนให้ฉันปล่อยมันไปอยู่เลย”
ซุนขุยถือทวนเหล็กขึ้นมาชั่งน้ำหนักสองสามครั้ง ก่อนหัวเราะเยาะ เผยให้เห็นฟันเหลืองทั้งปาก
“อยู่ในวันสิ้นโลกแล้วยังพูดถึงมโนธรรม ตายยังไงก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ”
เขาคือซุนขุยที่ถูกประกาศตามล่าในช่องสาธารณะ
อาศัยพรสวรรค์ระดับบี ‘ความเข้ากันได้กับกระแสน้ำ’ ความเร็วในการเคลื่อนที่ใต้น้ำของเขาจึงเหนือกว่าฉลามเสียอีก
ซุนขุยกัดเนื้อแห้งคำหนึ่ง แล้วเปิดช่องแชตสาธารณะ
เต็มหน้าจอมีแต่ข้อความพูดถึง ‘แมนผู้ล้มเหลว’ ที่ต่อยจ้าวไห่ตายหมัดเดียว
“เหอะ พวกสมองทึบ เล่นละครตบตากันยังโดนหลอกจนกลัวหัวหด”
ซุนขุยเคี้ยวเนื้อแห้งไปพลาง ส่งข้อความเสียงลงช่องสาธารณะไปพลาง น้ำเสียงดูแคลนสุดขีด
“ไอ้โง่จ้าวไห่นั่นคงเจอสัตว์ทะเลแล้วตายพอดี ไอ้ที่ชื่อ ‘แมนผู้ล้มเหลว’ แค่เก็บตกได้ แล้วก็จัดฉากถ่ายรูปสองรูปมาทำเป็นผู้กอบกู้รึไง? อยู่ห่างกันตั้งสองพันกว่ากิโลเมตร แต่ไปถึงในสองนาทีได้? ทำไมไม่บอกว่าตัวเองรับระเบิดนิวเคลียร์ด้วยร่างเปล่าได้เลยล่ะ?”
“ฉันว่ายน้ำเก่งที่สุดในเขตนี้ ต่อให้มันมาจริง ฉันดำลงไปในทะเลลึก แกก็ไม่ได้กลิ่นตดฉันหรอก!”
ส่งข้อความเสร็จ ซุนขุยก็เอนหลังพิงเสาเพิงอย่างสบายใจ ถึงขั้นฮัมเพลงเบา ๆ
ขอแค่ซ่อนตัวอยู่ใต้น้ำ ในช่วงนี้ก็ไม่มีใครทำอะไรเขาได้
นี่คืออาณาเขตที่เขาครองอย่างเด็ดขาด
ทว่าเนื้อแห้งในปากยังไม่ทันกลืนลงคอ
หางตาของซุนขุยก็เหลือบเห็นท้องฟ้าทางตะวันตกเปลี่ยนสีไปกะทันหัน
ไม่ใช่สีเหลืองหม่นยามพลบค่ำ แต่เป็นลำแสงสีขาวเจิดจ้า
ครืน ๆ ๆ!
เสียงยังไม่ทันจางหาย ลมกระโชกก็ซัดใส่หน้าซุนขุย
“อะ... อะไรน่ะ?!”
ซุนขุยคว้าทวนเหล็กขึ้นมา
วินาทีถัดมา
เงาร่างหนึ่งหนีบแพไว้ใต้รักแร้ด้วยมือเดียว เหยียบผิวน้ำให้กระเซ็น ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าแพ
เฉินฝูสะบัดกางเกงขาสั้น สายตาจับจ้องใบหน้าซุนขุย
แล้วเหลือบมองทวนเหล็กในมือกับเสบียงเอาชีวิตรอดเปื้อนเลือดที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น
“ฉลามดำ ซุนขุย?” เฉินฝูถาม
มือที่ซุนขุยกำทวนเหล็กอยู่สั่นระริก
ไม่ใช่เพราะเขาอยากสั่น แต่แรงกดดันที่แผ่ออกจากอีกฝ่ายทำให้พรสวรรค์ควบคุมน้ำระดับบีในร่างหยุดชะงักลงอย่างสิ้นเชิง
กระแสน้ำรอบตัวไม่ยอมทำตามคำสั่งแม้แต่น้อย
“แก... ทำไมถึงเร็วขนาดนี้ได้...” ซุนขุยฟันกระทบกัน คอแห้งผาก
“ทางผ่านพอดี”
เฉินฝูโยนแพที่หนีบไว้ใต้รักแร้ลงบนผิวน้ำ แล้วเดินขึ้นไปบนแพของซุนขุยอย่างเชื่องช้า
แววโหดเหี้ยมวาบผ่านดวงตาซุนขุย สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดพลันเอาชนะความกลัว
“ไปตายซะ!”
เขาคำรามลั่น คว้าทวนเหล็กแล้วแทงสุดแรงหมายตรงหัวใจของเฉินฝู!
ปลายทวนเหล็กปรากฏระลอกน้ำสีครามเข้ม พุ่งแหวกอากาศพร้อมเสียงหวีดแหลม
เผชิญกับการแทงที่พุ่งทะลวงอากาศเข้ามา
เฉินฝูเพียงยกมือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ คว้าปลายทวนที่พุ่งเข้ามา
กร๊อบ!
ปลายทวนแตกละเอียดเป็นผงเหล็กคามือเฉินฝู
ฝ่ามือของเฉินฝูทะลุผ่านผงเหล็กไปได้อย่างไร้อุปสรรค ก่อนพลิกกลับคว้าไหล่ซุนขุยไว้
“เมื่อกี้ในช่องสาธารณะ แกบอกว่าจะดำลงไปในทะเลลึกใช่ไหม?”
เฉินฝูมองชายหัวโล้นที่หน้าซีดเผือด รอยยิ้มไร้พิษภัยปรากฏบนใบหน้า
“มะ... อย่า! พี่ใหญ่ ผมผิดไปแล้ว! ผมมีเสบียง ยกให้หมดเลย—”
ซุนขุยร้องวิงวอนเสียงโหยหวน
“ไม่ต้อง ทะเลลึกเหมาะกับแกดี”
เฉินฝูยกซุนขุยขึ้นด้วยมือเดียวจากหัวไหล่ ราวกับกำลังหิ้วลูกไก่ จากนั้นสะบัดแขนลง เหวี่ยงร่างเขากระแทกผิวน้ำใต้เท้า
ไม่มีเสียงระเบิดกึกก้องรุนแรง
ทันทีที่ซุนขุยหลุดจากมือ คลื่นอากาศที่ถูกอัดแน่นเป็นวงก็แผ่ออกมาจากร่างของเขาให้เห็นด้วยตาเปล่า
ตูม!
ผิวน้ำถูกกระแทกจนเกิดเป็นหลุมกว้างเส้นผ่านศูนย์กลางห้าเมตร
ซุนขุยส่งเสียงร้องได้ไม่ทันครบคำ ร่างทั้งร่างก็ถูกแรงความเร็วเริ่มต้นอันน่าสะพรึงผลักดันลงสู่จุดลึกที่สุดของมหาสมุทร พริบตาเดียวก็หายลับไปในความมืดมิดไร้ก้นบึ้งที่ลึกลงไปหลายพันเมตร
ระลอกน้ำกระเพื่อมอยู่สองสามครั้ง ก่อนกลับคืนสู่ความสงบ
【สังหาร “ซุนขุย”】
【ได้รับของรางวัลจากการต่อสู้: หัวทวนเหล็กชั้นยอด ×1, ผักอบแห้ง ×3, ไม้ขั้นพื้นฐาน ×40, น้ำจืด (1,000 มล.) ×1】
เสียงแจ้งเตือนจากระบบวาบขึ้นในห้วงความคิด
เฉินฝูหยิบหน้าจอเสมือนขึ้นมา ปรับมุมกล้อง แล้วถ่ายภาพน้ำทะเลปนเลือดที่ลอยอยู่ใต้เท้า รวมถึงเสบียงที่ซุนขุยทิ้งไว้
เขาเปิดช่องแชต
เฉินฝูส่งข้อความฟรีข้อความที่สามของวันนี้
“งานที่สองจบแล้ว ดำลงน้ำก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน คนต่อไปเป็นใคร?”