ซองเครื่องปรุงผักกาดดองหม้อเก่าที่เพิ่งฉีกหลุดมือ ตกแปะลงบนหลังเท้า เฉินฝูยังถือส้อมพลาสติกค้างอยู่กลางอากาศ
รอบตัวไม่มีเตียงเหล็กสองชั้นในหอพักมหาวิทยาลัย ไม่มีแม้แต่กาต้มน้ำร้อนที่มีไอพวยพุ่ง มีเพียงท่อนไม้ผุใต้เท้า ยาวสองเมตร กว้างครึ่งเมตร
รอบด้านมีแต่คลื่นทะมึนดำ คลื่นลูกหนึ่งซัดเข้ามา น้ำทะเลก็ทะลักเข้าไปในรองเท้าแตะของเขาทันที
เสียงกลไกเย็นเยียบพลันระเบิดขึ้นในหัว
【ยินดีต้อนรับสู่เกมเอาชีวิตรอดกลางทะเลแบบเรียลลิตี้】
【ระบบเกมได้ฝังลงในสมองของผู้เข้าร่วมทุกคนแล้ว】
【ผู้เข้าร่วมทุกคนจะได้รับแพไม้หนึ่งลำ พร้อมเบ็ดตกปลาเริ่มต้นหนึ่งคัน ซึ่งสามารถอัปเกรดได้ในภายหลัง】
【7 วันแรกของเกมเป็นช่วงปรับตัวสำหรับมือใหม่ ระดับความยากจะเพิ่มขึ้นทุกวัน โปรดพยายามตั้งหลักให้มั่นคงในช่วงมือใหม่】
【เมื่อช่วงปรับตัวสิ้นสุดลง จะเกิดเหตุการณ์พิเศษครั้งแรก หลังจากนั้นจะเกิดเหตุการณ์พิเศษแบบสุ่มทุก ๆ 7 วัน】
【เมื่อเกมดำเนินมาถึงจุดสำคัญ จะมีคำใบ้ที่เกี่ยวข้องปรากฏขึ้น ส่วนเนื้อหาที่ไม่อยู่ในคำใบ้ โปรดสำรวจด้วยตนเอง】
【โปรดทราบ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในเกมนี้เป็นเรื่องจริง รวมถึงความตาย】
【เกมนี้สามารถพิชิตได้ ส่วนรายละเอียดโปรดสำรวจด้วยตนเอง】
【ต่อไปจะเริ่มสุ่มพรสวรรค์เริ่มต้น ขอแนะนำให้คุณใช้พรสวรรค์ที่สุ่มได้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด】
สิ้นเสียงนั้น แผงแสงสีฟ้าอ่อนกึ่งโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินฝู
เฉินฝูสะบัดน้ำทะเลออกจากรองเท้าแตะ แล้วเทผักกาดดองครึ่งซองที่เหลือใส่ปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ
รสเปรี้ยวทำให้เขาขมวดคิ้ว
ทะลุมิติมาจริง ๆ แถมยังไม่ได้กินบะหมี่สักคำ
ตรงกลางสายตาปรากฏวงล้อขนาดใหญ่ แสงสีทอง สีม่วง สีน้ำเงิน และสีขาวหมุนวนอย่างรวดเร็ว
【กำลังสุ่มพรสวรรค์เริ่มต้นให้คุณ…】
【สุ่มเสร็จสิ้น!】
【ยินดีด้วย คุณได้รับพรสวรรค์ระดับไม่ทราบ: วงจรลำดับคานอำนาจ】
【คำอธิบายพรสวรรค์: พละกำลัง＞ร่างกาย ร่างกาย＞จิตใจ จิตใจ＞ความว่องไว ความว่องไว＞พละกำลัง คุณสมบัติพื้นฐานทั้งสี่ก่อเกิดเป็นวงจรข่มกันอย่างสมบูรณ์】
【กำลังคำนวณคุณสมบัติพื้นฐานเริ่มต้นของคุณตามกฎพรสวรรค์…】
เฉินฝูจ้องข้อความนั้นแล้วกะพริบตา
พละกำลังมากกว่าร่างกาย ร่างกายมากกว่าจิตใจ จิตใจมากกว่าความว่องไว แล้วความว่องไวยังต้องมากกว่าพละกำลังอีกงั้นเหรอ?
นี่มันงูกินหางตัวเองชัด ๆ
วินาทีต่อมา แผงแสงสีฟ้าตรงหน้าก็สั่นระรัว
อักขระระบบที่เรียงเป็นระเบียบเริ่มปั่นป่วนซ้อนทับกันอย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นมีอักขระสีแดงที่อ่านไม่ออกผุดขึ้นมา
【การคำนวณเชิงตรรกะขัดแย้ง! เข้าสู่วงจรไม่รู้จบ!】
【รหัสข้อผิดพลาด: 0x00000000DEAD】
【อัลกอริทึมระดับพื้นฐานกำลังแก้ไขโดยบังคับ… แก้ไขไม่สำเร็จ…】
【กำลังคำนวณใหม่… ปริมาณการคำนวณเกินขีดจำกัด… สแตกโอเวอร์โฟลว์…】
แผงสีฟ้าอ่อนค้างสนิทไปเลย
เวลาผ่านไปราวสามวินาที
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอีกครั้ง แต่พูดเร็วกว่าเมื่อครู่หลายเท่า น้ำเสียงแข็งทื่อราวกับฝืนหาความสมเหตุสมผลมาอธิบาย
【แก้ไขเสร็จสิ้น】
【สร้างแผงคุณสมบัติส่วนบุคคลแล้ว】
แสงสีแดงบนแผงค่อย ๆ จางหายไป ก่อนหน้าต่างสถานะจะหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเฉินฝู
【ชื่อ: เฉินฝู】
【เขต: เขตใหญ่ Z เขตย่อย s9】
【ระดับ: lv1】
【พละกำลัง: ∞】
【ร่างกาย: ∞】
【ความว่องไว: ∞】
【จิตใจ: ∞】
【พรสวรรค์: วงจรลำดับคานอำนาจ (ระดับไม่ทราบ)】
【อุปกรณ์: แพไม้หยาบ (ความทนทาน 100/100), เบ็ดตกปลาชำรุด (ความทนทาน 50/50)】
เฉินฝูมองตัวเลขแปดที่นอนตะแคงเรียงกันเป็นแถว
เขาก้มมองฝ่ามือตัวเอง
ผิวก็ยังเป็นผิวเดิม ซอกเล็บยังเปื้อนน้ำมันพริกแดงจากตอนฉีกซองเครื่องปรุง เมื่อมองเผิน ๆ ก็ไม่ต่างจากนักศึกษาทั่วไปเลยสักนิด
จังหวะนั้นเอง แพไม้ใต้เท้าก็โคลงอย่างรุนแรง
บนผิวน้ำทางซ้าย ครีบหลังแหลมสีดำทะมึนโผล่พ้นคลื่น พุ่งเข้าชนแพไม้อย่างรวดเร็ว
เครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงเลือดเด้งขึ้นตรงมุมขวาล่างของแผงแสง
【เตือนภัย! ตรวจพบสัตว์ทะเลระดับหนึ่ง “ฉลามเทากระดูกหนาม” กำลังเข้าใกล้!】
【สัตว์ทะเลชนิดนี้ดุร้ายมาก ลำตัวยาว 3 เมตร มีกระดูกหนามงอกบนหลัง สามารถชนแพไม้เริ่มต้นให้แตกได้อย่างง่ายดาย โปรดให้ผู้เล่นมือใหม่ใช้เบ็ดตกปลาหรือไม้พายขับไล่ทันที ห้ามตกน้ำเด็ดขาด!】
ปัง!
เสียงกระแทกทุ้มหนักดังมาจากใต้เท้า
แพไม้กระเด้งขึ้นอย่างแรง
ฉลามที่มีเกราะกระดูกสีเทาดำโผล่หัวขึ้นมาครึ่งหนึ่งจากน้ำ เขี้ยวแหลมสองแถวเรียงแน่นหันเข้าหาข้อเท้าของเฉินฝู อ้าปากงับทันที
กลิ่นคาวเหม็นของน้ำทะเลพุ่งปะทะใบหน้า
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เฉินฝูคงตกใจจนกระโดดโหยงไปแล้ว
แต่ตอนนี้ เมื่อมองปากอันใหญ่โตที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม สมองของเขากลับว่างเปล่า ไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย
คุณสมบัติด้านจิตใจที่ไร้ขีดจำกัดลบความกลัว ความตื่นตระหนก และปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียดออกไปจนหมดสิ้น
เฉินฝูยกเท้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ใช้เท้าขวาที่สวมรองเท้าแตะพลาสติกกระทืบลงเบา ๆ บนหัวฉลามที่ยื่นเข้ามา
เขาแค่อยากเตะเจ้านี่ให้พ้นทาง
เพียะ
กะโหลกแข็งของฉลามเทากระดูกหนามที่แข็งพอจะชนแผ่นเหล็กให้แตก ระเบิดกระจายทันทีที่สัมผัสพื้นรองเท้าพลาสติก
ร่างท่อนหน้าของฉลามยาว 3 เมตรกลายเป็นกองเนื้อเละ เลือดสีแดงคล้ำผสมกับสมองสีขาวระเบิดกระจายเป็นวงคลื่นเลือดบนผิวน้ำ
แรงกระแทกมหาศาลทะลวงลงไปตามกระแสน้ำ
ตูม!
น้ำทะเลใต้แพไม้ยุบตัวลงเป็นหลุมลึกครึ่งทรงกลม จากนั้นคลื่นกระแทกรุนแรงก็แผ่กวาดออกไปตามผิวน้ำ
แพไม้ผุใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างหนัก
เฉินฝูชักเท้ากลับแล้วก้มมอง
รองเท้าแตะพลาสติกยังอยู่ดี ไม่มีแม้แต่รอยร้าว
【สังหารสัตว์ทะเลระดับหนึ่ง “ฉลามเทากระดูกหนาม”】
【รางวัลสังหารศัตรูข้ามระดับ: เนื้อสัตว์ทะเล 5 จิน, กระดูกหนามแข็ง 4 ชิ้น】
【วัตถุดิบจากการสังหารถูกเก็บลงช่องเก็บของส่วนบุคคลโดยอัตโนมัติ】
เฉินฝูยืนอยู่บนแพไม้ แล้วยกมือเกาหลังศีรษะ
เมื่อครู่เขาไม่ได้ออกแรงจริง ๆ ด้วยซ้ำ ให้ความรู้สึกเหมือนเหยียบแมลงสาบตายสักตัวในหอพักเท่านั้น
นี่สินะพลังไร้ขีดจำกัด?
เขาก้มลงเก็บส้อมพลาสติกที่ตกอยู่ในร่องแพไม้ แล้วกวัดแกว่งไปด้านข้างตามใจ
ฉัวะ!
เสียงฉีกขาดแหลมสูงดังขึ้นกลางอากาศ
คลื่นอากาศสีขาวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพุ่งออกจากปลายส้อม กรีดผิวน้ำที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรเป็นร่องลึกครึ่งเมตร เวลาผ่านไปหลายวินาทีน้ำทะเลจึงค่อยไหลกลับมาบรรจบกัน
เฉินฝูมองส้อมพลาสติกในมือ แล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด
ถ้าเขาชกเต็มแรง ทะเลแถบนี้จะรั่วเป็นรูขึ้นมากลางคันไหม?
ลมทะเลพัดมา พากลิ่นคาวเลือดเข้มข้นมาด้วย
เมื่อครู่เขาออกแรงดังเกินไป น้ำทะเลในรัศมีหลายร้อยเมตรจึงปั่นป่วนไปหมด
เฉินฝูทิ้งตัวนั่งขัดสมาธิบนแพไม้
ในเมื่อไม่ตาย งั้นก็ลองดูก่อนว่าเกมนี้เล่นยังไง
เขากดเปิดช่องแชตสาธารณะ
ข้อความในนั้นไหลทะลักแทบไม่หยุด คนส่วนใหญ่กำลังดิ้นรนอยู่ท่ามกลางความสิ้นหวังและความตื่นตระหนก
“หนาวจะแย่แล้ว เสื้อผ้าเปียกหมด แพไม้เริ่มต้นไม่มีแม้แต่ที่กำบังลม”
“ฉันตกได้กล่องไม้ใบหนึ่ง เปิดออกมาเจอแครกเกอร์โซดาหนึ่งห่อกับน้ำครึ่งขวด พออยู่ได้อีกวันแล้ว!”
“ฉันก็ตกได้เหมือนกัน! ข้างในมีแบบแปลนชื่อ ‘เพิงไม้แบบง่าย’ แต่ฉันไม่มีเหล็กเลย!”
“ใครมีน้ำจืดเหลือบ้าง? ฉันเอาสร้อยคอทองคำแลก! ทองแท้เลย!”
“ทองคำมีประโยชน์บ้าอะไร! ฉันกระหายน้ำจนลิ้นแข็งแล้ว ใครให้น้ำฉันสักอึก ฉันยอมเป็นหมาให้เลย!”
ท่ามกลางเสียงคร่ำครวญ ยังมีข้อความเกรี้ยวกราดอยู่หลายข้อความที่สะดุดตาเป็นพิเศษ
“ฉันสุ่มได้พรสวรรค์ระดับเอ ‘โจมตีคลุ้มคลั่ง’ เมื่อกี้ฟันงูทะเลตายไปตัวหนึ่ง! ใครฉลาดก็รีบเอาน้ำกับอาหารที่เปิดได้มาส่งให้ซะ พอพ้นช่วงมือใหม่เมื่อไร ฉันจะพาคนไปถล่มพวกแกเป็นกลุ่มแรก!”
เฉินฝูอ่านข้อความบนแผงแสง มุมปากกระตุกเล็กน้อย
ความสามารถในการปรับตัวของมนุษย์นี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ
แต่บรรยากาศเอาชีวิตรอดอันขมขื่นและสิ้นหวังแบบนี้ เฉินฝูกลับเข้ากับมันไม่ได้เลย