ราตรีมืดมิด พิธีแต่งงานที่ครึกครื้นมาตลอดทั้งวันก็สิ้นสุดลงในที่สุด
เจียงตั๋วจูงมือเสินฉือ ก้าวเข้าสู่เรือนหอที่ทั้งคู่เคยมาเยือนหลายครั้ง แต่ไม่เคยค้างคืนด้วยกันจริง ๆ สักครั้ง
ทันทีที่ผลักประตูห้องนอนใหญ่เปิด กลิ่นอายแห่งความมงคลก็อบอวลเข้ามาปะทะใบหน้า
ห้องนอนใหญ่ถูกประดับประดาด้วยสีแดงจนแสบตา
หน้าต่างติดอักษรมงคลคู่สีแดงขนาดใหญ่ ผ้านวมผ้าไหมสีแดงสดปูไว้อย่างเรียบร้อย แม้แต่ปลอกหมอนก็เป็นผ้าไหมสีเดียวกันที่มีลวดลายซ่อนอยู่
ท่ามกลางแสงสีแดงชวนฝันที่อบอวลทั่วห้อง อากาศราวกับอุ่นร้อนและเหนียวหนืดขึ้นมา
เสินฉือเช็ดเครื่องสำอางออก นั่งหน้าสดอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง กำลังทาครีมบำรุงผิวอย่างพิถีพิถัน
ไม่นานนัก เสียงน้ำในห้องอาบน้ำก็เงียบลง
เจียงตั๋วเดินออกมาในชุดนอนหลวม ๆ ไอเย็นชื้นจากสายน้ำยังติดกาย เขาโอบกอดเธอจากด้านหลังอย่างแผ่วเบา
“ภรรยาที่รักของผม” เขาวางคางบนซอกไหล่ของเธอ น้ำเสียงแหบพร่า “ช่วงนี้มีอะไรที่ต้องไปจัดการไหมครับ”
เสินฉือมองเงาของทั้งสองที่ซ้อนทับกันในกระจก มุมปากโค้งขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“ทางศาสตราจารย์ไช่มีหัวข้อวิจัยใหม่ อีกสองสัปดาห์ฉันต้องไปช่วยงานเขาค่ะ”
“เดือนหน้าอาจารย์หยางจะจัดงานประชาสัมพันธ์ที่ศูนย์จัดแสดงสินค้าในเมืองจิง ฉันก็ต้องตามไปดูแลตลอดงานค่ะ”
เจียงตั๋วขานรับเบา ๆ แล้วเอียงศีรษะจุมพิตแก้มนุ่มนิ่มของเธอ
“ถ้าอย่างนั้นเราก็ยังมีเวลาอีกสัปดาห์กว่า ๆ ไปฮันนีมูนสั้น ๆ กันไหมครับ คุณอยากไปที่ไหน”
เสินฉือวางมือเบา ๆ ลงบนหลังมือของเขาที่โอบเอวเธอไว้ ปลายนิ้วหยอกเล่นกับนิ้วของเขา ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม “คุณเลือกสถานที่เถอะค่ะ”