รั่วเฉินเพิ่งจะนั่งลงข้างๆ หญิงสาวคนนั้น คีบอาหารให้ด้วยตะเกียบกลาง เติมน้ำชาให้ สายตาของเขามักจะทอดมองไปที่ใบหน้าของเธอเป็นระยะ พร้อมกับความสนใจที่เขาไม่เคยเห็นในสายตาของน้องชายมาก่อน
เขารู้จักน้องชายคนนี้ดีเกินไป
หลินรั่วเฉินเป็นคนหยิ่งผยองมาตั้งแต่เด็ก มักจะรักษาระยะห่างจากผู้หญิงเสมอ
ชอบอยู่คนเดียว ข้างกายมีแต่หนังสือและอุปกรณ์เขียนพู่กัน ใช้ชีวิตเหมือนนักบวช
แต่วันนี้ มันผิดปกติเกินไป
หลินรั่วถิงฟังเสียงหัวเราะอันเบิกบานของคุณปู่คุณย่าที่นั่งอยู่เบาะหลัง แต่ในหัวกลับคิดอย่างอื่น
นิ้วที่จับพวงมาลัยของเขากำแน่นขึ้นเล็กน้อย
——รั่วเฉินกับหญิงสาวคนนั้น ตามนามธรรมดาแล้วคือ "ผู้อาวุโส" กับ "ผู้น้อย"
แต่แววตาของรั่วเฉิน ท่าทางของเขา การเข้าใกล้และการทดลองอย่างแผ่วเบานั่น ที่ไหนได้เหมือนผู้ใหญ่ looking at เด็กน้อย?
ในอนาคตเมื่อน้องสาวกับเสินเซี่ยวหมิงจดทะเบียนสมรสกันแล้ว หญิงสาวน้อยคนนั้นก็จะเป็นหลานสาวโดยชอบธรรมของรั่วเฉิน
ความสัมพันธ์นี้ถ้าวางไว้ตรงนั้น ก็จะเป็นเหวลึกที่ไม่อาจข้ามผ่าน ไม่อนุญาตให้มีการล้ำเส้นแม้แต่น้อย
แต่ถ้า...
หลินรั่วถิงตัดความคิดนั้นทันที คิ้วขมวดเป็นรอยลึก
"รั่วถิงเอ๊ย" คุณยายหลินโผล่มาถาม "เจ้าว่าโยวโยวคนนั้นเป็นยังไงบ้าง?"
หลินรั่วถิงดึงสติกลับมา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เหมาะสม: "ดีมากครับแม่ น้องสาวมีสายตา เซี่ยวหมิงก็มีวาสนา"
"ใช่แล้วใช่แล้ว!" คุณยายหลินหดตัวกลับไปที่เบาะหลัง พูดฝันถึงอนาคตกับคุณปู่ต่อไป "พอพวกเขาแต่งงานกัน เสาร์อาทิตย์เราก็ให้พวกเขามากินข้าวที่บ้าน ทั้งครอบครัวจะได้ครึกครื้น..."