เวลาผ่านไปทีละวินาที ใบหน้าของเจียงตั๋วยังคงเคร่งเครียด ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึก
หยินคั่วติดตามเขามานาน ย่อมรู้จักนิสัยของเขาเป็นอย่างดี เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ก็รู้สึกหวาดหวั่น ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว
เพียงแต่ในใจก็ยกนิ้วโป้งให้โบราณน้อยเงียบ ๆ —
สุดยอดจริง ๆ!
……
ภายในรถเงียบสงบ มีเพียงกลิ่นหอมไม้หอมอ่อน ๆ
หลินรั่วเฉินมองเสินฉือผ่านกระจกมองหลัง หญิงสาวนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ เส้นกรามข้างในแสงสนธยาสุดท้ายของตะวันดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ
แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับ "ปีศาจน้อย" ที่เขาจินตนาการไว้ในหัว
ตลอดทาง หลินรั่วเฉินพูดไม่มาก แต่ทุกครั้งที่เอ่ยปากก็เต็มไปด้วยความเอาใจใส่ที่พอเหมาะพอควร
เสินฉือตอบกลับอย่างสุภาพ แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
เธอคิดว่าอาจารย์หลินจะเป็นนักวิชาการที่เคร่งขรึมและหัวโบราณ แต่ไม่คิดว่าเมื่อได้อยู่ด้วยกันจะอ่อนโยนและสง่างามเช่นนี้
รถแล่นเข้าสู่ลานจอดรถใต้ดินของชิงเหอเยียนอย่างราบรื่น
หลินรั่วเฉินจอดรถแล้วเปิดประตูให้เสินฉืออีกครั้ง
ตอนที่เสินฉือลงจากรถ ชายกระโปรงเผลอไปโดนขอบประตู เธอเอื้อมมือไปลูบโดยไม่รู้ตัว พอเงยหน้าขึ้น ก็ไปชนกับสายตาที่ลุ่มลึกของหลินรั่วเฉิน
"ไปเถอะ" เขาหันสายตากลับ น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน "พวกเขามาถึงแล้ว"
เสินฉือเดินตามเขาไป เข้าไปในลิฟต์
บนผนังลิฟต์ที่เรียบเหมือนกระจก สะท้อนเงาของคนสองคนที่ยืนเคียงข้างกัน
ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียง "ติ๊ง" ดังขึ้น ประตูเลื่อนเปิดออกทั้งสองด้าน