วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยง อีกห้านาทีก็จะสิบเอ็ดโมง
เสินฉือตามพิกัดที่เจียงตั๋วส่งมาให้ มาถึงหมู่บ้านระดับไฮเอนด์แห่งหนึ่ง
อาคารที่เต็มไปด้วยกระจกสะท้อนแสงเย็นระยิบระยับภายใต้แสงแดด ที่ประตูทางเข้ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบยืนอยู่ สายตามองสำรวจเธอรอบหนึ่ง เมื่อยืนยันข้อมูลผู้มาเยือนแล้วจึงปล่อยให้ผ่านไปด้วยความสุภาพ
เธอเดินเข้าไปอีกสองสามก้าว จู่ๆ ก็พบว่าหมู่บ้านนี้อยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยผู่ฮวาเพียงเดินห้านาที กระทั่งเธอเงยหน้าขึ้นก็มองเห็นยอดแหลมของอาคารที่เป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยได้ชัดเจน
——ใกล้ขนาดนี้เลย?
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คิดมาก ตรงไปยังโถงลิฟต์
ลิฟต์ลอยขึ้นอย่างเรียบเนียน ตัวเลขกระโดดไปที่ชั้นสิบเอ็ด เสียง "ติ้ง" ดังขึ้น ประตูเลื่อนเปิดออกทั้งสองข้าง
เสินฉือก้าวออกจากลิฟต์ ก้าวเท้าชะงักเล็กน้อย
ชั้นนี้ถูกปรับเปลี่ยนโดยรวม เดิมทีควรเป็นสี่ห้อง แต่ถูกเจาะเชื่อมถึงกันหมด ปลายทางเดินมีประตูทางเข้าเพียงบานเดียว ประตูหุ้มเกราะสีเทาเข้ม ข้างๆ มีระบบสแกนลายนิ้วมือและโทรทัศน์วงจรปิด ดูเรียบง่ายแต่แฝงความหรูหราที่ไม่อาจมองข้ามได้
เธอกดออดหนึ่งครั้ง
ครู่หนึ่ง ประตูก็เปิดออก
เจียงตั๋วยืนอยู่ที่ประตู ใส่ชุดลำลองสีเทาเข้ม ปลดกระดุมสองเม็ด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าครึ่งหนึ่ง
เขามองเธอลงมา สายตาจับจ้องใบหน้าเธอครู่หนึ่ง แล้วจึงขยับตัวหลบให้ "เข้ามา"