เสินฉือแทบไม่เชื่อหูตัวเองเลย
กลางวันแสกๆ แบบนี้
เขา...พูดออกมาได้ยังไงกัน
เธอหลุบตาลง ขนตาสั่นระริก ปลายนิ้วกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด แต่ก็ยังนิ่งไม่ขยับ
เจียงตั๋วมองเธออยู่นาน ดวงตามีคลื่นอารมณ์ซ่อนเร้นปั่นป่วนอยู่ภายใน
ครู่หนึ่ง จู่ๆ เขาก็หัวเราะ เอามือขึ้นมาลูบผมเธอเบาๆ ท่าทางนุ่มนวลราวกับกำลังปลอบแมวตัวน้อยที่ตกใจ
"เราเป็นแฟนกัน" เขาพูดเสียงเบา น้ำเสียงแหบพร่าที่อ่านไม่ออก "ต่อให้ทำเรื่องที่สนิทสนมกันกว่านี้ ก็สมควรแล้ว"
"อีกอย่าง เธอเองก็พูดไม่ใช่เหรอ ว่าฉันเป็นภรรยาหลวง"
น้ำเสียงของเขาดูเรียบเฉย แต่กลับเหมือนใบมีดบางๆ จ่ออยู่ที่ลำคอของเสินฉือ ทำให้เธอต้องหายใจเบาลง
มือเรียวบางค่อยๆ ครอบลงมา อุ่นและแห้ง พร้อมแรงกดที่ไม่เปิดให้ขัดขืน ค่อยๆ ง้างนิ้วที่กำแน่นของเธอออกทีละนิ้ว
ปลายนิ้วของเสินฉือสั่นเทิ้ม จะหดกลับโดยสัญชาตญาณ แต่กลับถูกเขาจับไว้มั่น
"คลายมือ" เขาพูดเสียงเบา ราวกับกำลังโน้มน้าว "เธอกำแน่นเกินไป"
เสินฉือมองดูนิ้วของตัวเองถูกเขาง้างออกทีละนิ้ว ชายเสื้อหลุดจากกำมือในที่สุด แต่กลับยับยู่ยี่ไปหมด
นิ้วหัวแม่มือของเจียงตั๋วค่อยๆ ลูบไล้บนฝ่ามือเธอ สัมผัสได้ถึงชั้นเหงื่อบางๆ ที่ชื้นและเย็น
เขารู้แล้ว ว่าเธอกำลังตื่นเต้นตกใจ หรือแม้แต่หวาดกลัวเขา
การรับรู้นี้เหมือนก้อนหินที่ตกลงไปในน้ำนิ่ง กระเพื่อมเป็นวงคลื่นมืดมนในใจเขาไปทั่ว